was successfully added to your cart.
blog

Zit je lekker in je comfortzone?

By juni 20, 2017 No Comments
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Waar zit jij, nu, op dit moment?

In je comfortzone, je stresszone, of je paniekzone?

En waar zat je gisteren?

In je comfortzone is alles rustig. Je voelt je er op je gemak. Je zit er veilig en geborgen, in een wereld van gewoonten en routines. Van sommige routines ben je je bewust, van andere niet. En dat is oké. Je hebt rust, en je hoofd loopt over van positieve gedachten.

Ben je in je stresszone, dan voel je wat spanning. Die kan negatief zijn, of positief. Als de spanning negatief is, dan kan je erg moe zijn op het einde van de dag. Je kan het gevoel hebben dat het even wat teveel geweest is. En dat is oké. Het moedigt je aan om te kijken naar wat dat is, dat je zo moe maakt. Kan je daar iets aan veranderen? Hier zit je in de ideale positie om te groeien. Want je ervaart actief dingen die niet leuk zijn, maar je bent nog niet zo uitgeput dat je er niets meer aan kan veranderen. In die zin, is in je stresszone zitten geweldig, ook als je negatieve stress ervaart. Het laat je groeien als mama, als papa, als mens.

Je bent ook in je stresszone als je iets spannends doet wat je leuk vind. Op een positieve manier in je stresszone zitten, geeft je het je gevoel dat je leeft. Het leven is geweldig, in de stresszone, als de energie die je voelt positief is. Dus ook dat is uiteraard oké.

Soms word je, door het leven, in je paniekzone gekatapulteert. Je voelt dan zo’n grote spanning dat je niet meer kan nadenken. Je weet alleen nog maar “dit hou ik echt niet vol” en “dit wil ik niet”. Weten of het nodig is dat je volhoudt, en zo ja, hoe, of weten wat je dan wel wil, kan je niet bedenken, zolang je in je paniekzone zit. De kunst is dus om jezelf daar zo snel mogelijk uit te halen. Het positieve aan in je paniekzone zitten, is dat je doorgaans echt wel bewust bent dat je zo niet verder kan. Er moet iets veranderen. Maar wat? Om dat te kunnen bedenken, moet je eerst terug naar je comfortzone geraken. Als dat niet lukt in je eentje, dan heb je hulp nodig… voor het te laat is. Dus zit je even in je paniekzone? Helemaal oké! Maar kom er wel uit, en vraag je af hoe je erin geraakt bent, en doe daar iets mee.

Wat kan je zelf doen om uit je paniekzone te geraken?

  • je energie kanaliseren in een routine (comfortzone) die veel fysieke energie vraagt, bijvoorbeeld ramen wassen (niet op het gemakje)
  • ademen en jezelf fysiek ontspannen. Trap niet in de valkuil om te gaan proberen rustig te ademen… dat wordt vaak aangeraden maar even vaak werkt dat niet… Probeer in de plaats daarvan simpel je ademhaling te observeren, en de spanning in je lichaam te voelen… oh, mijn schouders zijn opgetrokken, ik doe ze weer naar beneden.
  • gaan lopen (letterlijk 😉 sportschoenen aan en gaan
  • gebruik maken van anderen om je emotie te regulariseren… wees daar niet beschaamd om, kinderen doen dat ook. Concreet wil dit zeggen bijvoorbeeld in de armen van je partner kruipen, maar alleen als hij of zij zelf rustig is. Je neemt dan de rust van de ander over. Het is oké om vast te stellen dat je qua emotionele regulatie niet zo heel veel verder staat dan je kleuter. Aangezien de meesten van ons zijn opgevoed met de boodschap dat emoties vooral niet gevoeld mochten worden en weggestopt, is dat normaal. Doe wat nodig is om te groeien in het reguleren van je emoties. Je kan dat samen doen met je kind.

Zodra je terug rustig bent, is het essentieel om na te gaan hoe het komt dat je in je paniekzone geraakt bent. Want daar doe je beter wat mee. Vaak lijkt het alsof je “door het leven” geregeld in je paniekzone gekatapulteert wordt. Mensen die totaal over je grenzen gaan, of wel heel gemene dingen zeggen, bijvoorbeeld. Als zo’n dingen geregeld gebeuren, vraag je dan eens af wat jouw aandeel hierin is… niet omdat de anderen “geen schuld hebben”, wel omdat jouw aandeel het enige aandeel is dat je kan veranderen.

Zo was er eens een mama die me zei “ik kan zo niet verder, iedereen gaat constant over mijn grenzen, zelfs mijn eigen kinderen”. Ze overwoog serieus om een paar weken alleen op vakantie te gaan, het soort waarbij je in een hutje kruipt en een paar weken lang niemand hoeft te zien. Ik vroeg haar wat er anders zou zijn, na haar vakantie. Op welke manier zou zo’n vakantie helpen? Om een lang verhaal kort te maken, ze ging niet op vakantie. In de plaats daarvan werkten we aan haar zelfvertrouwen en leerde ze haar grenzen voelen (want als je zelf niet weet waar ze zijn, hoe kan je ze dan aangeven?). Ze leerde efficiënter grenzen aangeven. En ze kreeg vrij snel eigenlijk al meer respect, van haar partner, en van haar kinderen (en ook van haar collega’s, haar moeder en de buurvrouw). Er werd weer rekening gehouden met haar. Iedereen kon nu haar grenzen zien en als vanzelf gingen ze er veel minder vaak over.

Als je wil opvoeden zonder straffen en zonder beloningssystemen, is je bewust zijn van waar je zit, en wat je nodig hebt, heel belangrijk. Door te weten waar je bent, weet je of je iets moet veranderen aan je aanpak. Of het goed is zoals het is. Of je nu meer rust nodig hebt, of meer uitdagingen. Meer rust leidt namelijk rechtstreeks tot meer geduld en tot een efficiëntere toepassing van je opvoedingsskills, dat weten we allemaal… Als je je rustig voelt, en vol energie, dan is het een eitje om bij het zoveelste conflict tussen de kinderen die dag nog maar eens te herhalen: “he, wat is er aan de hand?”

Zit je te vaak in je paniekzone, dan zijn er gevolgen. In het begin zie je vooral gevolgen aan de oppervlakte. Het lukt je maar niet om de mama of papa te zijn die je wil zijn, ook al heb je alle opvoedboeken gelezen. Je weet wat je wil, maar je kan het simpelweg niet (meer) opbrengen. Doe je daar niets mee, en gaat het verder, dan ga je regelrecht richting depressie of burn-out. Je bijnieren draaien op volle toeren om je de stresshormonen te geven die je nodig hebt om overeind te blijven in je paniekzone, en vroeg of laat, is dat gedaan… Uitgeput. Op. Helemaal op. En dan kan het wel een jaar of langer duren eer je er terug bovenop geraakt.

Zit je te vaak in je comfortzone, dan zijn er ook gevolgen. Aan de oppervlakte kan je vooral het gevoel hebben “pffff, is dit het nu, het leven”? Het lijkt alsof je iedere dag hetzelfde doet, zowel thuis als op het werk. Iedere dag brengt je precies dezelfde dingen als de vorige dag. Er lijkt geen einde aan te komen. Bore-out ligt in dat geval op de loer…

Het is overigens perfect mogelijk om heel vaak in je paniekzone te zitten én heel vaak in je comfortzone. Vaak op verschillende vlakken in je leven. Je zit bijvoorbeeld vaak in je paniekzone thuis, omdat je echt vreselijke nachten meemaakt en je dat echt niet meer kan volhouden. En op het werk zit je heel erg vaak in je comfortzone, telkens opnieuw dezelfde taken en klussen, geen uitdaging. Burn-out en bore-out kunnen perfect samen voorkomen, zeker als je jonge kinderen hebt.

Aard van het beestje speelt natuurlijk ook mee. Zo zijn sommige hooggevoelige mensen zoals ik heel sterk geneigd om de hele tijd van comfortzone naar paniekzone te gaan en weer terug. Ik noem het “leven met je voeten op de gas en de rem tegelijk“. De ene moment lijkt je leven zo saai, dus je beslist om er wat aan te doen, en voor je het weet zit je in je paniekzone omdat je teveel hooi op je vork genomen hebt! Je leven lijkt dan wel een rollercoaster… Regulatie kan je vinden door je stresszone op te zoeken, met andere woorden, een beetje uitdaging opzoeken, maar niet alles tegelijk… dit zijn mensen die gebaat zijn ook bij een beetje routine. Bewust het huishouden doen als routine bijvoorbeeld, kan een grote hulp zijn.

En zo zie je maar… eenmaal je je bewust bent van de zone waarin je je bevindt, kan je kijken of je in die zone wil zijn, of liever in een andere. Je kan stappen ondernemen om bewust naar een andere zone te gaan. Katapulteert “het leven” je geregeld in een zone waar je niet wil zijn, kijk dan eens naar jouw aandeel daarin.

Met wat oefening ga je zo lekker soepel kunnen migreren tussen comfortzone en stresszone, en hey, als de paniekzone zich dan toch eens aandient, geen probleem, daar leer je van. Dan, alleen dan en pas dan, ga je voluit in het leven staan. Dan, alleen dan en pas dan, ga je helemaal de mama of papa zijn die je wil zijn. En gaat opvoeden zonder straffen en zonder beloningssystemen vanzelf. Concrete handvaten daarvoor krijg je later wel eens, maar dit is alvast de onderliggende bodem. Een stevige basis waar je al de rest op kan bouwen. Mijn logo staat niet voor niets in de figuur op de grens tussen comfortzone en stresszone. 😉

Dus… waar zit jij vandaag, nu, op dit moment? In welke zone? En waar wil je naartoe? In welke zone zou je graag zijn nu en straks? Hoe ga je dat aanpakken? Reageer gerust op deze vragen, ik help je op weg als je wil… voor zolang de reacties open staan.

Gratis kennismaken?

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.