was successfully added to your cart.

Winkelmand

bloggratis tips

Geen ontkomen meer aan

By april 28, 2020 No Comments
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Ken je dat? Je werkt heel hard aan iets, het lijkt te lukken, het gaat steeds beter en beter, en dan … lijkt alles als een kaartenhuisje in elkaar te vallen.

Hoofd, lijf en energie zijn één

In december vorig jaar was er geen ontkomen meer aan. Ik weet al heel lang dat hoofd, lijf en energie samen gaan, hand in hand. Dat elk een deel is van wie ik ben. En in verandering zijn alle delen belangrijk. Aan de slag met je hoofd is voor veel mensen gekend. Je kijkt naar je manier van denken. Probeert anders te denken. De meeste psychologen en therapeuten gaan ook aan de slag met je hoofd. Met andere woorden, redelijk bekend terrein. Mainstream. Dus voor de hand liggend, ik begon daar. Al voor zolang ik me kan herinneren, alle begeleiding die ik deed in mijn prille jaren, laten we zeggen toen ik twintiger was, zat zo ergens in die regio. En het is leuk, want je kan veel trucjes leren om anders te denken. Dat is hoe ik ernaar kijk, vanuit mijn standpunt dat persoonlijke ontwikkeling een lievelingshobby is.

Ik leerde voelen

In mijn dertiger jaren, leerde ik voelen. Aha, dat is lichaam, dacht ik. En ja dat is ook wel voor een stukje zo. Het is het stukje van je lijf dat echt aan je hoofd hangt. Want met gedachten kan je gevoelens beïnvloeden, en gevoelens beïnvloeden je gedachten.  Ook heel leuk, en ook veel trucjes te leren daar.

Ik leerde energiewerk

Toen ik zo ongeveer veertig was, verdiepte ik me heel bewust in de wereld van energie. Waw. Zoveel meer mogelijkheden. Ik was intussen al professioneel coach, dus ik kon zoveel leren, had intussen zoveel bronnen om mezelf te verrijken, zoveel kennis en zo een mooi netwerk. Ik beken, het was (en is nog steeds), echt smullen.

En toen … geen ontkomen meer aan

December vorig jaar voelde ik dat het tijd was. Tijd voor dat stuk waar ik tot dan toe aardig van aan het weglopen was. En dat klinkt misschien gek. Maar ik deel het maar. Want we hebben wel allemaal zo een stuk. Zo het stuk waar je liever niet naar kijkt. Waarvan je jezelf wijsmaakt dat het niet belangrijk is. Voor jou is dat misschien een ander stuk dan voor mij, maar we hebben allemaal zo een stuk en diep vanbinnen weet je dat.

Mijn lijf liet me weten dat het tijd was, of beter gezegd mijn gevoel bij mijn lijf. Mijn lijf liet me voelen dat het tijd was. Ze zeggen dat wel eens, dat tot je veertigste je lijf voor jou zorgt, en daarna dat jij voor je lijf moet zorgen. Wel, dat voelde ik heel duidelijk.

Ik was niet meer blij met mijn lijf. Ondanks alle liefde voor mezelf. Want ik was lang bezig geweest met te leren om mezelf weer graag te zien. En nu zag ik mezelf graag. En ik geef toe dat ik nooit veel problemen had met naar mezelf te kijken in de spiegel. Naar dat vrouwenlijf, anders dan in de boekjes. Met de ronde heupen, het ronde buikje met links en rechts een paar striemen. De striemen als stille getuigen van de thuis die mijn buik was, voor twee kinderen. De rimpels links en rechts, de opkomende dubbele kin en de “love handles”, lol. Mijn gewicht was aan de hoge kant voor mijn doen maar netjes binnen de normen van wat de maatschappij zegt dat oké is. De maatschappij vond dat het oké was, maar … ik vond van niet. En daar moest ik echt wel even uitstappen, uit die verwachting van de maatschappij, en mijn eigen verwachting formuleren.

Want mijn lijf vertelde me dat ik meer kon. Dat het tijd was om de lat iets hoger te leggen. Dat dat mijn volgende stap was op de reis naar mijn ware zelf. En wat begon als “misschien een paar kilootjes verliezen en gaan sporten” werd een ware transformatie van mijn hele zijn.

Body transformation

Dus verdiepte ik me in de wondere wereld van body transformation. Het stukje lijf waar ik nog niet aan toegekomen was. Ik ontdekte yoga, waar ik vroeger de kriebels van kreeg. Ik ontdekte waarom ik vroeger de kriebels kreeg van yoga. Ik matchte het met wie ik ben en wat het voor mij kon betekenen. Ik ontdekte het belang van gezonde voeding, voelde echt de impact op mijn lijf met elke vezel van dat hooggevoelige lijf. Ik ontdekte stap voor stap dat voor elke kilo minder, mijn hele systeem een aanpassing nodig had. Een andere manier van bewegen. Een andere manier van denken. Een andere manier van zijn.

Elke dag opnieuw, stelde ik mezelf de vraag, wie moet ik zijn, om deze kilo te verliezen? Wat heb ik te leren? Ik pakte het aan van binnenuit.

Geleerde levenslessen

Voeding = brandstof voor je lichaam. Niet meer, en niet minder. Wat je erin stopt, wordt gebruikt. Wat je niet kan gebruiken, komt er weer uit of blijft zitten, in de vorm van toxines of vet. Toch is het oké om lekkere dingen te eten en te genieten. Want je bent per slot van rekening meer dan een lijf. Als je naar je hele zijn kijkt, dan ben je meer. Dus praktisch toch maar die 80 / 20 regel. Zodat je kan blijven genieten, en toch je lijf voorzien van de broodnodige brandstof.

Hooggevoelige mensen hebben meer eiwitten nodig. Ons centraal zenuwstelsel werkt minstens even hard als dat van een topsporter. Hooggevoelig zijn, is topsport op zich. Dus reden te meer om je lichaam te voorzien van de juiste brandstof. Je doet ook geen diesel in een Ferrari hé (denk ik toch, ik ken niks van auto’s, lol).

Geniet van het proces. Het leven is een aaneenschakeling van dingen willen, dingen kunnen, doelen bereiken en doelen nog niet bereiken. Een reis van verwachtingen bijstellen en niet lukken. Van vallen en weer opstaan.

We vergeten te vaak dat bij leren ook terugval komt kijken. Plateau’s waar je vast lijkt te zitten en niet meer verder kan. Alsof er niets vooruit gaat en alles voor eeuwig en altijd hetzelfde blijft. Wanneer je daar echter nieuwsgierig naar kan kijken, verandert er zoveel.

Er zijn zoveel laagjes in eender welk leerproces.

Afvallen =

  • leren omgaan met emoties
  • leren dat je bord niet leeg moet
  • leren om ruimte in te nemen, zeker mensen met overgewicht eten vaak uit compensatie omdat ze geen ruimte durven innemen

Ik noem een leerproces dat ook wel eens een ijsberg. Boven de oppervlakte zie je een bepaald gedrag dat je wil veranderen. En vaak gaan we alleen daarmee aan de slag. Maar in feite zijn er vele laagjes. Of is er een groot stuk onder het wateroppervlak. Dingen die niet altijd meteen zichtbaar zijn maar wie wel in grote mate bijdragen aan het gedrag dat je ziet aan de oppervlakte.

Grenzen stellen wordt gemakkelijker.

Een steviger lijf (meer spieren) betekent echt wel beter grenzen kunnen aangeven. Je bent letterlijk harder. Je hebt meer vertrouwen. En ik die vroeger dacht dat leren grenzen aangeven, iets was dat je kon leren met je hoofd. Eigenlijk is dat maar een klein stukje. Grenzen aangeven leer je met je hoofd, met je lijf én met je energie.

Ook met opvoeden is het vaak zo.

Wat zit Helga nu te schrijven over afvallen, denk je misschien. En als je dat inderdaad denkt, super dan dat je tot hier gelezen hebt. Haha. Dankjewel.

Eigenlijk gaat het niet alleen over afvallen. En over een handiger lijf creëren. Het gaat om leven. Het gaat om opvoeden. Het gaat om iets leren op een duurzame manier.

Ook met opvoeden is het vaak zo, dat we weglopen van dat ene stukje waar we zoveel kunnen betekenen. Waarbij we, al we er ons gewoon aan kunnen overgeven, we zoveel meer kunnen zijn. In opvoeden zijn het vaak patronen waar we van weglopen. Waar we onszelf wijsmaken dat we niets kunnen veranderen. Want we zijn zo opgevoed. En hoewel het een klein ding lijkt, zoals bijvoorbeeld roepen op je kind, er zit zoveel onder. Er zijn zoveel laagjes om te leren. Wat overweldigend kan lijken, maar wanneer je je eraan overgeeft, zo boeiend en interessant.

En is net dat ene dingetje waar je het liefst van al van wegloopt, net dat ene dingetje dat je zo hard vooruit kan helpen.

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.