was successfully added to your cart.

Winkelmand

getuigenissen

Ze vond rust

By oktober 15, 2020 No Comments
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Ze kwam nog eens langs.

Voor een babbel en om de “in real life” energie te voelen. De afspraak was gemaakt toen het even moeilijk was, een hoofd vol gedachten en gepieker dat maar eindeloos doorging. Maar dat stuk was er al uit toen ze aankwam, met een paar goed gemikte berichten op het coachingsplatform.

Dus hadden we alle tijd en ruimte om iets anders te ontdekken en verkennen. Zonder goed te weten wat dat dan was. Kortom, een ideaal startpunt voor een wandelcoaching. Lekker samen op stap, zonder verwachtingen van resultaten. Zonder druk van dingen die gefixed moeten worden.

Gewoon wandelen.

Ik nam haar mee naar de paarden die ik “toevallig” de dag ervoor op een eigen wandeling was tegengekomen. De paarden waren toen naar me toe gehold, klaar om hun krachten te delen met me. Zelf had ik dat toen nodig. Onderweg naar de paarden vertelde ze me dat het al veel beter ging, en dat ze nu die dingen die toen zo lastig waren, veel beter vanop een afstand kon bekijken. Dus daar waren de paarden ook, op afstand. Rust gevend. Prachtig om naar te kijken.

Dank u paardje

We merkten op dat we het beeld dat het paard gaf, onszelf als moeder, als vrouw, ook toewensten. Rustig grazend, maar tegelijk zo sterk, mooi en krachtig. Als een rots in de branding. Veel mensen worden pas een rots in de branding als er chaos is, merkte ik op. Maar eigenlijk kan je altijd een rots zijn, ook als er geen chaos is is dat mooi en zinvol. En wanneer je merkt dat je altijd die rots in de branding kan zijn, dan ben je dat ook gewoon. Dan hoef je daar geen moeite meer voor te doen. Dan moet je niet “een tandje bijsteken” wanneer het chaos is om daarna – na de chaos – als een puddinkje in elkaar te zakken. Je kan ook gewoon die rots zijn, moeiteloos. In chaos en in rust.

Dank u paardje om dat even te tonen.

We wandelden verder naar het park en het aansluitende bos. Het is daar zo mooi wandelen. Zo rustig. De aardende bomen zijn altijd present om hun bijdrage te leveren aan de rust die zo wenselijk is. Ik herinner me in een vlaag de vorige keer dat we hier samen wandelden, deze mama en ik. Zij nog onzeker over welk pad ze zou kiezen. Ik haar uitnodigend om haar gevoel te volgen. Deze keer koos ze moeiteloos haar pad, nog voor ik een keuze gaf. Ze volgt feilloos haar intuïtie en is sterk. Ik benoem, en volg, benieuwd naar waar haar intuïtie ons gaat leiden.

Doelloos?

Eerst lijkt het schijnbaar doelloos, maar naarmate de tijd verstrijkt, merken we zo mooi op hoe fijn het is voor haar om even niet op de paden te blijven. We dwalen af. Kleuren buiten de lijntjes. Vrij van zorgen en verwachtingen. En het is heerlijk loskomen zo, in de natuur. Waar je zo goed kan voelen dat alles oké is. Dat buiten de lijntjes kleuren mag. Dat out of de box denken heel zinvol is. En dat hoe je ook lijkt te verdwalen soms gaandeweg, dat je altijd wel weer op een punt uitkomt dat je weer herkenning geeft. Want het bos is zo groot niet, en het leven per slot van rekening ook niet. Dat besef maakt het gevoel van verdwalen zoveel veiliger, en fijner. Deze mama bedenkt zich ook tijdens de wandeling dat ze best wat nare herinneringen heeft rond verdwalen als kind. Door nu samen te wandelen, krijgt ze alvast een eerste herprogrammatie dat verdwalen oké is. Dat buiten de lijntjes kleuren oké is. Dat je niet hoeft te doen wat anderen doen, als je dat niet zinvol lijkt. Dat het leven veiliger is dan je op het eerste zicht zou vermoeden. Het kleine meisje in haar dat nog bang was om te verdwalen, wordt gerustgesteld. En ik weet dat ze dit meeneemt naar haar volgende wandelingen, zonder mij. Het proces is gestart.

Rust vinden

We praten nog een poosje na. Over je weg zoeken in het leven. Over onderweg zijn. Ze vindt het nog moeilijk om daar rust in te vinden. Dat verdwaalde meisje van vroeger komt nog heel even terug kijken. We geven het een kader. Wat is zoeken? Hoe zou het zijn om te denken in termen van vinden, in plaats van van zoeken? Net zoals denken in termen van oplossingen handiger is dan denken in termen van problemen. Want eigenlijk, wanneer we “aan het zoeken” zijn, zijn we vooral dingen aan het vinden. We komen oplossingen tegen. Het gaat veel minder dan we graag geloven over zoeken. Het gaat om vinden, en vooral om te zien wat er al is, en om die kennis in praktijk om te zetten. Hoeveel moeders zijn er niet op zoek naar rust bijvoorbeeld. Hangen daar voorwaarden aan (“ik kan alleen maar rusten als …”). Ze overtuigen zichzelf dat ze op zoek zijn naar rust. Terwijl we eigenlijk wel weten dat rust vinden in kleine dingen zit, die er eigenlijk al zijn. Dat er geen magische grote oplossingen zijn. Dat je alleen maar tijd moet maken, zo vaak als jij daar behoefte aan hebt, om die dingen waarvan je eigenlijk al weet dat je er rust mee vind, effectief te gaan doen. De moed hebben, om te doen.

Jezelf net dat beetje belangrijker vinden nog, zodat je het jezelf kan gunnen om die moed te hebben. Om te gaan doen.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.