was successfully added to your cart.

Winkelmand

bloggratis tips

Krabben in een pot

By mei 15, 2020 No Comments
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Krabben in een pot

Zo in Frankrijk aan de kust, in het noorden, aan de keienstranden, daar zie je het nog regelmatig. Volwassenen, en ook kinderen, die krabben aan het vangen zijn. Je kan de diertjes gewoon opvissen tussen de rotsen, en in een pot doen, in een emmer.

Al gezien? Die krabben, in een pot? Je hoeft daar geen deksel op te doen, op die pot. Want de meeste krabben die lijken er niet uit te kunnen. Ik bestudeerde ze al vaak, die krabben in die potten. Want die beestjes die hebben toch scharen, poten? Oké, allicht weinig hersenen 😉 maar toch, kunnen ze er niet uit, fysiek, of wat gebeurt er?

Als je goed kijkt, valt het je misschien ook op. De meeste krabben, die proberen niet eens uit de emmer te geraken. Het is alsof ze het er allemaal best gezellig vinden, zo samen in die pot. Niet beseffend, dat ze straks voor het avondeten of wat dan ook gebruikt gaan worden.

Maar dat is nog niet het meest wonderlijke van het verhaal. Veel dieren zijn namelijk groepsdieren en vaak doen ze gewoon wat de anderen doen. Wij ook. Heel vaak doen we wat anderen doen. Denken we er niet echt bij na. Willen we erbij horen en een groot deel van erbij horen, is ervoor zorgen dat je niet opvalt. Dat je doet wat de anderen doen. Gaat iedereen naar rechts, dan ga jij ook naar rechts. Springt iedereen in de afgrond, dan spring jij ook.

Roept iedereen op haar kinderen, dan roep jij ook.

Want wat de meesten doen, dat is de norm en daarom noemen we dat normaal. Maar normaal is niet altijd gezond, en normaal is ook niet altijd constructief, en normaal is al zeker niet de beste versie van jezelf zijn.

Het meest wonderlijke van het verhaal is, vind ik, dat er af en toe toch een krab is die uit de pot wil klimmen. Zo eentje die het misschien wel durft. Of gewoon een zotte impuls heeft. Zo eentje die naar links gaat, terwijl iedereen naar rechts gaat.

Misschien herken je jezelf wel in die krab. Ben je kritisch over wat de maatschappij dicteert als de norm. Volg je liever je gevoel, in plaats van je ratio.

Ik herinner me nog zo goed dit voorbeeld

Jaren geleden intussen maar het is me zo hard bijgebleven. Iemand op een forum schreef in een nieuw bericht:

“Hey lieve mama’s! Ik begin binnenkort met de Rapley methode bij mijn baby van zes maanden. Spannend hé. Zijn er hier nog mensen die starten? Kom er dan bij. Dan zoeken we samen wat goed werkt.”

Ik vond het een vreemd bericht (maar ja ik ben zo een zotte krab die eruit wil), maar ik leek wel de enige want het topic stroomde vol. Oh ja, tof! Ik ook! Ik volg! Ik doe mee!

Allemaal mama’s met hetzelfde probleem. Gezellig samen in hun probleem. Als krabben in een pot. Niemand die eruit wou kruipen. Niemand die zei “oh, ik ken een mama die al twee kinderen vaste voeding heeft leren eten met de Rapley methode, ik zal het eens aan haar vragen”.

En zo zijn er talloze voorbeelden op fora en in de vele gratis ouderschapsgroepen op Facebook van moeders met een probleem, samen met anderen met hetzelfde probleem. Je voelt je niet meer alleen, dat is waar. Je krijgt steun en herkenning. Maar helaas wordt maar zelden je probleem echt opgelost. Omwille dus van de krabben in de pot.

Wat als jij die krab bent die er misschien wel uit kan?

En begrijp me niet verkeerd. Er is niks mis met een krab zijn in een pot die het daar gezellig vind en er niet uit wil. We hebben allemaal een comfortzone nodig, om tot rust te komen en bij te tanken.

En in een wereld waar iedereen problemen lijkt te hebben met tot rust komen en bijtanken, is het dan misschien wel een logisch gevolg dat er veel krabben in een pot zijn. Houden we onszelf eigenlijk allemaal tegen. Verhinderen we het onszelf om te groeien in ons moeder – zijn, als ouder, als mens. Omdat de behoefte aan comfort doorweegt. Omdat we geen rust vinden.

Niks mis met een krab in een pot.

Maar wat als jij nu die krab bent die er zo graag uit wil kruipen? Want als je iemand bent, die zo hard voelt dat er meer moet zijn in dit leven? Wat als je zo hard voelt dat je meer wil uit dit leven met je kind, dat je meer wil genieten, meer kijken, meer samen zijn, meer verbondenheid voelen met dat wezentje dat ooit in je buik zat maar nu weg lijkt te glippen?

Waar ga je dan heen? Dan is die pot geen goeie omgeving voor jou, want je hoort thuis in de zee. Zo simpel is dat.

En ik kan je alvast garanderen dat het eenzame weg kan zijn. Want in de zee zijn er misschien nog wel krabben. Maar onderweg tussen de pot en de zee, is er meestal niks, en kan je je heel erg alleen voelen. Alleen op ontdekking naar jezelf. Blèh.

Wat als we allemaal krabben zijn die er eigenlijk allemaal uit kunnen?

Hoe zou het zijn, moesten de krabben een voorbeeld nemen aan die ene krab die eruit komt? Hoe zou het zijn, moesten ze mekaar helpen, mekaar een zetje geven, in plaats van mekaar neer te trekken?

Misschien kan in feite elke krab uit de pot klimmen.

Misschien moeten de krabben alleen maar geloven dat ze het kunnen. En stoppen met mekaar terug te trekken. Uit de comfortzone komen die de emmer eigenlijk is. Misschien moeten we, als we iemand zien die uit de pot wil klimmen, zeggen “goed voor jou dat je anders bent”, in plaats van “doe eens normaal”.

Misschien kunnen we dat alvast zeggen tegen onze kinderen. “Goed voor jou, dat je het op een andere manier wil proberen”. In plaats van “zo doen we het altijd en dit werkt het beste”. Want stel je voor dat je kind een andere manier ontdekt die nog beter werkt? Zou dat kunnen?

Misschien moet één krab de eerste zijn, zodat de anderen kunnen zien dat het kan lukken.

Misschien … is opvoeden zonder straffen en zonder belonen op die manier iets dat we allemaal écht wel kunnen. Als we maar geloven dat het kan. En mekaar een zetje geven. Als jij maar die eerste wil zijn uit je omgeving. Als je maar bereid bent, om te leren. Bereid bent om helemaal jezelf te zijn. Echt bereid. En ja, dat wil zeggen tegen jezelf kunnen zeggen “ik vind dat ik dit nog niet goed doe”. Zonder je daarover slecht te voelen. Maar vanuit een standpunt van “dit wil ik graag leren”. Vanuit een standpunt van nieuwsgierigheid. Vanuit een standpunt met een groei mindset.

Maar van wie kan je leren hoe je uit de pot moet klimmen?

Anders opvoeden is niet gemakkelijk. Je hebt vaak geen voorbeelden. Je hebt geen handvatten. Je kan wel wat theorieën vinden in boeken, en in het beste geval inspiratie en praktijkvoorbeelden, maar geen enkele zal ooit helemaal op maat van jou en van je kind gemaakt zijn. Simpelweg omdat je altijd uniek bent. Om te leren, moet je doen. Voelen, ervaren. En dat kan je niet met een boek. Niet met een blog. Niet met een video. Niet met een tijdschrift, niet met een quiz.

Je bent die krab die eruit wil maar je weet niet hoe dat moet en je ziet rondom jou ook niet zo veel krabben die er al uit geraakt zijn. En toegegeven, diegenen die eruit komen, die gaan toch lekker naar de zee? Die kijken meestal niet meer om naar de andere krabben in de pot. Die zijn weg.

De waarheid is, dat we ons maar al te graag lekker veilig omringen met anderen die in hetzelfde schuitje zitten. Met z’n allen zoeken en proberen. Dat wordt dan je nieuwe normaal. Je voelt je niet meer alleen. Maar je schiet eigenlijk nog altijd niet veel op.

Want het meeste kan je leren van iemand die hetzelfde probleem had als jij. Had. Iemand die daar doorheen geraakt is. Die het opgelost heeft. En oh wat kan die persoon zo onveilig aanvoelen. Zo hard triggeren. Want die lijkt “beter” te zijn. Lijkt iets te weten wat jij nog niet weet, over zoiets kwetsbaars als je moedergevoel, je kinderen.

Misschien is het wel daarom dat zoveel mensen weglopen van een opvoedcoach… Misschien is het daarom dat ik zo vaak moet horen “ik volg je al drie jaar en nu kan ik eindelijk de stap zetten om echt in begeleiding te komen”. Een coach is de krab die uit de pot geraakt is, en die achterblijft om anderen uit de pot te helpen. Die in de zee leeft maar heel regelmatig even terug keert naar de pot, de krabben eruit helpt die er echt uit willen, en die de weg wijst naar de zee.

Alleen maar een hulp en een wegwijzer. Niet meer, niet minder.

De waarheid over mij en mijn kinderen

Een coach is dus ook maar gewoon een mens met kinderen met problemen. Ik hoor zelf vaak van anderen dat ze denken dat het hier allemaal goed gaat, omdat ik er “veel van ken”. Maar een andere coach vertelde me ooit “bij de beste loodgieter lekt de kraan het hardst”. En daar moet ik nog altijd zo om lachen.

Want het is waar.

Het is hier evengoed vallen en opstaan. Proberen, mislukken en lukken.

Basics heb ik wel onder de knie, zoals zelfzorg en mijn geduld niet verliezen (helpt toch niet, en zo iets simpels, maar oh hoe lang heb ik moeten leren – werken – studeren om mijn geduld niet meer of zelden te verliezen? 10 jaar?).

Die basics leer ik je alvast heel erg graag. En zo zijn er nog vele watertjes die wij al door zwommen hebben waar ik je veilig doorheen kan loodsen.

Dat is de waarheid. Vele watertjes. En ik ben geen haar “beter” dan jij.

Ik kan anderen goed helpen, omdat ik zelf al heel veel heb meegemaakt.

Maar ik zeg dat niet altijd, dat is waar.

Want ik ben geen klager. Ik hou niet van bij de pakken blijven zitten en treuren. Ik wil graag vooruit in het leven. Ik wil groeien. Ook al betekent dat dat ik af en toe op mijn bek moet gaan zoals ze dat zeggen.

So be it.

Ik weet dat ik mezelf altijd weer kan oprapen.

Als tiener heb ik veel gerolschaatst. Toen zei ik het ook al tegen mezelf. Als je nooit valt, dan schaats je niet op de grens van je kunnen. Nu klim ik graag. Voorlopig nog op muren maar rotsen daar zou ik ook graag mee starten. Vrij in de natuur. En wanneer ik klim, val ik geregeld. Daarvoor dient ook dat touw. Ik kan me niet voorstellen om een sessie te klimmen zonder te vallen.

Ik wil leven, op de grens van mijn kunnen.

Af en toe vallen hoort daarbij.

Ook voor jou.

En daar is niks mis mee.

Want het is net dat dat maakt dat je zoveel meer kan leren.

Want grenzen aftasten kan heel erg leuk zijn. In het klimmen is dat duidelijk. In het opvoeden is het iets minder duidelijk maar het is eigenlijk hetzelfde.

En zo kan je echt wel leren om volop te leven, te genieten, … met alles wat bij het leven hoort.

Ik wens het je toe, lieve mama. 

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.