was successfully added to your cart.

Winkelmand

Category

blog

Dit is jouw tijd

Neem je tijd lieve mama, want dit is jouw tijd.

Ik neem ook tijd, samen met jou.
even tijd

om er te zijn
hier te zijn
gewoon te zijn

even niks te moeten
en vanalles te mogen
maar even hélemaal niks te moeten

welkom aan iedereen die dit leest, zo fijn dat ook jij erbij bent

met jouw tijd
onze tijd
die we samen delen

moeders onder elkaar

wij zijn mooi
wij zijn sterk
wij zijn krachtig

wij zijn alles wat we verondersteld werden en worden te zijn
niks meer, en ook niks minder

alles is goed zoals het nu is

in deze tijd
boordevol tijd
een overvloed aan tijd
een zee van tijd

tijd voor jou
tijd voor mij
tijd voor ons
samen

Geniet van de zonnestraaltjes van de dag, elke dag. Want de zon schijnt ook voor jou.

Help je kind huiswerk maken

Het is vandaag 17 april. 2020. Vrijdag. Sinds gisteren weten we dat na de paasvakantie, de scholen nog minstens twee weken gesloten blijven.

En zijn sommige ouders opgelucht.

Anderen in paniek.

Velen hun geduld was eigenlijk al op voor de scholen sloten.

Een beetje juf zijn

Hoe gaan we nu verder? Zeker is dat de scholen niet stilzitten. En je kind dus ook niet. Er moeten lessen geleerd worden. Huiswerk gemaakt. Kinderen moeten nog steeds leren lezen, leren schrijven, leren rekenen. Als ouder moeten we plots een beetje juf of meester zijn, terwijl we helemaal niet weten hoe dat moet. Gelukkig wordt het voor ons zo hapklaar mogelijk klaar gezet allemaal, maar met zoveel dingen kan de juf of meester vanop afstand niet veel doen.

Waar loop jij tegenaan?

Obstakel nummer 1. Je moet zelf werken. Liefst van negen tot vijf. Of zoiets. En het huiswerk van je kind, dat moet daar zo even bij. Of tussen. Ervoor. Of erna? Je wil het goed doen, dus je maakt graag tijd, maar waar is die tijd eigenlijk?

Obstakel nummer 2. Huiswerk is saai. Je hebt er stiekem geen zin in en je kind al helemaal niet. Dus doe je alsof het leuk is en probeer je je kind te motiveren terwijl je zelf de motivatie niet voelt (schuldgevoel omdat je kind achterop raakt als jij er niet achter zit – das geen motivatie). Werkt niet.

Obstakel nummer 3, 4, 5, … het andere kind (eren). Want terwijl je ene kind eindelijk huiswerk aan het maken is, moet dat andere kind liefst stil zijn. En niet alle kinderen hebben evenveel huiswerk en dat kan zo oneerlijk voelen voor een kinderlijfje.

Volgende obstakel. Je bent geen juf of meester. En je kind is het gewend om die schoolse dingen te leren van een juf of meester. Je hebt die rol niet, die autoriteit niet. Zeker voor heel jonge kinderen die weinig tot geen huiswerk moesten maken toen de scholen nog open waren, kan dit op zijn minst heel vreemd zijn.

Next. Planning. Superleuk (maar niet echt) als je zelf moet werken, verschillende kinderen hebt en die kinderen ook nog eens op een andere school zitten, en je dus verschillende juffen en meesters hebt die compleet geen rekening kunnen houden met elkaar. De persoon die alles kan oplossen, de persoon die overzicht heeft? Juist. Jij. Of je daar nu zin in hebt of niet.

We kunnen zo nog wel een tijdje doorgaan. Maar ik denk liever in termen van oplossingen. Per slot van rekening bestaan er voor elk probleem meestal wel verschillende oplossingen en zijn er dus per definitie meer oplossingen dan problemen, haha! Ik giet ze graag even in een paar tips voor je.

Tip 1: jij bent een buffer

Realiseer je dat jij staat tussen je kind en de school. Wat van school komt, komt eerst bij jou en gaat dan pas door naar je kind. Is je kind groter en krijgt hij of zij rechtstreeks opdrachten, kijk dan zeker volop mee, en al helemaal als het niet zo vlotjes loopt allemaal (waar ik even op gok, anders was je dit niet aan het lezen).

Als buffer zorg je ervoor dat de opdracht duidelijk is. Laat je kind eens vertellen wat het moet doen. En als je kind zegt “ik weet het niet” ga er dan vanuit dat dat klopt. Zo had ik er eentje hier die oprecht in de war was, omdat de juf zei “maak de oefening en als dat moeilijk is, lees dan eerst de kader nog eens”. Dat kind begon aan de oefening, kwam er al snel achter dat het te moeilijk was, en zat voor we het allemaal goed en wel doorhadden, in de negatieve faalangst spiraal. Te vermijden door de opdracht anders te formuleren, namelijk “lees de kader” en dan “maak de oefening”. Zeker kinderen die het moeilijker hebben met lezen, met aandacht, … dat vraagt vaak teveel van hen om opdrachten in de juiste, voor hen logische volgorde te krijgen.

Als buffer zorg je er ook voor dat er alleen doorkomt wat erdoor moet komen. Die leuke crea – opdracht van de juf? Heel fijn dat ze dat doet en ongetwijfeld waardevol voor velen! Maar niet verplicht en ook niet nuttig voor jouw kind dat zich geen seconde verveelt. De opdracht begrijpend lezen waar jouw kind gewoon helemaal nog niet aan toe is? Hoef je je kind ook niet mee lastig te vallen, wanneer je even een meer passende differentiatie overeenkomt met de juf. Als buffer bewaak je dus ook differentiatie die je kind normaal gezien op school krijgt, of zou moeten krijgen maar nog niet kreeg. Tis een kans.

Tip 2: de zin en onzin van plannen

Het is uiteraard handig om een overzicht te hebben van wat je spruit allemaal moet leren en maken. Leuk of af te vinken en ontladend om de verscheuren als je er eentje hebt dat er geen zin in heeft. Hier vertrappelden we samen met heel veel plezier de blaadjes begrijpend lezen, toen we een andere, meer passende leesopdracht scoorden voor zoonlief.

En als je dan toch buffer bent, maak je dat even. Misschien is het goed om jezelf daar een beetje tijd voor te geven. Je kind hoeft niet maandagochtend om 9 u te starten met de thuis – school. Je mag best even tijd nemen om zelf te starten met je eigen werk, kijken hoe het huiswerk erbij kan, wat er daar allemaal moet gebeuren en ja, dat overzicht maken.

Maak meteen een overzicht waar je de hele week kan bijschrijven, zo heb je minder werk en meteen een weekoverzicht. Zeker in de eerste drie – vier jaar van de lagere school is dat nog goed te doen.

Zo’n overzicht wordt veel leuker met een paar zonnetjes erbij getekend, bloemetjes, auto’s, lego mannetjes, …  en het woord “succes” in grote, sierlijke krulletters. Ja, ik weet het, dat zijn twee volle minuten extra te besteden. Maar wedden dat je die terugwint samen met de glimlach van je kind, die zeker twee minuten vlotter eraan begint?

Onthou dat een planning voor jou werkt, niet andersom. Een planning moet snel gemaakt zijn en werkbaar. Het moet je het gevoel geven dat je er tijd mee wint, niet verliest. Wanneer je zit te onderverdelen in tijdsblokjes bijvoorbeeld die toch niet gevolgd worden. Dan werk je hard voor weinig resultaat.

Sla dat maar over. Je hoeft niet met afgebakende tijdstippen en blokjes te werken als dat je ding niet is. En je kind hoeft niet iedere dag voor school te werken van 8 u 30 tot 15 u 30. Dat is net het leuke aan thuis werken. Je kiest ook zelf wanneer je jou werk doet, neem gerust die vrijheid. Huiswerk maken om 7 u in de ochtend of om 17 u in de namiddag, het kan allemaal en kan de weerstand van je kind meteen ook een eind verlagen.

Tip 3: ja, je bent een juf

Je bent een mama, of een papa. Maar je bent nu ook even een juf. Of meester. Je hebt twee rollen, twee hoeden om op te zetten. Maak dat maar duidelijk aan je kind.

En draag je hoed met fierheid. Wees nog een beetje dieper mama. En wees soms ook even juf. Soms het ene, soms het andere. Niet allebei tegelijk.

Dus geen gezeur over huiswerk tijdens het voorlezen van het verhaaltje, lieve mama, ook al zit het je misschien hoog van alles wat er in de dag gebeurd is.

Elke dag is een nieuwe dag.

Briefje vol liefde

Hey lieve mama,

Hoe gaat het met jou vandaag? En met je gezin?

Vergeet maar even gisteren.

Vergeet maar even morgen.

Hoe gaat het met jullie? Vandaag. Nu.

Lukt het om fier te zijn op jezelf, voor wat je doet, voor wat je bereikt?

Lukt het om lief te zijn, voor alles wat je niet doet – maar wel zou willen doen? Voor alles wat je nog niet bereikt, dat je graag zou willen bereiken.

Ik had een interessant gesprek met één van mijn cliënten. Het ging over je eenzaam voelen, in de opvoeding van je kind en ook in het voelen van eenzaamheid, wanneer opvalt dat jij het anders wil.

Soms lijkt het, alsof wat het minste is voor jou, het minste wat je kan doen, al zo fanatiek is voor anderen.

Willen we teveel?

Willen we teveel, als we niet willen roepen op ons kind?

Willen we teveel, als we alleen maar willen genieten van kleine dingen, en ons geen zorgen maken over de toekomst?

Willen we te weinig, als we de afwas laten staan? Als we op een dag zeggen, vandaag heb ik echt geen zin om mijn kind bezig te houden. Heb ik echt geen zin om samen te lezen, samen te spelen, … ook al lijkt dat belangrijk. Is dat dan te weinig?

Hoe jij deze tijd ook beleeft, het is goed. Het past precies bij jou. Het is precies wat je nodig hebt.

Om te leren …

… hoe je fier kan zijn op jezelf, voor wat je doet, voor wat je bereikt.

… hoe je lief kan zijn, voor alles wat je nog niet doet – maar wel zou willen doen

… hoe je lief kan zijn, voor alles wat je nog niet hebt bereikt, maar wel graag zou willen bereiken.

Want hoe je het ook draait of keert, dat is het leven. Leren. We leven om te leren. Live & learn. Repeat to repair. Leer je je les niet, dat komt het terug. Opnieuw, opnieuw, opnieuw.

Weet je wat grappig is? Als ik zeg tegen mijn kind “het moet”, dan heb ik meestal gedoe. Als ik zeg “het mag”, dan heb ik veel meer kans op succes. Oké ik moet mss wat langer wachten, mss ontdekken we samen zijpoortjes naar hoe het ook anders kan. Soms gebeurt de taak die ik vraag op een heel andere manier dan ik me ooit had kunnen voorstellen, met mijn beperkt grote mensen brein.

Ook jij moet helemaal niks. Maar je mag wel heel erg veel. Binnen de randvoorwaarden van het leven. Centjes verdienen moet hier voor de volwassenen. Huiswerk maken moet voor de kinderen.

Maar voor de rest … zijn we allemaal opvallend vrij van moeten. Jij ook . Eigenlijk. Vervang maar eens moet door wil of kan. En voel dan …

Wat is er nu nog meer mogelijk?

Waar liggen je kansen?

Waar zijn de opportuniteiten?

Neem ze, ga ervoor.

Wees fier op jezelf, voor wat je doet, voor wat je bereikt.

Wees lief voor jezelf, voor alles wat je nog niet doet, nog niet hebt bereikt.

It’s all good.

Samen komen we er wel. Want je hoeft helemaal niks alleen te doen. Je mag, als je dat wil. Maar je moet … helemaal niks.

Ik stuur je graag wat liefde mee, samen met deze brief. Ik weet dat je het verdient, alleen maar omdat je dit leest. Jij bent een lieve mama . Geloof het maar. En als dat nog niet lukt, geloof ik het voorlopig voor jou. En wacht ik wel samen met jou, tot je klaar bent om het zelf te geloven. Misschien straks, misschien morgen, misschien volgend jaar, misschien geloofde je het gisteren al of tien jaar geleden.

It’s all good. Neem je tijd.

Take breaks as you need them.

Take steps when you want.

Wees fier.

Wees lief.

Helga

Mama jongleur?

Werk. Huishouden. Kinderen. Relatie. Sociale verplichtingen. Hobby.

Het is me wat, al die balletjes in de lucht houden.

Wist je dat je ze niet allemaal tegelijk in de lucht hoeft te houden? Het is oké, om er af en toe eentje te parkeren. Relax. Wat je aandacht nodig heeft, dat merk je vanzelf wel. ❤️

Storm en stilte

De storm in je kind, als die boos is.
De stilte in jou, als je rustig bent.

Stap je soms, zonder dat je het wil, in de storm van je kind?

Wist je dat wanneer je dat niet doet, en je kan bij je rustige zelf kan blijven, dat je kind zonder daar bewust voor te kiezen, in jouw stilte stapt?

Want elk systeem vind storm fijner dan stilte (behalve als het systeem zich verveelt maar in deze maatschappij is dat eerder uitzonderlijk). Dus dat gaat vanzelf.

Stappen naar stilte, is moeiteloos. Dat kan je gewoon laten gebeuren. Je eigen stilte handhaven, kan moeilijk lijken, maar je kan dat leren. Je kind geeft je tig oefenkansen. 😉

Wat kan je nu heel concreet doen om je eigen stilte te handhaven? Ik toon je 30 manieren, helemaal gratis en voor niks, in de challenge “rust”. Hier inschrijven. ❤️

3 tips om je buikgevoel maximaal te gebruiken in de opvoeding van je kind!

👉 TIP 1: Kom tot rust en blijf daar, ontdek hoe

Je buikgevoel vinden en erop kunnen intakken, valt of staat met rust vinden in jezelf. Wanneer het nog moeilijk is om jezelf tot rust te brengen, is het ook moeilijk om je buikgevoel te volgen.

Want soms stappen we makkelijker in de storm van anderen hun emoties, gaan we mee in de boze bui van ons kind, … en doen we iets anders dan dat ons gevoel ons influistert. We worden bijvoorbeeld mee boos, we worden mee overprikkeld. In plaats van dat we in onze rust kunnen blijven en die overdragen aan ons kind. We horen ons buikgevoel niet, omdat we niet voldoende in rust zijn.

Jezelf leren om tot rust te komen, en jezelf leren hoe je naar die rust toe kan gaan in moeilijke momenten, is zo waardevol. En we moeten dat allemaal leren geloof ik. En het betert met oefenen, zoals veel dingen.

Geen idee hoe eraan te beginnen? In de gratis challenge “rust” krijg je een massa tips, er zit er vast wel eentje tussen die bij je past.

Wil je graag meer je buikgevoel volgen? Maak dan van rust een prioriteit.

👉 TIP 2: Wat wil je eigenlijk? Creëer duidelijkheid en intentie

Wanneer je met je hoofd nadenkt over je buikgevoel, hoe ziet dat er dan uit. Wat zijn de dingen die je graag wil meegeven, in het leven met je kind?

Lukt het al om die dingen voor te leven?

Hoe zou je willen reageren, in bepaalde situaties?

Je kan doen alsof hier als je wil. Beeld je een bepaalde situatie in, en vervolgens hoe je zou reageren. Stap voor stap, met zoveel mogelijk detail. Je lichaam kent het verschil amper tussen een echte ervaring en een ingebeelde. Dus door alvast “te doen alsof”, geef je jezelf oefenkansen en leer je een hoop.

Een topsporter die een moeilijke sprong / prestatie / … wil neerzetten, zal die ook eerst visualiseren. Wordt heel vaak gebruikt. En mama zijn is een topsport, dus ik zou niet weten waarom we die tool niet zouden inzetten. 😉

Dus maak voor jezelf heel duidelijk wat je wil bereiken. En zet die intentie ook, vanaf nu zal het zo zijn. Je kan nog altijd lief zijn voor jezelf als het eens niet lukt, maar alles begint met de wens dat het lukt.

👉 TIP 3: Verminder invloeden van anderen

Wanneer je eenmaal die rots in de branding bent, ga je merken dat het je allemaal geen fluit meer kan schelen, wat de ander er allemaal van vind.

En dan kan je met de glimlach zeggen “oh, dat is een interessant standpunt” om vervolgens lekker bij het jouwe te blijven.

Tot je daar bent, kan het best lastig zijn om invloeden van anderen te beperken. Leg je focus op wat jij wil. Tip 2 helpt je daarbij. En zet wat anderen vinden daar naast. Niet erboven. Niet eronder. Maar ernaast.

Want iedereen heeft recht op een eigen mening, denk je maar. Maar die van jou is evengoed als die van een ander. En het is en blijft jouw kind om op te voeden, dus jij beslist, al dan niet samen met een partner.

Een leider zijn voor je kind, wil je dat?

Een leider zijn voor je kind. Wil je dat? Kan je dat?

9/10 moeders die ik zie, zeggen dat ze het niet kunnen. Met alle gevolgen van dien, voor moeder en kind.

Maar niet zo zot diep vanbinnen, willen ze eigenlijk niet. Onbewust vaak. Omwille van dat stemmetje vanbinnen, dat hen zegt dat het toch niet eerlijk is. Want als ik altijd voor de kinderen zorg, wie zorgt er dan voor mij? Ik heb ook iemand nodig die mij leid, helpt, opvoed!

Dat is geen leider kunnen zijn. Dat is weerstand tegen leiderschap. Heel vaak een weerstand die komt uit gemis. Vanuit een tekort, een behoefte waarvan je niet meteen weet hoe je die kan invullen.

Daarom zorg ik graag voor deze mama’s. Tot ze het zelf kunnen. Meestal sneller dan ze verwachten.

Voel jij ook een gemis dat in de weg zit om helemaal in je kracht te stappen? Kan je toestaan dat ik een beetje (een klein beetje …) voor jou zou zorgen? ❤️

Niemand kent mij…

Niemand kent mij, want ik kende mezelf niet (meer)

Wanneer je allerdierbaarste vriendinnen, die je al jaren kent, tegen je zeggen “waar komt dat vandaan” en “zo kennen we je niet”, dan pas weet je hoe hard je jezelf verstopt hebt. Ik maakte het mee, nog niet zo zot lang geleden.

En ik was in de war, ik dacht “hoezo, dat was er toch altijd?”. Hoe kan dat nu dat ze dat stukje van mij niet gezien hebben?

Oh ja … ik was vergeten het te tonen…

Wie ik echt ben.

Mijn heerlijke, rare, geweldige zelf.

Tot op het bot.

Ik was te druk bezig met pleasen en voldoen aan de verwachtingen van anderen. Zo druk bezig daarmee dat ik helemaal mezelf vergat! Waw, zoveel energie dat dat nam.

Zoveel energie die nu mag vrijkomen, te besteden aan nuttigere zaken.

Sorry lieve vrienden dat ik mezelf verstopte. Ik kon het nog niet, mezelf tonen. Ik mocht eerst leren dat ik de moeite waard ben om gezien te worden. Maar wacht, ik maak het goed, door opnieuw te gaan tonen wie ik écht ben. Gewoon omdat ik oké ben.

Bedankt voor jullie geduld allegzins. En volg me gerust, als dat goed voelt voor jou, en als het eng voelt, volg me dan zeker. Want oh dit voelt ook voor mij eng. Maar ik weet diep vanbinnen (en vanbuiten 😉) dat dit een geweldig goed idee is. Voor mij. En ook voor jou.

Wees jezelf. ❤️ Durf dat. Je bent het waard. Je kan zoveel delen met de wereld. Voel dat, durf dat.

Heb jij vertrouwen?

Trust the process

Je kind opvoeden zonder straffen en zonder beloningssystemen, is een proces van persoonlijke ontwikkeling.

Zo.

Ik heb het gezegd.

Nu ja, geschreven.

Het is niet iets dat je zomaar even leert van vandaag op morgen.

Het is niet iets dat je kan leren door een boek te lezen.

Je leert het door het te willen.

Door te geloven dat je het kan.

Aan de slag te gaan met jezelf.

Je eigen waarheid vinden.

Je eigen grenzen leren voelen.

Leren omgaan met je eigen emoties.

Leren omgaan met je tijd, in plaats van je tijd te laten opvullen met wat anderen van je verwachten.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. En ja, dat is best een hele hoop om te leren. Net daarom is het zo belangrijk om te vertrouwen op het proces. Om te genieten van het onderweg zijn. En kinderen halen dat zo mooi in ons naar boven, door helemaal in het nu te leven. Dan moet je af en toe wel eens stoppen om van het uitzicht te genieten. 😉

En dat klinkt simpel, maar zo vaak reageren we nog vanuit angst. Vanuit de behoefte aan controle. Vanuit de wensen van anderen, in plaats van die van onszelf. Vanuit onze eigen frustratie, en onmacht. Vanuit een “ik zie door de bomen het bos niet meer”. Vanuit een “en nu weet ik het niet meer”.

Zoveel dingen die maken dat je het gevoel kan krijgen dat je vast zit. Muurvast. In jezelf, in het patroon dat je van je ouders meekreeg.

En dat is niet simpel om daar uit te geraken in je eentje. Ik kon dat ook niet. Ik liet en laat me helpen. Leerde zo ontzettend veel en er kan altijd nog wat bij.

En ik ben er graag voor jou, op mijn beurt. Aarzel niet. Neem contact op.

Tot gauw lieve mama / papa, want jij bent het waard.