was successfully added to your cart.

Winkelmand

Category

emotionele regulatie

Kom uit die negatieve spiraal in 1-2-3

De feesten zijn al een poosje achter de rug, voor de meesten. Hier nog niet. We hebben nog een jarige met al de feestjes die daarbij komen (gezinsfeest, familiefeest, vriendjesfeest). Kadootjes die anders zijn dan anders. Een toetsenweek kwam er ook nog eens bij. We deden het prima tijdens de feesten, en toen ineens werd het toch weer moeilijk.

Misschien herken je dat wel. Je denkt “hé, we doen het wel prima tegenwoordig”, en dan ineens, komen er links en rechts omstandigheden bij, wordt alles weer moeilijker, en ga je twijfelen, goh, ging het nu eigenlijk wel goed? Was ik ook alweer goed bezig? Want zo fijn is het nu weer niet, en het ging toch weer snel bergaf. En nu moet ik weer opnieuw beginnen (dat is niet zo, maar zo lijkt het soms wel).

Het ene lijkt te volgen op het andere, en voor je het weet, zit je in een negatieve spiraal van drukte en vermoeidheid, waar het moeilijk is om weer uit te komen. Been there, done that…

Hoe geraak je daar nu weer uit op 1-2-3?

Stop

Neem even de tijd om stil te staan bij wat er allemaal gaande is. Pas dan zie je de verschillende elementen, in plaats van gewoon “één druk miserabel leven”. Misschien een stukje stress op het werk, misschien een stukje zelfzorg dat ontbreekt, een toetsenweek, spanning van een kind rond iets, een vriendje dat iets gezegd heeft dat je kind kwetste, ….

Overzicht

Pak een vel papier, en schrijf er die dingen op die het meest in je hoofd zitten. Door het op te schrijven, vermijd je dat je overweldigd wordt. Heel vaak speelt er een gevoel van overweldiging mee, van “het is zo veel allemaal”, van wanhoop, van gebrek aan moed om het aan te pakken. Zo los je dat op. Door het op te schrijven. Zo haal je die dingen uit je hoofd, en in de realiteit. Das belangrijk.

Actie

Nu ga je, voor elk van die dingen die je opschreef, drie dingen ernaast schrijven die je zou kunnen doen om datgene dat niet goed gaat in je leven, aan te pakken. En dat hoeven geen wonderoplossingen te zijn. Je vindt altijd wel ergens een mini-stapje dat haalbaar is om nu te zetten. Schrijf ze op, deze mini-stapjes.

En je raadt het al, het eerste mini-stapje, neem je vandaag. Er is altijd in de dag vijf minuten voor één klein mini-stapje. Dit is vaak het moeilijkste…

Als je nu denkt “jaja, die tip heb ik al zo vaak gehoord”, dan vraag ik je: “heb je hem ooit al eens effectief toegepast van A tot Z?” Zo ja, dan zou je weten dat het een goeie is. Het geheim zit ‘m niet in de tip, het geheim zit ‘m in het DOEN.

Hoe geraak jij uit negatieve spiralen? Wat is voor jou vaak een keerpunt? Deel het met de anderen hieronder in de commentaren, als iedereen dit doet, komen er vast nog veel meer waardevolle ideeën om uit negatieve spiralen te komen. DOEN dus, want daar gaat het om. 🙂

Een supertip voor een dip!

Het leven (met kinderen) kent hoogtes en laagtes. Soms loopt alles van een leien dakje, soms lijkt alles tegen te vallen. Of ergens tussenin. Ups en downs.

Bij de hoogtes staan we vaak onvoldoende stil. Want alles loopt prima, toch? Waarom er dan nog tijd in stoppen? Sommigen gaan de hoogtes benadrukken, in de verf zetten, door dingen te doen als:

  • dankbaar zijn,
  • zichzelf een schouderklopje geven voor een job well done,
  • een vreugdedansje maken.

En dat is alvast heel mooi en zeker een aanrader. Het sterkt je zelfvertrouwen. Het maakt je hoogtes nog veel meer “joepi!”. Je batterijtjes laden er ook van op. Daarom wil je ook bij je hoogtes even stilstaan. Merk je op hoe je oudste je jongste een handje toesteekt zonder dat je het hoeft te zeggen? Geef jezelf een schouderklopje, want ook dat is opvoeden en je hebt daar aan bijgedragen! Nog veel te vaak voelen we onszelf schuldig als het mis gaat, alsof het onze fout is, maar vergeten we ons goed te voelen als het goed gaat. Je ergens goed over voelen, draagt ook bij aan je intrinsieke motivatie, en dat zorgt er op zijn beurt weer voor dat je kan blijven doorgaan, vol energie.

Nu als het tegenslaat, als je een dip hebt (vaker lijkt het wel met deze donkere dagen…), in een laagte zit, … dan verval je vaak in:

  • pfffffff,
  • wat een ellende,
  • alweer …

en nog meer gezucht.

Probeer dan eens het volgende, bij een dip

 

Knip in je vingers en zeg tegen jezelf: “Hey! Interessant!” Hoe vaker je dit gaat doen, hoe meer het een gewoonte wordt. Je traint je hersenen als het ware.

Vervolgens stel je jezelf een paar vragen, zoals:

  • Wat is er aan de hand?
  • Wat merk ik?
  • Wat voel ik?
  • Wat zie ik?
  • Wat kan ik hiervan leren?
  • Hoe kan ik dit aanpakken?

Door jezelf vragen te stellen die beginnen met “wat”, “hoe”, … (nooit waarom!), creëer je een krachtige mindset die uitnodigt tot oplossingen, tot groei. Waar zuchten en klagen over jezelf of over je omgeving, enkel een vaste mindset creëert, waar je, juist, vast in zit. Je kan dit effect nog versterken, door een wandeling te maken, en de vragen voor jezelf uit te spreken tijdens het stappen. Je kan de vragen ook opschrijven voor meer effect. Gebruik altijd een vraagwoord en ook “ik”. Want “ik”, daar kan je mee aan de slag. Je omgeving kan je veel moeilijker veranderen. Gebruik “ik”, dan sta je in je kracht.

Dus voortaan: een dipje? Tof! Een kans om te groeien!

Help jij ook wel eens jezelf door positief te denken? Door van een probleem een uitdaging te maken? Had jij ook wel eens een “aha-moment” simpelweg door ergens op een andere manier naar te kijken? Schrijf het in de comments hieronder, we lezen het graag!

 

 

 

Verlicht oude pijn

Daar zat ze dan, tegenover mij, aan de ronde tafel in het hoekje van mijn living waar ik mama’ s en papa’s ontvang. In tranen.

“En dus ben ik gestopt.”

Een kleine twee maanden voor ze bij mij in begeleiding kwam, was ze gestopt met borstvoeding geven. Overmacht. De borstvoeding ging op zich goed, maar ze kon echt niet meer. Ze was zo op, zo, zo, zo, zo op. Iedereen vertelde haar om te stoppen, dat zou haar meer energie geven. Haar beste vriendin. Haar echtgenoot. De huisarts… Stoppen, ja, dat zou er vast voor zorgen dat ze niet helemaal de afgrond in zou duikelen. Want ze voelde dat ze op de rand stond. En ze wou koste wat het kost niet vallen. Want wat zou er dan van de kinderen worden? Dus was ze gestopt, want de angst om te crashen was te groot. Het was teveel.

En toen was ze dus gestopt. En nu liep haar vat over, vertelde ik haar. We hebben allemaal een vat, een vat om onze pijn in te stoppen. Als ons vat gezond is, is het vrijwel leeg, stoppen we er af en toe pijn in maar kieperen we het er op tijd en stond ook weer uit. Maar de realiteit is dat erg weinig mensen een vat hebben dat op en top gezond is. Meestal zit er op de bodem een dikke laag oude pijn. Die komt vanuit onze kindertijd. Veel meegemaakt, en het vat niet mogen leeg kieperen (doe niet flauw, tis niet erg, stop met huilen, …). De oude laag wordt afgesloten door een dikke korst, en daar bovenop komt al de nieuwe pijn uit ons volwassen leven. Vaak lukt het ook niet zo goed om die nieuwe pijn weg te werken, want emoties beleven, doorleven, … het is niet altijd makkelijk. Bovendien is het vat zwaar en log geworden door die oude pijn vanonder.

En dan kom je vroeg of laat op dat punt dat het vat overstroomt door nog meer nieuwe pijn die er echt niet meer bij kan. De nieuwe pijn stroomt er het eerst uit, want die zit vanboven. De pijn komt er heftiger uit dan je zou verwachten, want de nieuwe pijn die eruit stroomt, zorgt voor deining, beweging in het vat, waardoor de korst breekt, en de oude pijn, eindelijk bevrijd, er mee uit wil.

“De borstvoeding is voorbij voor mij, ik snap dat met mijn hoofd, probeer er vrede mee te nemen en lief te zijn voor mezelf… maar ik kan niet stoppen met huilen, hoe komt dat toch?”

Pijn komt er vroeg of laat toch uit, als je vat overstroomt. Je toont dan heftige emoties, en / of je krijgt lichamelijke klachten. Soms zijn er maanden, jaren van verdriet en boosheid nodig om al die oude pijn eruit te krijgen. Laat het alsjeblieft toe. Wees lief voor jezelf, zoek een klankbord en een uitlaatklep. Leer jezelf om het verdriet en de boosheid veilig te uiten, zodat je kinderen dit niet hoeven mee te dragen en mee op te lossen. Vraag hulp als je die nodig hebt.

Ook dit, gaat dan voorbij. Misschien eindig je zelfs met een gezond, leeg vat. En heb je geleerd hoe je dit leeg kan houden. En kan je ook tonen aan je kinderen hoe je dat doet. Zodat jij, zonder angst en vol vertrouwen, kan zeggen “huil maar, het is oké”, en “ik begrijp het”, in plaats van “stop met huilen, en doe niet zo flauw”.

5 tips voor de preventie van burn-out bij ouders

Recent onderzoek toont aan dat 3 tot 12% van de ouders een wat men noemt “parentale burn-out” zou hebben. Ik denk dat het cijfer eerder richting 12% zal zijn, en dat het percentage van ouders met een “bijna burn-out” nog veel groter is. Hoe komt dat?

Meer en meer ouders ervaren druk om het goed te doen. Heel goed te doen… Wanneer werd de beste ouder zijn zo belangrijk? Hoe komt het toch dat zoveel ouders het gevoel hebben te falen?

Er was hierover een reportage op het VTM Nieuws van 18 november 2016. Als expert mocht ik op tv (best spannend) een paar tips geven. Het stuk over parentale burn-out begint vanaf minuut 29.

Hieronder schrijf ik de twee tips uit die ik al gaf in het interview en nog een paar extra. Vijf tips in totaal op een rijtje om parentale burn-out te vermijden, of om eruit te geraken als je er eenmaal inzit.

  1. Focus op drie dingen & handel daarnaar

Wat is belangrijk in de opvoeding, in het dagelijks leven? Sta daar even bij stil. Maak misschien een lijstje. Praat erover met anderen. Kies drie dingen die echt het belangrijkste zijn voor jou. En handel naar die drie dingen. Is rust belangrijk? Prima, zorg dan dat je kinderen niet teveel buitenschoolse activiteiten hebben (of geen, dat mag!). Haal eens frietjes op vrijdagavond en smul die lekker op voor de tv. Vind je gezonde voeding belangrijk en sta je erop iedere dag vers te koken? Ook prima! Het maakt minder uit wat belangrijk is, stel gewoon je prioriteiten, en kies drie dingen waar je ook naar handelt. Af en toe evalueer je eens en stuur je bij, ook dat is prima.

2. Speel iedere dag vijf minuten met je kind, met volle aandacht, en laat je kind het spel leiden.

Je kind vindt dit uiteraard geweldig. Jij ook? Samen spelen brengt ook jou tot rust. Even vijf minuten je hoofd leegmaken, weten dat je iets doet dat belangrijk is, en vijf minuten niets anders moeten doen dan dat. Spelen. Je kind laten leiden is gemakkelijker, dan hoef je zelf niets te verzinnen. Het is ook heel erg ontladend en ontspannend voor het kind, even de rollen omdraaien, het is nu mama of papa die “iets moet doen”. Het kind kan zich eventjes “de baas” voelen en dat is belangrijk in onze maatschappij waarin kinderen vaak veel moeten.

3. Doe af en toe een pyjamadagje

Daar is echt niks mis mee, om op zaterdag in pyjama te blijven rondhangen als je de deur niet uit hoeft. Of als de kinderen geen zin hebben om kleren aan te doen, en je hoeft toch niet weg, tja. Dan kan het ook een pyjamadagje zijn. Ook aan heel jonge kinderen kan je perfect uitleggen dat vandaag kleertjes niet hoeven, omdat het geen school is enzovoorts. Het mag.

4. Hang minstens twee post-its omhoog in je huis (op plaatsen waar je veel komt: de ijskast, de spiegel in de badkamer, …) met daarop de woorden “ik ben een goeie mama / papa”. Durf de post-its bekijken, spreek de woorden luidop uit als dat lukt, of lees ze gewoon, heel erg vaak.

5. “It takes a village to raise a child” Je hoeft het niet alleen te doen… wie zijn jouw partners in de opvoeding? Bij welke gelijkgestemde zielen kan je terecht voor een (virtuele) babbel? Zorg voor een sociaal netwerk met positieve mensen die naar je luisteren en je ondersteunen.

Zoek tijdig hulp, je bent niet alleen. Oplossingen zijn samen veel makkelijker te vinden dan alleen. Neem hulp waar je je goed bij voelt.

 

 

 

Burn-out en / of bore-out?

Burn-out en / of bore-out? Ouders van jonge kinderen zijn bijzonder vatbaar voor beide, en ja, je kan wel degelijk én een burn-out én een bore-out hebben. Zo heel gek is dat niet, kleine kinderen hebben is wel eens fysiek zwaar (=> burn-out), en vaak zetten we een stapje terug met werken, hobby’s en dergelijke (=> bore-out).

Een burn-out ontstaat als je te langdurig en te vaak stress ervaart. In het ouderschap kan dat fysieke stress zijn (te weinig slapen, onvoldoende gezond eten, vaker ziek zijn, …) en / of mentale stress (te veel druk ervaren van anderen bijvoorbeeld en de vaardigheden missen om daarmee om te gaan). Of je legt de lat hoog voor jezelf, maar je mist eigenlijk de vaardigheden om je doel te bereiken. Een mooi voorbeeld daarvan is geduld. Vaak willen we oneindig veel geduld, of toch liefst een hele hoop ervan. Maar we zitten met pijnknoppen waar we ons nog niet van bewust zijn. Waardoor we sneller ons geduld verliezen dan we zouden willen. We missen de vaardigheden om met onze gevoelens om te gaan, waardoor we minder geduld hebben. Het goede nieuws daarbij is dat geduld hebben iets is dat je kan leren!

Een bore-out ontstaat als je te langdurig en te vaak … verveling ervaart. Als er te weinig eisen aan je worden gesteld. Als je geen uitdagingen meer kan ervaren. Als je te weinig nieuwe dingen tegenkomt. In het ouderschap wordt dat getriggerd door bijvoorbeeld een stapje terug te zetten in je carrière, geen tijd meer voor hobbies, … of simpelweg te moe om iets nieuws uit te proberen.

De grafiek hierboven toont dit schematisch. De grafiek is gebaseerd op het stressmodel van Mihaly Gsikszentmihalyi. Het rode bolletje bij “angst, stress”, is de situatie waarbij je veel wil (je legt de lat hoog, je ervaart veel druk, …) en nog weinig kan. Dat geeft stress. Het rode bolletje bij verveling is het andere uiterste. Je kan veel in die situatie, maar je doel is laag. Je bent bijvoorbeeld een fantastische manager op het werk, maar managers moeten veel uren doen en dat wil je niet, dus neem je maar een lagere functie zonder uitdaging. Of je bent dol op koken en een fantastische kok, maar je kind is kieskeurig en houdt van simpele dingen. Je kan dan je ei niet kwijt in het koken (als je doel tenminste is dat je kind wat eet van wat jij gemaakt hebt 🙂 ).

Hoe hou je dan wel jezelf gezond? De sleutel is dat blauwe bolletje. Daar ongeveer wil je zitten : rond de lijn tussen flow en routine. Je wil af en toe in routine zitten, en af en toe in flow. Routine staat voor rust, en flow staat voor nieuwe dingen. Beetje spannend, maar niet te. Flow is wat het leven interessant maakt. En af en toe rust heb je ook nodig.

Wat heel interessant is, is dat je niet veel moet willen of kunnen om in routine of in flow te zitten, zoals je kan zien in de grafiek. Weinig kunnen is helemaal oké als je op dat vlak ook weinig wil. Als je enige doel is om je kind een hapje groenten te laten nemen, dan hoef je geen chef-kok te zijn. Je uitdaging ligt dan op een ander vlak. Heel belangrijk is dan ook om even stil te staan bij je doelen, en te checken of je daar over de nodige vaardigheden beschikt. Als dat niet zo is, dan dien je ofwel (tijdelijk!) je doelen bij te stellen, ofwel ervoor zorgen dat je over meer vaardigheden beschikt. Om het burn-out luik aan te pakken bijvoorbeeld, kan je initieel je doelen heel laag zetten, weinig moeten, veel rusten, zodat je fysiek kan recupereren. Daarna kan je terug doelen gaan opbouwen en dat laatste is ook belangrijk om uit bore-out te geraken.

Om in balans te blijven, kan je thuis een zentangle oefening doen. Hierover later meer.

E-coaching of live coaching begeleidt jou in het checken van je doelen en je vaardigheden. We kijken naar welke doelen je precies hebt, als dat duidelijk is voor jou, of we maken je doelen duidelijk. We kijken naar de vaardigheden die je nodig hebt om deze doelen te bereiken en we werken daaraan, op een heel fijne manier. Want nieuwe dingen leren is gewoon leuk om te doen, zeker als je een kind of kinderen onder je vleugels hebt, omdat je zowel jezelf als je kind vooruit helpt. Je creëert rust en harmonie, en je schenkt jezelf én je kind extra porties geduld.

emoties “regelen”

Mensen zijn emotionele wezens. En mijn generatie is alom opgevoed met “tis niet erg”, “niet wenen”, “niet boos zijn” enzovoorts. Onze emoties werden massaal onder de tafel geveegd, genegeerd, … noem maar op, waardoor we nu emoties vaak ervaren als vreemd, raar, we weten niet goed hoe ermee om te gaan… Veel mensen zijn het verleerd om in contact te zijn met hun eigen gevoelens.

En dan komt de hedendaagse visie van ruimte geven aan emoties bij kinderen, heel logisch dat velen daarmee worstelen. We hebben zelf niet geleerd om te gaan met onze emoties, hoe kunnen we het dan leren aan onze kinderen? We hebben wat in te halen, op emotioneel vlak, maar niet iedereen is zich daar ten volle van bewust, bovendien vindt lang niet iedereen de nodige handvaten.

Emotionele regulatie is één van mijn stokpaardjes. Ik vind dat zo boeiend, je kan er oneindig veel kanten mee op, je kan daar zo mooi samen in groeien met je kind. Zo echt leren van mekaar. De ouder heeft vaak “het verstand” en het kind “het pure”. Dat kan je doorgeven aan mekaar, echt heel mooi.

Het lost ongelofelijk veel op ook. Emoties zijn echt de basis, dat zit zelfs nog onder verbindende communicatie. En daarom blijven velen onder ons worstelen met communicatie, vooral als we moe of gespannen zijn. De emoties worden wel eens “vergeten” of weggestopt. Omarm ze, ga er constructief mee om, en zie je hoe communicatie erop vooruitgaat.