was successfully added to your cart.
blog

van buffer naar brug

By oktober 28, 2016 No Comments
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

De moeder als buffer

Veel moeders ervaren zichzelf als een soort buffer tussen hun kindje en de omgeving. Zij voelen instinctief wat goed is, de omgeving ziet dat anders, wil het anders doen met dat kindje… en de moeder gaat “bufferen”, beschermen. Ze zet zichzelf tussen het kindje en de omgeving.

Soms is dit zelfs zichtbaar binnen het gezin. Kind doet iets wat niet mag. Papa ziet dit, en zet het kind in de hoek. Mama is het niet eens met die manier van opvoeden en spreekt Papa erop aan. Papa voelt zich gekrenkt in zijn methodes en reageert aanvallend. Er ontstaat een conflict. Papa kan nu boos zijn op Mama, en het kind ontspringt de dans… Mama probeert zo het kind “te beschermen” tegen de ervaring van de hoek.

Er zijn talloze situaties waarin je je als moeder gekneld kunt voelen tussen je kind en de omgeving. De omgeving dat kunnen je eigen ouders zijn, de schoonouders, de school, de onthaalmoeder, zelfs je eigen partner. Hun aanpak kwetst jou, omdat hun aanpak naar jouw gevoel schade berokkend aan je kind. En dat kan zo overweldigend zijn, dat je de continue behoefte voelt om je kind te beschermen. En dan wordt het een oerinstinct waar niet meer tegenop te boksen valt, het neemt je over, het put je uit… want je kind beschermen, dat is je taak, je bent daarvoor geprogrammeerd.

Geen ontkomen aan. Of wel?

Wat je kan leren bij opvoeden op maat is om een brug te zijn in plaats van een buffer. Want de harde realiteit is, dat hoe goed je ook buffert, de omgeving altijd contact heeft met je kind. En hoe ouder je kindje wordt, hoe groter het contact, omdat je je kindje niet voor eeuwig en altijd continu in de doek kan hebben, beschermd, afgeschermd, letterlijk en figuurlijk, van alles behalve jezelf. Kinderen zoeken het op, het contact met de buitenwereld, vroeg of laat. En eigenlijk wil je dat niet bufferen, want het hoort bij het leven, het hoort bij opgroeien.

Dus wat doe je dan wel?

Je wordt een brug, in plaats van een buffer. Een brug verbindt twee kanten (je kind is één kant, de omgeving de andere kant) met elkaar. Als de brug solide, breed en veilig is, dan gaan de twee kanten optimaal in mekaar overvloeien, en dan maakt het niet meer uit hoe beide kanten eruit zien. En dit mét behoud van de eigenheid van elke kant. Want we willen ook dat ons kind zichzelf kan zijn. En de omgeving, die is wat het is. Je kan daar als brug wel wat invloed op uitoefenen (daarover later meer), maar dat blijft beperkt.

Hoe ziet die brug eruit?

De brug daarentegen, die maak je helemaal zelf. Smal, breed, stevig, wiebelend, … . Je kind leert dan om via de brug contact te maken met een omgeving die niet altijd ideaal is. Je kind kan altijd terug de brug op als het niet gaat. En als je kind ouder is, zal je kind als vanzelf de brugfunctie overnemen, zodat je kind zelf veilig en geborgen in de wereld kan staan.

Concreet verbeter je dan actief bijvoorbeeld de relatie tussen Papa en het kind. Ook al pakt Papa het in jouw ogen niet altijd ideaal aan. Het prachtige neveneffect is dan dat Papa in de ideale omstandigheden geplaatst wordt om zelf te groeien… En dat neveneffect heb je niet als je een buffer bent. Ook is er een hele andere energie in het spel, als je een brug bent. Brug zijn kost eveneens energie, maar het is een positieve energie. Het brengt op. Buffer zijn daarentegen brengt niet op. Het kost alleen maar energie, en nog meer, en nog meer, en nog meer…

Dus wat wil jij zijn? Een buffer, of een brug?

Dit artikel verscheen voor het eerst bij Nieuwetijdskind.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.