was successfully added to your cart.
blog

Wat is er mis met aandacht vragen?

By september 6, 2017 2 Comments
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Als ik een boek tegenkom over opvoeden, dan blader ik er altijd graag even in. Soms trek ik grote ogen (“komen ze daar nu nog steeds mee af?”) en soms vind ik ook nuttige dingen. Slapen is nog steeds een hot topic, dus toen ik een nieuw boek over slapen tegenkwam, sloeg ik het open zo ergens in het midden. Er stond (ongeveer):

“Vanaf zes maanden kan een baby bij het inslapen om aandacht vragen. Hij gaat dan huilen. Moeder doet er dus goed aan om de baby in bed te laten liggen en niet te gaan kijken.”

De rest van het boek ging over waarom een baby laten huilen toch wel verantwoord was (aangezien het de baby “enkel en alleen” om aandacht te doen was). En dat men er vanuit ging dat de baby in goede gezondheid verkeerde (diegene die me kan verzekeren dat mijn kind voor de volle 100% zekerheid geen last heeft van doorkomende tandjes, of oorpijn, die moet ik nog tegenkomen… zelfs als moeder twijfel ik soms en krijgt mijn kind altijd het voordeel van de twijfel).

Ik zwijg even over de “moeder” (ik denk dat het in context wel klopte, ze brachten het in verhaalvorm). De “dus” begrijp ik ook niet. Heb ik nooit begrepen, en ook in de rest van het boek ging het NIET over de vraag die mij het eerste in mijn hoofd kwam toen ik dat stukje in het boek las. Een vraag die ik me vaak stel als ik zulke dingen lees, een vraag die zelden tot nooit beantwoord wordt in zulke boeken (wel in andere, ben er nu een goede aan het lezen over zelfzorg en ontstaan van narcisme… je kent het wel… het dilemma soms van “zorg ik nu gewoon goed voor mezelf of doe ik egoïstisch, of erger”). Deze vraag is:

Wat is er mis met aandacht vragen?

Dit boek ging nu over babies, maar we kunnen dit onderwerp, deze vraag, makkelijk uitbreiden naar onze kinderen van alle leeftijden, zelfs naar de volwassenen waar we mee samen leven. Mensen zijn kuddedieren. We zijn niet gemaakt om alleen te leven. Nog niet zo lang geleden, toen er nog geen TV was, zaten we nog ‘s avonds met z’n allen rond de tafel, of bij de open haard, of bij een kaarsje. We praatten, speelden kaart, … Misschien moesten de kinderen toen al zwijgen (geen idee), maar op z’n minst waren er een hoop kinderen en waren we doorgaans in dezelfde kamer. Samen. Je hoeft niet eens terug te gaan tot de oertijd, om vast te stellen dat we vroeger veel vaker samen waren. We gaven mekaar aandacht. Met hopen. Want er was tijd.

In recente studies over burn-out, komt men er meer en meer achter dat mensen niet gemaakt zijn om zoveel te werken. “Primitieve” volkeren hadden, naast jagen en verzamelen, veel meer tijd om samen te zijn, met elkaar te communiceren, er was veel meer interactie. Dat heeft onze soort misschien zelfs die grote hersenen gegeven, die interactie met elkaar. Tegenwoordig werken we van 7u ‘s ochtends tot 23u ‘s avonds. Zijn we niet buitenshuis aan het werk, dan zijn we ons huis of onze auto aan het poetsen, of de vele spullen die we hebben aan het opruimen. We zijn bezig met dingen, en minder met mensen.

Cocoonen is ook vrij recent. Ik denk dat het ontstaat in een poging om te ontsnappen aan de hectische wereld boordevol prikkels. Dan blijven we maar binnen. Facebook is dan een antwoord op de sociale contacten die we missen als we naar buiten zouden gaan. Meer en meer ouders bekennen dat het moeilijk is om Facebook uit te laten, als de kinderen thuis zijn…

Als je niet uitkijkt, gaat je aandacht op aan je werk, je Facebook, en je spullen (huis inclusief). Wat blijft er over voor de kinderen, voor je partner, je vriendin, je moeder, … ? Niet veel, dus dan gaan we puzzelen. Pfff, op zondag naar oma en opa (eigenlijk zou ik liever cocoonen). ‘s Avonds nog een spelletje met de kinderen, kom, dan hebben we toch wat quality time, maar de kinderen doen vervelend dus echt leuk is het niet. Meer en meer spreek ik ouders die, als ik aanhaal van misschien iedere dag een kwartier samen te spelen, met hun ogen rollen, me aankijken en zeggen: een kwartier! Iedere dag???

De kinderen vragen om aandacht, en ik vind dat niet leuk, want ik wil tijd voor mezelf.

Herken je dat? Ik zie anders ouders genoeg, in burn-out, op het randje van burn-out of gewoon heel erg moe. Van al die aandacht te moeten geven, en niets te lijken krijgen (partners geven en krijgen ook aandacht). En zo wordt die aandacht heel belangrijk… en ontstaan er boeken zoals die waar ik het hierboven had, die daar handig op inspelen. We hebben geen tijd om onze kinderen in bed te leggen, want dat gaat ten koste van onze me-time! Wablieft, een avondritueel van een uur? En mijn TV programma dan? We willen onszelf ook wat aandacht geven, want anders hebben we niets, want niemand geeft ons zomaar wat. De strijd om aandacht…

Maar helaas (of gelukkig net goed), als kinderen aandacht vragen, en ze krijgen dat niet of onvoldoende, dan gaan ze vervelend doen. Ze trekken aan de alarmbel. Ze zeggen vaak “ik krijg de dag niet verwerkt, ik kan niet tot rust komen, ik heb je hulp daarbij nodig”. Maar eigenlijk heb je zelf moeite met de dag te verwerken… kan je zelf moeilijk tot rust komen.

Dus… wat is er mis met aandacht vragen? Volgens mij helemaal niets. Ja, kinderen mogen leren om rekening te houden met anderen. Daarom is het wel belangrijk dat je jezelf niet wegcijfert, en jezelf ook aandacht geeft. Maar je kinderen hebben zeker en vast ook aandacht nodig. En een baby die zich niet veilig voelt in de nacht, die zal huilen, dat is biologisch zo geprogrammeerd en maar goed ook. Het enige wat aandacht GEVEN lastig maakt, is het gevoel dat we hebben dat er niet genoeg is voor iedereen. Dat het schaars is, en dus moeten we er zuinig mee zijn. Terwijl we eigenlijk soms ook wel voelen (en misschien herinner je je dat gevoel nog van in de vakantie) dat als er tijd is, het niet stoort om aandacht te geven. Want je krijgt meteen aandacht terug in de plaats, als je kind op jou reageert. Dan kan je wel samen een wandeling in de natuur maken van een uur, gezellig samen pratend, keuvelend, en interesse tonen in libelle nummer tien die langszweeft.

Hoe zou het zijn, om tijd te hebben voor alles wat belangrijk is?

Hoe zou het zijn, om gewoon, simpelweg, samen te kunnen zijn op een leuke manier? Om aandacht te kunnen geven, wetende dat ook jij als vanzelf alle aandacht krijgt die je nodig hebt?

Hoe zou het zijn, om die balans in orde te hebben, het merendeel van de tijd (en niet alleen af en toe in de vakantie)?

Ik vertel het je graag, op de komende workshop de 15e september (dat is een vrijdag, om 21u), in Kortenberg. De workshop heet “opvoeden in evenwicht” en is helemaal gratis. Je kan je hieronder inschrijven.

Ik toon er je concrete tools om meer inzicht te hebben in wat belangrijk is voor jou, en hoe je je aandacht, tijd en energie kan verdelen onder die dingen die belangrijk zijn. Ik toon je hoe je stevig in je schoenen kan leren staan, wanneer zich van buitenaf iets aandient dat niet valt onder jou belangrijke dingen. Ik toon je hoe je “nee” kan zeggen. Zodat ook jij alle tijd en rust krijgt die je verdient.

Hieronder inschrijven dus, “opvoeden in evenwicht”, vrijdag 15 september om 21u. Gratis. Je krijgt na inschrijving nog een bevestigingsmail met details.

Ik zie je daar!

 

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.

Join the discussion 2 Comments