was successfully added to your cart.

Winkelmand

Category

getuigenissen

Ze vond rust

Ze kwam nog eens langs.

Voor een babbel en om de “in real life” energie te voelen. De afspraak was gemaakt toen het even moeilijk was, een hoofd vol gedachten en gepieker dat maar eindeloos doorging. Maar dat stuk was er al uit toen ze aankwam, met een paar goed gemikte berichten op het coachingsplatform.

Dus hadden we alle tijd en ruimte om iets anders te ontdekken en verkennen. Zonder goed te weten wat dat dan was. Kortom, een ideaal startpunt voor een wandelcoaching. Lekker samen op stap, zonder verwachtingen van resultaten. Zonder druk van dingen die gefixed moeten worden.

Gewoon wandelen.

Ik nam haar mee naar de paarden die ik “toevallig” de dag ervoor op een eigen wandeling was tegengekomen. De paarden waren toen naar me toe gehold, klaar om hun krachten te delen met me. Zelf had ik dat toen nodig. Onderweg naar de paarden vertelde ze me dat het al veel beter ging, en dat ze nu die dingen die toen zo lastig waren, veel beter vanop een afstand kon bekijken. Dus daar waren de paarden ook, op afstand. Rust gevend. Prachtig om naar te kijken.

Dank u paardje

We merkten op dat we het beeld dat het paard gaf, onszelf als moeder, als vrouw, ook toewensten. Rustig grazend, maar tegelijk zo sterk, mooi en krachtig. Als een rots in de branding. Veel mensen worden pas een rots in de branding als er chaos is, merkte ik op. Maar eigenlijk kan je altijd een rots zijn, ook als er geen chaos is is dat mooi en zinvol. En wanneer je merkt dat je altijd die rots in de branding kan zijn, dan ben je dat ook gewoon. Dan hoef je daar geen moeite meer voor te doen. Dan moet je niet “een tandje bijsteken” wanneer het chaos is om daarna – na de chaos – als een puddinkje in elkaar te zakken. Je kan ook gewoon die rots zijn, moeiteloos. In chaos en in rust.

Dank u paardje om dat even te tonen.

We wandelden verder naar het park en het aansluitende bos. Het is daar zo mooi wandelen. Zo rustig. De aardende bomen zijn altijd present om hun bijdrage te leveren aan de rust die zo wenselijk is. Ik herinner me in een vlaag de vorige keer dat we hier samen wandelden, deze mama en ik. Zij nog onzeker over welk pad ze zou kiezen. Ik haar uitnodigend om haar gevoel te volgen. Deze keer koos ze moeiteloos haar pad, nog voor ik een keuze gaf. Ze volgt feilloos haar intuïtie en is sterk. Ik benoem, en volg, benieuwd naar waar haar intuïtie ons gaat leiden.

Doelloos?

Eerst lijkt het schijnbaar doelloos, maar naarmate de tijd verstrijkt, merken we zo mooi op hoe fijn het is voor haar om even niet op de paden te blijven. We dwalen af. Kleuren buiten de lijntjes. Vrij van zorgen en verwachtingen. En het is heerlijk loskomen zo, in de natuur. Waar je zo goed kan voelen dat alles oké is. Dat buiten de lijntjes kleuren mag. Dat out of de box denken heel zinvol is. En dat hoe je ook lijkt te verdwalen soms gaandeweg, dat je altijd wel weer op een punt uitkomt dat je weer herkenning geeft. Want het bos is zo groot niet, en het leven per slot van rekening ook niet. Dat besef maakt het gevoel van verdwalen zoveel veiliger, en fijner. Deze mama bedenkt zich ook tijdens de wandeling dat ze best wat nare herinneringen heeft rond verdwalen als kind. Door nu samen te wandelen, krijgt ze alvast een eerste herprogrammatie dat verdwalen oké is. Dat buiten de lijntjes kleuren oké is. Dat je niet hoeft te doen wat anderen doen, als je dat niet zinvol lijkt. Dat het leven veiliger is dan je op het eerste zicht zou vermoeden. Het kleine meisje in haar dat nog bang was om te verdwalen, wordt gerustgesteld. En ik weet dat ze dit meeneemt naar haar volgende wandelingen, zonder mij. Het proces is gestart.

Rust vinden

We praten nog een poosje na. Over je weg zoeken in het leven. Over onderweg zijn. Ze vindt het nog moeilijk om daar rust in te vinden. Dat verdwaalde meisje van vroeger komt nog heel even terug kijken. We geven het een kader. Wat is zoeken? Hoe zou het zijn om te denken in termen van vinden, in plaats van van zoeken? Net zoals denken in termen van oplossingen handiger is dan denken in termen van problemen. Want eigenlijk, wanneer we “aan het zoeken” zijn, zijn we vooral dingen aan het vinden. We komen oplossingen tegen. Het gaat veel minder dan we graag geloven over zoeken. Het gaat om vinden, en vooral om te zien wat er al is, en om die kennis in praktijk om te zetten. Hoeveel moeders zijn er niet op zoek naar rust bijvoorbeeld. Hangen daar voorwaarden aan (“ik kan alleen maar rusten als …”). Ze overtuigen zichzelf dat ze op zoek zijn naar rust. Terwijl we eigenlijk wel weten dat rust vinden in kleine dingen zit, die er eigenlijk al zijn. Dat er geen magische grote oplossingen zijn. Dat je alleen maar tijd moet maken, zo vaak als jij daar behoefte aan hebt, om die dingen waarvan je eigenlijk al weet dat je er rust mee vind, effectief te gaan doen. De moed hebben, om te doen.

Jezelf net dat beetje belangrijker vinden nog, zodat je het jezelf kan gunnen om die moed te hebben. Om te gaan doen.

een compliment

Ze komt binnen. Zet zich aan de ronde tafel. Ik zet mezelf op de mat. Ik wil je iets vertellen over de challenge “rust”, zegt ze me. Het is een compliment. Ben je er klaar voor?
 
Ik neem een tas koffie erbij en ga er lekker voor zitten. Ja, ik ben klaar om te ontvangen, laat maar komen zeg ik (had ik een paar jaar geleden niet gekund, soit).
 
Ze vertelt dat ze alle 30 dagen gedaan heeft. Dat het fijne tools waren en dat ze er veel plezier mee had gehad, en er ook een paar aan haar kinderen had doorgegeven. Maar wat er bovenal uitkwam, en dat had ze niet verwacht, was het gevoel dat de challenge creëerde, het gevoel van “het is oké”. Je mag dit doen, maar het moet niet. Je mag kiezen en wat je ook kiest is oké. Het was precies dat, dat bij haar er helemaal in verankerde, dat rust iets is als eten en drinken. Dat het er gewoon bij hoort, no questions asked.
 
Ik kon zien dat ze er voorbij was, voorbij het punt van “ik verdien dit wel” en “ik mag dit”. Ze was er voorbij. De challenge rust had rust gecreëerd in haar leven. Niet omdat ze vond dat het nodig was. Niet omdat ze vond dat ze de moeite waard was. Niet omdat ze geloofde dat het beter was voor zichzelf en voor anderen.
 
Maar gewoon. Omdat het evident is. Zo evident dat ze het nooit meer in vraag zal stellen. En ze voortaan moeiteloos rust creëert in haar leven.
 
Zodat ze meer bij zichzelf kan zijn.
Zodat ze haar buikgevoel meer kan volgen.
Zodat ze écht aanwezig kan zijn voor haar kinderen.
Zodat ze kan luisteren naar hun verhalen.
Zodat ze kan luisteren naar hun emoties, zonder daar mee in te stappen.
Zodat ze simpelweg kan zijn, zonder zich te laten triggeren.
 
Sommige mensen volgen de challenge niet helemaal van A tot Z. En voor mij hoeft dat ook niet. Je kiest zelf en alles is oké. Maar vergis je niet, doe de hele challenge één keer, twee keer, drie keer (100 dagen) en je leven verandert. En dat is spannend ja. Durf je het aan? Durf je kiezen, en ontvangen? Want ik schenk je dit, vanuit de grond van mijn hart, helemaal voor jou.
 
Take it. Use it. Ontvang. En heb je de challenge al gevolgd en vind je die waardevol, deel ‘m dan met anderen. De wereld heeft meer rust nodig. ?

ik kon het aan!

Ze liet me een bericht op het platform, na een poosje in begeleiding geweest te zijn:

Vandaag had ik echt de ervaring om de huilbui (die af en toe nog eens voorkomt maar veel minder) van mijn jongste aan te kunnen. Ik bleef stilstaan, zoals je zei, maar ging niet in op zijn ‘eisen’ van mama moet (vb. dragen, …). Ik vroeg een dekentje aan grote broer en dan met het dekentje (reptielenbrein zoals je zei) rond hem werd hij terug rustig. En ik kon er zijn voor hem, in zijn ontlading van de dag. En toen vroeg hij rustig: ‘mama wil je mij dragen’, en ik kon hem dragen en hij was helemaal gekalmeerd, en het voelde ook goed voor mij.

Het gaf me echt een goed gevoel dat ik het nu aankon en dat mijn systeem niet blokkeerde.

Een reactie op een huilende kleuter waar we allemaal van dromen. En deze mama kwam best van ver. Vroeger blokkeerde haar hele zijn, bij het huilen van haar kind. Dat door merg en been ging. Eisend overkwam. En de mama zo klein deed voelen. Waardoor dreigen en in de hoek zetten geen uitzondering waren … hoe hard ze het ook niet wilde.

Want soms is iets heel hard niet willen, niet genoeg. Omdat alles door merg en been lijkt te gaan, en je hele systeem blokkeert. Maar kijk, waar een wil is is een weg. Deze mama kreeg alle handvaten, omkadering en heling die ze nodig had om een quantum sprong te maken in haar persoonlijke ontwikkeiing en in haar ouderschap.

En ik?

Ik sta ernaar te kijken. Vol bewondering. Elke keer opnieuw. Hoe dapper ze alles wat aangereikt wordt implementeert. Met vallen en opstaan. Maar altijd weer opstaan.

Wil jij ook een transformerend traject? Ik rond af met deze mama, dus er is een plekje vrij. Stuur een berichtje om om te beginnen, gratis kennis te maken. We kijken samen wat ik voor jou kan doen. Ook als je alles al geprobeerd hebt.

Voel je dapper, wees niet bang.

If you fall … I will catch you. ❤️

Ik vind jouw manier van werken fijn

Jouw website en werkwijze sprak ons aan. Ik werk zelf al jaren in de geestelijke gezondheidszorg waardoor ik de voor en nadelen van bepaalde systemen en zorgpaden goed ken. Ik vind jouw manier van werken fijn omdat het zo breed durft te kijken en ook omdat het gewoon eens een verademing is in het hele gebeuren van zorgkaders en therapeutische plannen, om gewoon naar het kind en de ouders op zich te kijken zonder meteen een uitgestippeld traject te krijgen.

We kunnen zelf alleen verder

Een jaar geleden was ik een onzekere mama die niet goed wist hoe alles aan te pakken. Met de tools die Helga aanreikte konden we aan de slag. Niet enkel opvoedkundig kregen we tips, maar ook voor mama persoonlijk werden er dingen aangereikt. Nu een jaar later hebben we zelf voldoende handvatten en het zelfvertrouwen om zelf “alleen” verder te gaan!

Verhelderend

Dankje Helga om zo’n ontzettend verhelderende feedback te geven tijdens de live sessie*! Ik heb hem net gekeken, jawel, terwijl ik lekker in bad zit.

* in de community zijn er geregeld online live sessies. Je kan op het moment zelf meedoen, of, zoals deze mama, van te voren je vraag stellen of je hersenspinsel delen, en daarna naar de opname kijken.

Gratis challenge

Na heel wat lectuur gelezen te hebben, heb ik hiermee eindelijk iets gevonden wat ik in de praktijk ook kan omzetten! 

Hanna Bil

Ik volgde de gratis challenge ‘constructief omgaan met boosheid’ van Helga Peeters. De 5 stappen werden opgesplitst, elke dag besproken. Wat ik hier vooral heel waardevol vond waren de handvaten die aangereikt werden. Het stappenplan geeft mij echt een houvast in die momenten van boosheid en verdriet bij je kind. Dit telkens zien als een groeikans om met je kind aan de slag te gaan geeft mij al een heel andere gevoel (van “oh nee”… naar “ok we doen hier iets mee”). Na heel wat lectuur gelezen te hebben, heb ik hiermee eindelijk iets gevonden wat ik in de praktijk ook kan omzetten!

Voor mij was deze challenge echt een enorme meerwaarde !!!

Sessies + platform (begeleiding op maat)

Nooit gedacht dit te kunnen bereiken op zo’n korte tijd!

Annie

Vóór mijn partner en ik aan het ouderschap begonnen, hadden we, naïef als we waren, een aantal idealen in ons hoofd. Eén van die idealen was: “wij gaan ons kind alles leren eten”. Wijzelf koken én eten heel graag en vinden het dan ook belangrijk om gevarieerd en gezond eten op tafel te zetten. Dus zou ons kind logischerwijs alles leren eten.

Dat viel even anders uit, het ouderschap blijkt net iets uitdagender te zijn dan we vooraf dachten. Vanaf de eerste kennismaking met vaste voeding bleek al dat onze zoon geen gemakkelijke eter was. Vooral de overgang van vloeibaar naar vast verliep problematisch.  In het begin bleven we rustig onder het feit dat hij geen stukjes wilde eten. “Het zou wel komen” zei iedereen ons, “geef het maar wat tijd”. Maar wanneer onze peuter van 1,5 jaar nog steeds geen fruit en groenten in stukjesvorm wilde eten en bij uitbreiding zelfs geen warme maaltijd, begon het stressgehalte aan tafel steeds meer toe te nemen. We werden er dagelijks meermaals mee geconfronteerd dus loslaten en afwachten, was moeilijk. Op een hoogtepunt van het weigeren van eten, hebben we Helga gecontacteerd.

Ik kon er terecht met al mijn onzekerheden en schuldgevoelens omtrent zijn eetproblemen. Ze heeft ons een concreet actieplan aangereikt om het stressgehalte aan tafel te reduceren, honger uit te sluiten en het proces van ‘leren eten’ te ontdekken naast de tafel.

1,5 maand later kan ik zeggen dat we al grote stappen hebben gezet. Onze zoon vindt het weer leuk om samen aan tafel te zitten nu de rust is teruggekeerd. Hij verbaast me door nu wél dingen te proeven die hij 2 maanden geleden zelfs niet zou hebben aangeraakt wanneer het op zijn bord zou liggen (heel evidente voedingswaren zoals ei, een stukje kip, pasta,…). Mijn gevoel van radeloosheid heeft stilaan plaats gemaakt voor vertrouwen dat het zal goed komen. Het is een proces van lange adem maar we hebben samen met Helga een manier gevonden om ermee om te gaan. Nooit gedacht dit te kunnen bereiken op zo’n korte tijd!

community

communicatie & zelfzorg, geleerd in de community

Leen

Ik kreeg een complimentje van mijn man: “de jongens luisteren tegenwoordig zo goed naar jou, je doet iets anders maar ik weet niet wat…”. Ik vertelde hem over “het venster” (een handvat uit de digitale leeromgeving): “dat is ‘het venster’, ik communiceer er nu in”. In het begin stond hij eerder sceptisch ten opzicht van mijn community, maar hij geraakt meer en meer overtuigd. Dit weekend reageerde hij nogal gestresseerd op een van de jongens en ik vroeg hem of hij misschien een weekendje wilde gaan mountainbiken. Hij vroeg zich af waarom ik dat zei en ik zei: “zelfzorg” , ook geleerd in de community!