was successfully added to your cart.
blog

1 goede reden om boos te worden op je kind

By maart 8, 2018 2 Comments
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Foute redenen

Ouders worden boos op hun kinderen om verschillende redenen. Ze verliezen hun geduld, vaak omdat ze zelf moe zijn. Vanuit die vermoeidheid, worden ze boos. Een andere reden is, dat ze hun kind iets proberen te leren. Zoals dat hoort, als je een kind aan het opvoeden bent. Maar om de een of andere reden, heeft het kind, ondanks alle verwoede pogingen, het nog steeds niet geleerd. En dus voelt de ouder zich machteloos, of gefrustreerd. Ook van daaruit komt er boosheid.

Zelf moe zijn, je geduld verliezen, je machteloos voelen of gefrustreerd zijn, zijn allemaal zaken die je als ouder zelf kan aanpakken. Elke conflictsituatie heeft een stukje dat bij het kind hoort, en een stukje dat bij de ouder hoort (ruzie maken doe je nooit alleen). En in het geval van moe zijn, je geduld verliezen, je machteloos voelen of gefrustreerd zijn, ligt een heel groot stuk van het conflict bij jezelf. Je kan hier zelf mee aan de slag. Bijvoorbeeld door beter voor jezelf te gaan zorgen (uiteindelijk is dit toch beter voor je kind). Door minder hooi op je vork te nemen. Door te kijken, op welke andere manier je je kind kan leren wat je vindt dat er geleerd dient te worden. Doordat je andere manieren ontdekt, kan je weer verder, en verdwijnt je gevoel van machteloosheid en frustratie als sneeuw voor de zon.

Misschien voel je me nu al aankomen, en ja, inderdaad, bovenstaande redenen zijn geen “goede” redenen om boos te worden op je kind. “Niet goed” als in niet helpend. En zolang jij ijzersterk in je schoenen staat, is er waarschijnlijk geen enkele goede reden om boos te worden op je jonge kind. Maar we staan niet altijd ijzersterk in onze schoenen. En daarom… is er misschien toch een goede reden om boos te zijn.

Maar eerst even kijken naar die boosheid, wat is het nut van deze emotie?

Waarvoor dient boos zijn eigenlijk?

We doen boosheid vaak af als iets negatiefs. We zijn niet graag boos. Onze maatschappij heeft het moeilijk, met boze volwassenen en met boze kinderen. Nog steeds krijgen we vaak de boodschap dat boos zijn niet mag.

Nu ben ik er vrijwel zeker van dat jij je kind wél leert, dat boos zijn mag. Omdat je al weet dat boosheid bij het leven hoort. Je kind zal het dus sowieso ervaren. En daarom is het belangrijk hoe je kind ermee leert omgaan.

Hoe komt dat nu, dat boosheid bij het leven hoort? Waarvoor dient boosheid eigenlijk?

Boosheid heeft heel erg veel met grenzen te maken. Boos zijn, geeft je de energie die je nodig hebt om voor jezelf op te komen, als iemand over je grenzen heen gaat. De emotie geeft je kracht, om je grenzen te verdedigen, met hand en tand als dat nodig is. Boos kunnen zijn, zorgt ervoor dat niet iedereen zomaar met jou kan doen wat ze willen.

Wanneer voelen mensen nu de neiging om een grens aan te geven?

  1. Als je iets moet doen, wat je echt niet wil, wat volgens jou niet klopt, waar je om de een of andere reden veel weerstand tegen hebt.
  2. Als iemand zich gedraagt tegen jou op een manier die jou pijn doet, lichamelijk of emotioneel.

Je kind geeft ook grenzen aan (maar moet vaak nog leren hoe dit constructief en helpend kan, veel ouders hebben dit ook nog niet geleerd). Je kind zal vaak vanuit het eerste standpunt reageren, je kind moet iets doen wat hij of zij niet wil, er is weerstand, en van daaruit gaat je kind grenzen aangeven door bijvoorbeeld agressief te worden, te gaan schoppen, slaan, of schelden.

Volwassenen hebben vaker wel al geleerd dat je soms ook iets moet doen als je er geen zin in hebt. Meestal voelen zij de behoefte om een grens aan te geven als (bijvoorbeeld) een kind gedrag stelt dat niet aanvaard kan worden, of dat pijn doet.

Of kort gezegd, als je kind je schopt, is het logisch en natuurlijk dat je boos wordt. Boos kunnen zijn is daarvoor gemaakt, om jezelf te kunnen verdedigen.

Boos zijn en grenzen geven, hebben dus heel erg veel met elkaar te maken.

1 goede reden om boos te worden op je kind

Het kadertje waarbinnen we willen opvoeden, is gemaakt van grenzen. Het is de taak van kinderen om grenzen op te zoeken, te ontdekken, en er tegen te duwen. Zo maken ze gaandeweg hun kader groter, en krijgen ze meer verantwoordelijkheid. Ouders en kinderen groeien samen, tot kinderen het alleen kunnen, en zichzelf kunnen begrenzen om veilig te blijven. Dan zijn ze volwassen.

Tot dan, is het de taak van de ouders om een veilig kader van grenzen te maken, zodat een kind veilig kan opgroeien. Dus nee, je mag niet alleen op straat, er rijden auto’s en dat is gevaarlijk.

Eén goede reden om boos te worden op je kind, is dan ook om aan te geven dat je kind nu echt wel over je grenzen heen gaat. De niet constructieve manier, die ken je waarschijnlijk al. Je gaat roepen, schreeuwen, stampen, straffen (want je hebt het helemaal gehad).

Hoe kan het nu constructiever?

Constructief boos zijn

Constructief boos zijn, betekent dat je geen dingen zegt die je niet meent, of waar je nadien spijt van krijgt. Het is ook helpend. Je geeft een oplossing. Je kind kan er wat mee. We weten ook samen met onze kinderen naar oplossingen zoeken beter is, maar ga hier niet te ver in. Wanneer je boos bent, is het niet het moment daarvoor. Vul gerust zelf een oplossing in, en geef die aan je kind.

Constructief boos zijn vraagt ook dat je deze emotie in de hand hebt. Jij gebruikt je boosheid immers om er iets mee te bereiken. Dus is het nodig, dat je er goed mee om kan gaan. Leer jezelf wat je kan doen als je boos bent, om die energie te kanaliseren.

Je gedachten spelen een belangrijke rol. Je wil namelijk een grens trekken op het moment dat het ongewenste gedrag zich stelt, niet als je denkt dat het gedrag zich zo meteen gaat stellen. Sommige ouders worden al boos “op voorhand”. Het zijn dan je gedachten die je boos maken. Dit helpt niet.

“Je bent hier gewoon echt niet goed in”, is misschien wel waar, en je kan het vast heel erg rustig zeggen, misschien is het zelfs troostend bedoeld, maar je helpt je kind er niet mee.

Sta er even bij stil, als je boosheid constructief gebruikt in het aangeven van grenzen bij je kind. Wat wil je bereiken?

Je wil bereiken dat je grens gerespecteerd wordt. EN je wil ook bereiken, dat je in de toekomst niet meer boos gaat moeten worden om je grens te laten respecteren. Gebruik dit trapje, in je hoofd:

  1. Rustig. Geef rustig je grens aan. Vertel wat kan en wat niet kan, als daar ruimte voor is, leg je de grens kort uit. Vertel je kind wat het voordeel is voor je kind, als de grens gerespecteerd word. Jonge kinderen zijn nu eenmaal egocentrisch ingesteld.
  2. Kordaat. Zet je boodschap kracht bij. Gebruik je stem en lichaamshouding. Dit is assertief zijn.
  3. Word gerust boos. Geef een (logisch) gevolg aan het gedrag en zorg ervoor dat het gevolg nageleefd wordt. Blijf constructief en helpend, dit wil zeggen dat je geen nare dingen zegt (het soort dat je niet meent of waar je achteraf spijt van krijgt), en dat het logische gevolg een oplossing is voor het gedrag dat zich stelde.
  4. Rustig. Na je boosheid, neem je de tijd om zelf opnieuw tot rust te komen. Geef je kind ook die ruimte. Even niet bij elkaar zijn nu, is prima.
  5. Verbinding. Neem even tijd met je kind, om uit te leggen waarom je boos werd. Hou je gevoel daarover bij jezelf (ik-boodschap). Luister ook naar je kind en diens ervaring van jouw boosheid.

Wat je wil bereiken, is dat jouw grenzen zoveel mogelijk, gerespecteerd worden “als vanzelf”, terwijl jij lekker op de onderste tree blijft, en niet naar boven hoeft te klimmen.

Jouw grenzen zullen het meest “als vanzelf” gerespecteerd worden, wanneer jij:

  1. Veel zelfvertrouwen hebt
  2. Goed voor jezelf zorgt
  3. Zelf in evenwicht bent (rust vinden én een leuke uitdaging hebben in het leven)
  4. Bewust je stem en je lichaam inzet om je woorden kracht bij te zetten

Maar tot het zover is, mag je gerust af en toe eens lekker boos worden. Om op te komen voor jezelf, en je eigen grenzen te verdedigen. Op een constructieve, helpende manier.

Meer weten?

Wil jij graag ontdekken hoe jij je boosheid constructief in kan zetten om grenzen aan te geven? Dit is jouw sleutel naar het positief omgaan met je temperamentvolle kind zonder straffen.

Want een temperamentvol kind, zal altijd stevig duwen tegen de randen van het opvoedkadertje. Dus heb je stevige randen nodig, om een gevoel van veiligheid en geborgenheid te creëren bij je kind. En zal je af en toe eens flink moeten terugduwen.

Ontdek hoe jij:

  1. Meer zelfvertrouwen krijgt
  2. Beter voor jezelf kan zorgen
  3. Opnieuw in evenwicht komt
  4. Bewust je stem en lichaam in kan zetten om je woorden kracht bij te zetten

Zodat je rustig doch zelfverzekerd, constructief en helpend, grenzen kan geven aan je kind.

Vraag nu een gratis kennismakingsgesprek aan.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.

Join the discussion 2 Comments

  • Marijke schreef:

    Het Helga, leuk blogbericht … Ik zou het nog begrijpelijker vinden als je er een voorbeeldje zou bijzetten … Nu klinkt het me vaak erg theoretisch/abstract in de oren. Lieve groeten, marijke

    • Helga Peeters schreef:

      Hey Marijke,

      Bedankt!
      Een concreet voorbeeld van “over je grenzen heen gaan” kan bijvoorbeeld een kind zijn dat niet luistert, ondanks de herhaaldelijke vraag van jou om iets te doen. Je kan altijd rustig je grens aangeven, door in eerste instantie te zeggen dat je iets niet wil, en dat je kind ermee moet stoppen. Wanneer je kind niet luistert, dan ga je je boodschap kracht bij zetten (en dan ben je kordaat). Wanneer je kind nog steeds niet luistert, dan word je boos.

      Het kan helpend zijn om die trapjes in je hoofd te hebben, wanneer je vaststelt dat je kind niet luistert. Vaak kunnen ouders nog niet goed op een rustige, assertieve manier zeggen wat ze niet willen, of wat ze wel willen. Of ouders kennen het verschil niet tussen kordaat zijn en boos zijn.

      Door je meer bewust te zijn, van hoe je iets rustig aangeeft, en hoe je kordaat kan zijn, ga je minder snel de behoefte voelen om boos te gaan doen.

      Groetjes,
      Helga