was successfully added to your cart.
blog

Ik tel tot … !!! (3? 27? en dan?)

By oktober 12, 2016 No Comments
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Doe je schoenen aan! Nu! Luisteren (potver…)! Ik tel tot drie! Eén (boos)! Twee (bozer)! Drie!

Een stemmetje in je hoofd fluistert: “en wat ga je doen als de schoenen niet aan zijn op drie? Help!”

Bovenstaand tafereel komt vaak voor in vele gezinnen.

En ongeacht je opvoedingsstijl, leuk is het alvast niet. Niet voor jou, en niet voor je kind. Als je een temperamentvol kind hebt, is het maar een kwestie van tijd tot het kind eens gaat testen wat er nu “na drie komt”. En je leert je kind dat luisteren op één of op twee eigenlijk nog niet hoeft (want er is nog altijd drie). Als je een gevoelig kind hebt, is de kans groot dat de stoppen doorslaan en je kind in paniek slaat bij twee (en dan zijn de schoenen ook niet aan). Je kind klapt dan dicht.

Niet leuk dus, niet zonder risico, en ook niet bevorderlijk voor de relatie met je kind. En hoe slechter de relatie, hoe moeilijker het opvoeden… En nog moeilijker, dat wil je al helemaal niet. Het is dus geen constructieve oplossing.

Maar wat doe je dan wel als je kind niet luistert?

Als bovenstaand tafereel vaak voorkomt, neem dan de tijd om het constructief op te lossen. Dan ben je er meteen helemaal vanaf. Hoe zou het zijn om een kind te hebben dat meewerkt? Heerlijk toch!

Wat is de onderliggende oorzaak?

Hoe komt het dat schoenen aandoen moeilijk is? Zeker bij jonge kinderen is de onderliggende oorzaak vaak simpelweg “te veel, te druk, te moeilijk”. Als ouder bereik je dan erg veel door :

– overgangen tijdig aan te kondigen
– je eigen druktegevoel en emoties (zo meteen komen we nog te laat, help!) onder controle te houden

Jonge kinderen hebben het vaak moeilijk met overgangen en ze pikken je emoties als geen ander op. Als jij boos bent, opgejaagd, bang, … is de kans groot dat je kind dwars gaat liggen.

Oudere kinderen kan je gerust logische consequenties laten ervaren.

Beslis van te voren wat jij oké vind om je kind te laten ervaren. Zonder schoenen dan maar naar school? Misschien vind je dat wel oké, voor een ouder kind, als je droge kousen en schoenen meeneemt.

Is dat niet straffen? Nee. Als je net start met logische consequenties, kan het verschil met straffen klein lijken. Maar eigenlijk is het verschil erg groot. Rond straffen hangt een gevoel van angst (pas op of er zwaait wat!). Bij logische consequenties hangt er een gevoel rond van vertrouwen, en respect. Respect voor de keuze van je kind om zonder schoenen te vertrekken, respect voor je eigen keuze om op tijd te willen zijn. Geef je kind gerust een grens daarin, maar handel altijd vanuit vertrouwen. En dat kan alleen maar als je kan handelen vanuit rust in jezelf. Hoe je daar geraakt, dat is voor een andere keer. 🙂

Voor wie graag telt, zo kan je ook constructief tellen :

“Binnen tien tellen wil ik echt vertrekken. Want ik wil graag op tijd zijn. Zorg ervoor dat je schoenen aan zijn op tien. Eén. Sta maar al op, zo ja. Twee. Hup, naar de inkom, waar zijn je schoenen? Drie. Daar, snel! Vier. Eerst de ene voet. … “.
Zo kan het ook, voor wie echt graag iets doet met tellen. Het idee is dat je je kind helpt om alle stappen te doorlopen binnen een tijdsspanne die je zelf kiest. Je helpt zo je kind begrijpen hoe lang tien tellen zijn. Het is leuk, het schiet goed op, én het is bevorderlijk voor de relatie. Het opvoeden wordt dus gemakkelijker, want het is een constructieve (opbouwende) maatregel. Het werkt ook goed bij temperamentvolle kinderen en ook bij gevoelige kinderen.

Met andere woorden alles wat je nodig hebt om ook jouw kind beter te laten meewerken (“luisteren”).

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.