was successfully added to your cart.
blog

Liefdevol grenzen geven

By juli 13, 2018 No Comments
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Liefdevol grenzen geven aan onze kinderen…

We willen het allemaal, maar oh wat is het moeilijk, liefdevol grenzen geven … want:

  • we verliezen ons geduld
  • we zijn moe
  • we hebben bagage meegekregen van vroeger, en we geraken daar maar niet of moeilijk vanaf
  • we twijfelen vaak… verwachten we misschien te veel?

Al dan niet stiekem, verlangen we naar een opvoeding die vanzelf gaat. Waarbij kinderen als vanzelf grenzen zien en ze respecteren. Maar zou dit wel gezond zijn? Misschien heeft elke mama wel in haar hoofd dat het fijn zou zijn wanneer haar kind “gewoon” zou luisteren op simpel verzoek. Maar als dat zo zou zijn, dan zou het kind niets leren over grenzen aangeven, respecteren, assertief zijn en nog zoveel meer.

Een kind grenzen geven, is dus heel erg waardevol. Ze leren er bakken mee en dat is nodig. Grenzen aangeven & aanvaarden is geen vaardigheid waar we mee geboren worden. Dus je wil je kind grenzen meegeven.

Wanneer je zelf twijfelt over de grens, dan heeft dat een impact op je kind. Wanneer je zelf twijfelt of je die bepaalde grens wel zou aangeven of niet, dan pikt je kind dat op. Dit kan een onbewust proces zijn, bijvoorbeeld omdat je je onzeker voelt over je opvoeden.

Maar voor je zelfs nog maar aan grenzen geven begint, zijn er eerst een paar andere dingen die je best eens onder de loep neemt.

Zelfzorg

Ik val in herhaling, ik weet het. Laat het een reminder zijn. Liefdevol grenzen geven, wanneer je zelf heel erg moe bent, lukt alleen maar als je super ver gevorderd bent in het hanteren van je eigen emoties. De meeste mensen zijn nog niet zover. En zelfs dan, is het erg moeilijk. Blijf dus goed voor jezelf zorgen! Stel jezelf iedere dag te vraag:

“Wat kan ik vandaag doen voor mezelf?” Je kan de vraag zelfs ophangen, en ergens in je gezichtsveld laten “rondslingeren”.

Ban alle twijfel

Ga eens na voor jezelf of je wel zeker bent van de grens die je wil geven. Is het iets van jou, iets wat jij graag wil, of is het iets wat een ander graag wil? Vind jij het belangrijk, of vind de ander het belangrijk?

Je kan alleen liefdevol grenzen geven aan die dingen die passen binnen je eigen normen en waarden. Neem ze onder de loep, beslis voor jezelf wat belangrijk is en wat niet, en sta ook achter die beslissing.

Zelfvertrouwen speelt hier ook erg in mee, wanneer je vaak twijfelt aan jezelf (en je merkt dat niet alleen in je opvoeden), dan heeft dit een impact op de manier waarop je effectief grenzen aangeeft. Wanneer je het “niet voelt vanbinnen”, dan straal je dat ook uit, en ga je vaker macht moeten inzetten om je kind te laten luisteren, verbaal (roepen, dreigen) of non-verbaal (stevig vastpakken, een tik geven).

Valkuilen en patronen

valkuil

Misschien herken je het wel… je geeft (al dan niet half) een grens… en je ziet al in je hoofd hoe je kind gaat reageren (niet), hoe jij daarop gaat reageren enz enz.

Net alsof je voor jezelf de val al klaarzet. Je herhaalt telkens opnieuw ongeveer hetzelfde, en er gebeurt ook telkens opnieuw ongeveer hetzelfde. Je zit dan vast in het patroon.

Ook kan het gebeuren dat je telkens opnieuw in dezelfde valkuil trapt. Je weet bijvoorbeeld dat je aanwezig moet zijn, dat je verbinding moet maken met je kind, dat je goed voor jezelf moet zorgen enz enz. Je weet heel goed, dat dit helpt in het liefdevol grenzen aangeven. Maar toch lijkt het niet te lukken en blijf je in diezelfde valkuilen trappen.

Een valkuil kan ook een bepaalde gedachtegang zijn. Typisch is “mijn kind wil me weer liggen hebben, wil me saboteren, pesten, uitdagen, lacht me uit, … “.

Een valkuil kan ook een overtuiging zijn. “Mijn kind luistert toch nooit, wat ik ook doe”. “Het is hopeloos”.

Patronen en vastgeroeste gedachtegangen kan je doorbreken en veranderen. Het vraagt tijd en discipline, maar het kan. Wat er gebeurd is, om eender welke reden, is dat er bepaalde paden in je hersenen ingesleten zijn, brede paden die je als vanzelf kiest. Dit is een fysiek proces, dat met neuronen en synapsen te maken heeft. De oplossing is om je hersenen als het ware te gaan herprogrammeren. En daar bestaan veel ingewikkelde technieken voor, maar deze draaien allemaal rond hetzelfde, en dat is het bewust worden en stoppen van het patroon dat zich telkens herhaalt.

Hoe vaak slaan we onszelf niet voor het hoofd, zeggen we “hier ga ik weer” of “het is weer hetzelfde”. “Ik weet nochtans dat”. Wat we haast altijd vergeten dat is onze hersenen op dat moment aanleren om het juiste te doen.

Dus:

Stap 1: merk het patroon liefdevol op “oops ik ben weer aan het …”. Heb geduld met jezelf, prijs jezelf dat je het patroon gezien hebt. Dat motiveert voor de volgende keer. Van een lieve juf leer je het meest! 😉

Stap 2: stop jezelf in het patroon. Sta letterlijk stil, zeg “stop” tegen jezelf, onderbreek je patroon bewust met iets anders, zoals bijvoorbeeld in je handen klappen of een glas water drinken.

Stap 3: wanneer je goed gestopt bent, voer je effectief het gedrag uit dat je jezelf wil aanleren. Dit gedrag moet helpend zijn en een oplossing bieden voor het probleem dat het patroon uitlokt. Het nieuwe gedrag effectief uitvoeren, dat is zo belangrijk en we vergeten het vaak, of we doen het niet omdat we bang zijn dat we dan onszelf belachelijk maken… Het fijne nieuws is, dat kinderen dit veel beter begrijpen dan volwassenen. Wanneer ze je vragen stellen, kan je dat heel makkelijk uitleggen “ik wil dat niet meer doen (bijvoorbeeld roepen) maar in de plaats dat, dus ik doe dat nu, zodat ik kan oefenen”. Voor kinderen is dit heel logisch.

Wanneer je consequent stap 1 – 2 – 3 herhaalt gedurende 100 dagen, dan ga je dat merken. En als je nu denkt, wat! 100 dagen! Ja, dat is een beetje lang. Maar wat is 100 dagen in je leven? Niks toch? Wanneer je jezelf kan afleren om te schreeuwen tegen je kind in 100 dagen, is het dat dan niet waard? Wanneer we fysiek meer conditie willen opbouwen, aanvaarden we allemaal dat dat maanden of jaren duurt. Heb hetzelfde geduld met je hersenen, en blijf systematisch oefenen, net hetzelfde als wanneer je spieren traint.

Liefdevol grenzen geven

stop

Je kan verschillende dingen doen om een grens aan te geven. Sommige zijn liefdevol (iets vragen of zeggen), andere niet (boos worden, roepen, dreigen, slaan). Belangrijk is sowieso dat je congruent bent, dit wil zeggen dat wat je zegt (je woorden) overeenkomen met hoe je het zegt (het geluid van je stem en je lichaamstaal). Wanneer je stem en je lichaamshouding “niet klopt” met wat je zegt, geraakt je kind in de war.

Verbale communicatie doe je vaak bewust. We hebben geleerd om na te denken voor we wat zeggen. Wanneer je bewust opvoed, lukt het vaak al wel om stil te staan bij wat je zegt, let je op positieve communicatie enzovoorts.

Non-verbale communicatie doen we nog vaak onbewust. Veel ouders letten er niet op. Bij sommigen gaat het vanzelf goed, dat zijn vaak ook mensen die geboren leiders lijken te zijn, die een zekere positieve autoriteit uitstralen. Bij velen gaat het niet vanzelf goed, omdat de non-verbale communicatie wordt beïnvloed door bijvoorbeeld zelfzorg, twijfel en onzekerheid. Daarover kon je hierboven al lezen, ook wat je eraan kan doen.

Wanneer je zelfzorg goed zit, twijfel is verbannen, je patronen kan doorbreken, dan wordt liefdevol grenzen geven veel gemakkelijker.

Pas dan, kan je terugvallen op die technieken om liefdevol grenzen aan te geven die je misschien al kent:

Aanwezig zijn

Je bent er helemaal hé, toch? Of niet? Zorg ervoor dat je aanwezig bent, wanneer je communiceert naar je kind toe. Aanwezig zijn wil zeggen letterlijk, in dezelfde kamer, op ooghoogte, … wat dan ook van toepassing is op de leeftijd van je kind. Aanwezig zijn wil ook zeggen dat je hoofd zich op dezelfde plaats bevind als je lichaam. Je gedachten zijn op een positieve manier bij de grens die je aan het aangeven bent. Wat telt, is het hier en nu.

Die pyjama die aanmoet.

En niet meer dan dat.

Niet “die pyjama die aanmoet omdat ze anders te laat in bed ligt, morgen niet uitgeslapen is, ik weer moet roepen, we te laat op school zijn en ik het verwijt voel een slechte moeder te zijn”. Want dan ben je veel meer met je hoofd in het “straks en morgen” dan in het nu.

Efficiënt communiceren

Hoort je kind wel wat je zegt? Is het duidelijk wat je bedoeld? Vaak vervallen we in eindeloos herhalen en uitleggen op een niveau dat eigenlijk niet past bij ons (nog kleine) kind.

Let op je verbale communicatie én op je non-verbale communicatie. Straal je uit wat je zegt? In tegenstelling tot wat je misschien zou denken, is je non-verbale communicatie een stuk belangrijker dan je verbale communicatie. Welke woorden je precies gebruikt, is bijlange niet zo belangrijk dan hoe je de woorden gebruikt, welke toonje stem heeft, wat je gelaatsuitdrukking is, hoe je lichaam eruit ziet. Is je gezicht gespannen of is er een glimlach, zijn je schouders opgetrokken of ontspannen?

Omgaan met je eigen emoties

Wanneer je kind boos doet, ben je geneigd om zelf ook boos te gaan doen. Je reageert namelijk op wat je ziet. Emoties zijn ook nog eens besmettelijk, zeker voor hooggevoelige mama’s ligt hier een hele uitdaging.

Kan jij “gecontroleerd boos” zijn wanneer je kind over alle grenzen heen gaat? Boos zijn mag, het hangt er maar vanaf op welke manier jij boos bent, en of de mate waarin je dat toont aan je kind, passend is voor de situatie. Dit is heel belangrijk als je zelfzorg nog niet goed zit, of wanneer je kind je nog vaak triggert.

Dus vraag jezelf nogmaals af, “wat kan ik doen als ik boos ben”? Hoe ga jij daarmee om? Omgaan met jouw emoties, is jouw taak. Er is op zich niets mis met boos zijn. In een ideale wereld kom je tot een situatie waarbij je kind je niet meer boos kan maken. Omdat je niet meer getriggerd wordt, je het gedrag van je kind kan plaatsen, en je ook overal een oplossing voor weet (en je dus niet machteloos hoeft te voelen). Je kan dan alle boosheid naar je kind toe laten varen. Maar tot dan … gebruik jij je boosheid positief en gecontroleerd? Of is het meer “ik ontplof”, dan gaat je boosheid met jou aan de haal. En dan is het gewoon hopen dat het goed gaat…

Liefdevol grenzen geven met anderen in de buurt

Idealiter oefen je je in liefdevol grenzen aangeven wanneer je alleen bent met je kind. Dat is de meest eenvoudige situatie. Heel vaak wanneer je partner er ook bij is, of je je kind moet “terechtwijzen” wanneer er anderen bijzijn, kan je dat ervaren als veel lastiger. Hoe lastiger je het vind, hoe meer last je zal hebben van “goedbedoelde adviezen” en bemoeienissen, wat het nog moeilijker maakt.

Zucht.

De oplossing daarvoor is simpel. Oefen jezelf in het liefdevol grenzen aangeven. Hoe beter je erin wordt, hoe zelfzekerder je wordt. Hoe meer je non-verbaal al de juiste dingen uitstraalt. En dat pikt niet alleen je kind op, maar ook de anderen die toekijken naar hoe jij grenzen aangeeft.

Ban alle twijfel… jij kan dit. Je weet welke grens aangegeven dient te worden, je weet voor jezelf dat jij die belangrijk vind. Wat maakt het uit wat een ander denkt of vind? Het is jouw kind…

Daar is niks mis mee.

Succes!

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.