was successfully added to your cart.
blog

Ik zàg ze gewoon kijken, en denken … (alles over nivea)

Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

… die andere mama aan de schoolpoort, toen mijn kind per ongeluk het hare omver liep.

… de onthaalmoeder, toen ik uitlegde dat mijn baby nog niet alleen in slaap kon vallen.

… mijn moeder, toen ik zei dat ik ging wachten met vaste voeding tot hij zes maanden oud was. En dat ik stukjes ging geven, in plaats van papjes. En toen ik begon over de rapley-methode, zag ik ze al helemaal rollen met haar ogen… Ze dacht vast … .

Soms zien we het zelfs in onze partner… de “rollende ogen”, de “daar is ze weer”, de … omdat je iets probeert te vertellen dat voor jou zo logisch en natuurlijk is, zo belangrijk, maar … het lijkt alsof hij het vooral heel gek vind allemaal.

Een mama stelde me een vraag hierover. Zou  het kunnen, dat dit komt, omdat we allemaal zoveel online zitten? Er is minder ruimte voor een echt gesprek? Online communicatie is inderdaad niet zo makkelijk. Zelf herinner ik me nog de tijd dat een e-mailadres hebben iets was dat je als student moest gaan aanvragen bij de dienst informatica (gelukkig zat ik toen op univ want anders had ik wellicht niet geweten dat e-mail bestond). Dat was mijn eerste ervaring met mijn eigen e-mailadres (en zooooooooooooo oud ben ik niet ;-)). En omdat ik geen student informatica was, vonden ze het een beetje raar. Maar ik zag er wel wat in. Pas een hele tijd daarna kwamen de “emoticons”. Waarom? Tja, emotie in een geschreven bericht leggen, bleek lastig. Met miscommunicaties als gevolg (ik bedoelde het zo niet, het was een grapje!).

Maar vandaag de dag, daar aan die schoolpoort, lijkt het wel of velen graag bordjes zouden willen met emoticons op, om te tonen (aarzelend). Zeggen wat je echt denkt, wat je echt vind, blijkt lastig. Je wil niemand kwetsen. Je bent bang wat ze over jou gaan zeggen, of denken. En dus zwijg je. En zwijgt de ander ook. Er wordt wel heel druk met de ogen gerold. En we praten over de zon die schijnt vandaag. En we interpreteren volop, om het gemis aan communicatie in te vullen. Want mensen zijn sociale wezens, communicatie is belangrijk voor ons, maar we missen het vaak, zo een echt goed gesprek. En dan krijg je dingen als “wat denken ze wel niet van mij”, en “ik zie ze al denken dat …”.

Hoe komt dat? Velen onder ons kregen vroeger te horen dat we niet flauw moesten doen. Niet boos mochten zijn. Dat het verdriet dat we toonden, niet nodig was. Niet wenselijk… In plaats van met onze emoties om te leren gaan, leerden we vooral om ze te verstoppen… om alles op te kroppen. Het was alsof een stukje van ons er niet mocht zijn. Best wel zielig, eigenlijk. Met als gevolg dat velen onder ons knap onzeker zijn geworden over alles wat met gevoelens te maken heeft. Want waarom vragen we ons het zelfs af, wat anderen van ons denken? Maakt het eigenlijk uit? Ja en nee. Ja, het maakt uit, want je bent een kuddedier, je wil in groep leven, en je wil aanvaarding van die groep. Nee, want je hoeft geen aanvaarding te krijgen van iedereen. Het volstaat om een klein maar fijn netwerk te hebben, van anderen, die je écht begrijpen, waarvan je écht wil weten wat ze van je denken, omdat ze gewoon goede dingen denken van je. Mensen die, als je dan toch eens een flater begaat, je dat ook durven zeggen, op een opbouwende manier.

Feit is, dat als je veel bezig bent met wat anderen van je denken, je niet zo goed in je vel zit. Feit is, dat je dan dingen gaat opleggen aan je kinderen omdat je dénkt dat dat is wat anderen verwachten… omdat je wil pleasen, omdat je vergeet wat je zelf belangrijk vind. Feit is dat dat niet werkt. Kinderen kijken daar vaak doorheen, onbewust, en dat resulteert dan weer in “niet luisteren” en “vervelend” gedrag. Die ene gedachte “wat zullen ze wel niet van me denken”, heeft vele gevolgen.

Feit is, dat je niet kan weten wat mensen denken. Je kan in niemand zijn of haar hoofd kijken. Als persoon x een slechte dag heeft gehad, dan zal dat een invloed hebben op hoe hij of zij op dat moment over jou denkt. En dat heeft niets, maar dan ook niets, met jou te maken. Zo veel variabelen bepalen wat en hoe iemand denkt. Dus zelfs als je zou weten wat mensen van jou denken, en het zijn niet zo’n mooie dingen, zelfs dan, heeft dat relatief weinig met jou te maken. Het zegt veel meer over hen.

Nu wat heeft de beroemde blauwe pot ermee te maken? Op zich niets. Maar iedereen kent ‘m, en het is een mooi letterwoord, dus gebruik ik de afbeelding om je te herinneren aan het letterwoord. Iedere keer als je zo’n pot ziet, denk dan aan het volgende:

N… Nooit

I… Invullen

V… Voor

E… Een

A… Ander

Als je écht wil weten wat een ander denkt, voelt of vindt, stel dan een vraag. Misschien word je wel aangenaam verrast, en krijg je een openhartig, écht gesprek. In het slechtste geval (en dat is nog steeds goed), leer je iets over de ander… bijvoorbeeld wie jou energie geeft, en wie jou energie wegneemt. Altijd handig om dat duidelijk te hebben.

Ik daag je uit… 😉 (knipoog, handig, in geschreven communicatie, ik bedoel, als je het ziet zitten, als het goed voelt, doe het dan… uit je comfortzone komen is helemaal geweldig!). De volgende keer dat je iemand met zijn of haar “ogen ziet rollen”, of iemand “met een lang gezicht” ziet rondlopen, stel een vraag. Dat zou kunnen zijn “gaat het wel, je ziet er een beetje verdrietig / bezorgd / … uit, of ben ik nu helemaal mis?” Of gewoon “wat vind je daar van?”

Laat een commentaar achter hieronder om me te laten weten hoe dat ging!

Wil je graag af en toe Toffe Tips, weetjes, mini-trainingen en nog veel meer?

* indicates required
Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.

Join the discussion One Comment

  • Lies schreef:

    Hé, dat doe ik onbewust de laatste maanden. Mijn mantra “die is niet om/op/over mij boos. Het is hun probleem, niet het mijne”. Zo ook vanmorgen bij een collega, voor ik je artikel las.
    Die collega was veel stiller dan anders. Op een gegeven moment zegt hij iets over het dossier waar hij mee bezig was. Ik pikte daar op in met “ah, is het daarom dat je zo stil bent?”.
    Het was om een compleet andere reden. Maar ik merkte wel dat het opluchtte om er even iets over te kunnen vertellen. En nu wist ik ook meteen waar zijn humeur van de laatste dagen vandaan kwam.
    En daar heb ik niets mee te maken.