was successfully added to your cart.

Winkelmand

Category

blog

Wat te doen als niets werkt

Niets leek te werken.

Alle boekjes gelezen.

Alle tips gevolgd, of proberen te volgen tenminste.

Niets hielp.

Zoonlief leek op geen enkele manier geholpen te kunnen worden, het kind bleef zichzelf pijn doen, waarom toch?

Waar was de les?

Wat moest ze doen met dit kind?

Er leek niets anders op te zitten  dan de boel te accepteren, fingers crossed en hopen maar dat het ooit zou beteren. Zonder enig uitzicht op hoop.

Maar ja…

Never give in, never give up, never quit

Dat is toch mama zijn, nee?

Vergeet alles maar, zei ik. Ga slapen met een leeg hoofd en net voor je in slaap valt, vraag aan jezelf wat je moet doen.

Wat een vreemde opdracht…

Die nacht droomde ze dat ze een derde kind verwachtte. Ze voelde de beweging in haar buik. Achtte het eerst onmogelijk maar draaide de knop om. Alle babyspullen waren al lang weg, er waren nooit plannen geweest voor een derde kind, maar toch was er geen onzekerheid.

Geen angst.

Geen twijfel.

Alleen een diep gevoel van vertrouwen dat ze perfect wist wat ze moest doen. Diep vertrouwen…

Met dat gevoel werd ze wakker. En realiseerde zich dat ze in haar droom het antwoord had gekregen op haar vraag.

Wat moet ik doen met dit kind?

Je moet het dragen.

Je moet het voeden.

En diep voelen dat er geen enkele twijfel is over je kunnen. Dat je dit kan. En nu al doet. Elke dag opnieuw.

Stil aanwezig vs rustig aanwezig

“Je moet gewoon rustig aanwezig zijn.”

Ken je die ?

Rustig aanwezig zijn is de vaardigheid om bij je kind te zijn, op een rustige manier, zodat je kind je rust kan voelen. Zo help je je kind om zelf ook rustig te worden.

Wat betekent deze theorie, in onze maatschappij, waar we – laten we eerlijk zijn – toch vaak te maken krijgen met stress. Een maatschappij ook waar “verbindend communiceren” meer en meer gezien wordt als “de” manier van communiceren, niet alleen naar ons kind toe, maar ook op de werkvloer.

Je kan daar zelfs een cursus over volgen.

En ik schrik dan elke keer dat het stuk “rustig aanwezig zijn” overgeslagen wordt. Rustig aanwezig kunnen zijn is namelijk een essentiële vaardigheid die je nodig hebt om verbindend te communiceren. Zonder dat lukt het niet echt, zijn onze woorden misschien wel verbindend, maar missen we het gevoel waarmee we die woorden opsturen naar de ontvanger. Met alle gevolgen van dien.

Daarom dat zoveel mensen worstelen met de praktijk van verbindend communiceren…

Feit is, de meesten onder ons zijn helemaal niet rustig, wanneer die collega het uithangt, je tiener je het bloed vanonder de nagels haalt, je lagere school kind het echt allemaal gewoon HAAT, je kleuter nog steeds zit te slaan en te schoppen, je peuter alweer een driftbui heeft, of je baby de zoveelste huilbui waar je niets aan kan doen.

We proberen het wel … soms denken we dat we kunnen, maar de waarheid is dat de meeste mensen “rustig aanwezig” gewoon verwarren met “stil aanwezig”.

Stil aanwezig zijn is beter dan terug roepen uiteraard. Stil aanwezig wil zeggen dat je je mond kan houden. Dat je kindlief (of die collega) kan laten uitrazen. Dat je niets zegt waar je later spijt van krijgt. Eerlijk – voor de meesten onder ons is stil aanwezig zijn al een hele prestatie. We voelen het nog wel borrelen vanbinnen, maar we zijn tenminste stil.

En als jij daar bent, weet dan dat het helemaal oké is om daar te zijn. Weet dat stil aanwezig zijn ook een vaardigheid is. Dat je dat eerst moet kunnen, voor je kan leren om rustig aanwezig te zijn. Sommige mensen kunnen dat skippen, maar dan mis je vaak achteraf nog wel een en ander. Zoals eerst kruipen en dan stappen. Tis goed om eerst te kruipen. Je leert daar veel van.

Weet ook dat als stil aanwezig zijn niet goed helpt bij de driftbui van je kleuter, of de huilbui van je baby, of de door hormonen op hol geslagen tiener, dat dat normaal is. Want het is niet rustig aanwezig, het is stil aanwezig.

En je ziet het verschil misschien niet aan de buitenkant, maar je voelt het wel vanbinnen. En alles wat jij voelt vanbinnen, voelt je kind ook. En andere volwassenen voelen dat ook. De ene meer dan de andere … maar tot op zeker niveau voelen we allemaal de emotie van de ander.

Daarom werkt rustig aanwezig beter dan stil aanwezig. Word je bewust van het verschil tussen de twee, voel het verschil bij jezelf, en je kan weer een stapje verder.

Handiger omgaan met eender welke emotie

Angst.

Het woord staarde me aan. In een hopeloze poging om zoonlief te kalmeren na de zoveelste “ik kan echt niks goed doen bui” had ik hem bij de armen vastgepakt en door elkaar geschud. Zacht genoeg om hem fysiek geen pijn te doen, maar schudden is schudden en de wanhoop straalde van ons beide af.

Mijn oog dwaalde af naar de nieuwe weggever op het whiteboard (coming up – 2021) Meer geduld met je kind en alles wat je daarvoor nodig hebt. Wat maakte dat mijn geduld weg was, in dat hopeloze moment? Mijn verstand wist het niet, maar mijn blik dwaalde af en bleef vastberaden rusten op het woord “angst”.

Intuitie.

Buikgevoel.

Dat was het. Het woord staarde me aan alsof het me een slag in mijn gezicht wilde geven. Ja…. Angst. Het klopte. Angst dat het nooit meer goed zou komen. Angst dat ik hem zou moeten afgeven. Angst dat hij dood zou gaan, van de issues die we maar niet onder controle kregen. Waar we niet mee konden helpen.

Angst dat ik simpelweg geen goed genoeg mama was voor hem. En dat ook nooit zou worden. Angst om te falen, te mislukken.

Angst staarde me aan, als een zwart, slijmerig monstertje (monstertje, want niet dreigend genoeg om van weg te lopen). Rechtop staand, met handen in zijn zij en een grijns op de lippen. Alsof ie me aan het uitlachen was

Wat heb ik aan jou, vroeg ik.

Waarom ben je hier,

wat moet ik leren,

wat wil je me tonen?

Het monstertje stormt op me af, pakt me vast en ik duik in mekaar. Word zo klein tot ik in een druppel uit elkaar spat (interessante gewaarwording … helemaal klein worden en dan explosief uit elkaar spatten). Het monstertje laat me los en zet een paar stappen achteruit. Gaat zitten en kijkt me liefdevol aan. Ik ben een plasje water op de grond maar word snel terug groter en kriigt weer vorm.

Ik ben weer groter, kan nu naast mijn monster zitten en de liefdevolle blik ontvangen. Want Angst bedoelt het goed. De ervaring is niet meer en niet minder gewoon iets om van te leren. Zonder oordeel. Misschien kan ik volgende keer meteen met mijn angst gaan zitten.

Naast elkaar, samen zijn, als onderdelen van elkaar, gewoon samen zitten en naar de voorbij drijvende wolken van het leven kijken. Zonder me kleiner te moeten maken. Zonder me te laten overvallen, opeten.

Angst strijkt me liefdevol over mijn hoofd. Vergeeft me voor wat er gebeurd is zodat ik mezelf ook kan vergeven. Zodat ik weer verder kan, een inzicht en ervaring rijker. Gesterkt, in plaats van verzwakt.

Zo kan ook jij aanwezig zijn met een emotie. Geef je emotie een beeld, een vorm. Misschien komt het vanzelf, en als dat niet zo is, beeld het je dan in. Als een kind dat een fantasie verhaal maakt in haar hoofd.

Observeer, kijk wat er gebeurt (of verzin wat er gebeurt), hoe eng het ook lijkt, het is maar een ervaring (zonder oordeel), en je bent veilig. Zo kan je waardevolle inzichten opdoen. Vergeving krijgen wanneer iets niet ging zoals je wou. Zodat je verder kan, en niet hoeft te blijven zitten met schuld, noch schaamte.

Ik wens je een heel fijn nieuw jaar. Boordevol ervaringen, inzichten, rijkdommen op alle vlakken van het leven.

Jij verdient dat.

Boos zijn is … soms best wel handig

Boos zijn is …

… soms best wel handig. Je kind luistert dan plots wél.

… vaak luid.

… soms heel stil. Jaja, beeld en geen klank, dàt zal hem leren.

… zelden constructief. Wel in een gevecht, omdat je dan extra had kan meppen, of weglopen.

Boos zijn geeft je macht. Boosheid, is een vorm van energie. Boosheid, is een explosie, of je het er nu uitlaat of het gewoon stilletjes in jezelf laat ontploffen.

Misschien voelen we ons daarom na boosheid vaak verdrietig. Schuldig. Verpletterd. Kapot. Te neergeslagen.

Want of je doel nu bereikt is of niet, ik durf erom wedden dat je het anders gewild had. Hoe vaak je ook tegen jezelf zegt dat boos zijn OK is, dat je maar een mens bent en niet perfect. Dat je kind dat mag weten.

Maar het voelt niet OK hé. Om die explosie te gebruiken om te krijgen wat je wil. Om de explosie, die altijd wel iets kapot maakt, naar buiten of naar binnen toe te gebruiken om om te gaan met dingen waar je eigenlijk nog niet mee om kan.

Want laten we eerlijk zijn. Dient boosheid niet vooral daarvoor? Hoe vaak gebruiken we boosheid als copingsmechanisme om om te gaan met:

– een kind dat niet doet wat je zegt

– een partner die je niet geeft wat je nodig hebt

– een grens die overschreden wordt

– drukte en lawaai?

Boosheid dient om om te gaan met dingen waar je nog niet mee om kan gaan. Het is een copingsstrategie die je, op langere termijn – zeker wanneer je het vaak gebruikt – compleet kan uitputten. Je kan er zelfs ziek van worden of een burn-out van krijgen. We verbloemen het vaak, die boosheid … We noemen het “stress” of doen alsof het er niet is (“ik ben nooit boos”) of we doen alsof we het OK vinden (tja, iedereen roept op haar kinderen, toch? zo leren ze dat)

Hoe zou het zijn, om hier en nu, vandaag, een andere keuze te maken? Om het gevoel te ontdekken dat je iets te kiezen hebt? Dat je niet moet boos worden?

Zo neem je de bewuste keuze om anders te leren omgaan met wat het ook is dat je boos maakt.

Want het kan anders. Met één hypnose sessie bijvoorbeeld rond boosheid kan je laagjes ontdekken waarvan je niet wist dat ze er waren. En wat je ontdekt, daar kan je wat mee hé. Veel meer dan wat verstopt is in die diepe laagjes van je onderbewustzijn. Hypnose is niet meer en niet minder dan het poortje openzetten naar je onderbewustzijn, door relaxatie en activatie van je rechterbrein.

Meer weten? Laat het me even weten, en ik geef je alle informatie die je nodig hebt zodat je voor jezelf kan beslissen of dit iets voor jou is.

hallo – ad – opvoedenopmaat.com

Zo volg je nog meer je gevoel (met video)

We zeggen het graag als mama: “ik volg mijn gevoel daarin”.

We weten dat dat werkt. Maar je gevoel volgen is niet altijd makkelijk. Soms durf je niet. Soms verwar je je gevoel met iets anders, zoals wanneer je iets niet doet omdat je bang bent. Dat is niet je gevoel volgen, dat is gewoon bang zijn. Of wanneer je je gevoel even volgt, maar dan oordelen van anderen over je heen krijgt, terwijl je net zo hard hunkert naar iemand die je zegt dat het oké is, om je gevoel te volgen. Dat is ook een belangrijke die ons tegenhoudt om ons gevoel te volgen en te blijven volgen, ook wanneer anderen ons niet snappen.

Zo is je gevoel volgen om die en nog zoveel meer redenen, heel erg moeilijk. Of het lijkt moeilijk, omdat je niet weet hoe je het kan leren.

En daarom wil ik graag met jou een moment delen in mijn leven dat heel belangrijk was voor mij om te leren dat ik mijn gevoel echt wel kan en mag volgen. Als illustratie, want ik weet dat jij ook van die momenten hebt gehad al in je leven. Dat het me zoveel mooie dingen al heeft gebracht intussen.

Ik kan je al verklappen  dat het niets met opvoeden te maken heeft. En ik had het makkelijk kunnen negeren, vergeten als zijnde een klein dingetje.

Maar van kleine dingetjes leren we vaak het meest. Kleine dingetjes zijn lieve reminders, aan lessen die we nog mogen leren. En ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik leer liever van kleine, lieve reminders, dan van grote ongelukken of tegenslagen, zoals een burn-out….

Wanneer je de les kan zien in de kleine dingen leer je, zodat je ook de moeilijkere dingen kan. Veel meer op een “oh dit gaat vanzelf manier”. Zoals leren dat één plus één twee is, voor je met algebra begint. Magische dingen gebeuren, wanneer je je ogen opent, en kleine dingen kan zien als belangrijke leermomenten.

Laat me je inspireren door mijn verhaal, dat meer met chocola dan met opvoeden te maken heeft … zodat je het kan gebruiken, meenemen, en toepassen in je eigen leven, voor je eigen situaties. Zodat je kan leren met gratie, genot, gemak en vooral met heel veel plezier.

Je krijgt in de video ook een heel concrete tip die jou gaat helpen om nog meer je gevoel te volgen.

Wat is er mis met onze visie op de Sint?

Toch maar iets schrijven over deze tijd van het jaar. Want het ene na het andere onrustige bericht komt binnen, van al die ouders van gevoelige kinderen die weer extra worstelen deze tijd van het jaar.

Elk jaar hoop ik op andere dingen en elk jaar is het toch weer van dat. Wat moeten onze gevoelige kinderen leren, in deze tijden van “stout zijn”, “spiekpietjes” en misschien niet krijgen wat je graag wil hebben?

Sint lijkt veel groter dan wanneer ik kind was. We hadden chocola, en kadootjes, al waren dat vaak nuttige kadootjes. Ik zie nog zo voor me dat nieuwe paar schoenen bij de schoorsteen.

Spiekpietjes hadden we niet. Gelukkig maar. Het was al erg genoeg dat de Sint alles wist. Laat staan dat er zich nog eens spiekpietjes onder je bed moesten verstoppen of in de kast. Dat voelt toch veel dichter bij, en veel enger. We hadden ook geen Sinterklaasjournaal, en de boot, die kwam gewoon aan in gedachten, niet op TV met beeld en klank.

Is het de maatschappij, die alles groter, beter, enger, “leuker” wil maken? Zijn we zelf als volwassene gevoelsmatig zo afgestompt, dat we meer prikkels nodig hebben om uberhaupt nog iets te voelen?

Introduceren we daarom nog meer spanning, in de overtuiging dat het voor onze kinderen op die manier leuker wordt? 

Vergetend dat onze kinderen nog niet afgestompt zijn en dus veel meer voelen? Vergetend dat kinderen bij een suggestie veel meer beeld en klank in hun hoofd en lijfje krijgen dan wij?

Mag Sint ook gewoon Sint zijn? Met wat lekkers en een geschenkje, eventueel. Lekker lief en luchtig? Kunnen we elk kind toestaan zoveel of zo weinig binnen te nemen als ze wensen, zodat het gewoon leuk kan blijven? Misschien kan het op school wat minder, omdat je daar nu eenmaal niet zo selectief kan zijn en aanpassen op maat van elk kind? Kunnen we op school naar een “minimum” gaan, in plaats van naar een “maximum”, en ouders zelf thuis laten toevoegen op maat van het kind?

Een Sint zonder nachtmerries, zonder extra onrust ‘s avonds, zonder extra natte bedden, … met gewoon wat meer blije gezichtjes. De Sint als een lieve man met een hart voor kinderen. Een lieve man die kan zien dat alle kinderen braaf zijn. Dat kinderen soms wel eens iets “stout” doen, maar het niet zijn.

Hoe zou dat zijn?

En hoe zou het zijn moesten we met z’n allen kunnen weerstaan aan de behoefte om de Sint te gebruiken als drukmiddel. Moesten we het hele jaar door gewoon kunnen intappen op ons eigen liefdevol en natuurlijk leiderschap, om op een handige manier te kunnen samenleven met onze kinderen.

Zonder te moeten zeggen “je weet toch dat de Sint alleen maar komt bij brave kinderen, die goed luisteren”.

Hoe zou dat zijn …

Stekelhaartjes

Een deur gaat open. Ik hoor voetjes trippel trippel op de trap. Mijn hart maakt een sprongetje van vreugde.

Zou het?

Misschien gaat hij gewoon even plassen, zo midden in de nacht. Of een slokje water nemen in de badkamer. Maar nee … de deur gaat open en mijn hart springt nog een beetje hoger.

“Mamaaaaaah?”

“Ja lieverd?”

De intussen alweer negen jaar oude voetjes (waar gaat de tijd toch heen – en ja het zijn nog voetjes, in tegenstelling tot grote broer wiens voeten even groot zijn als die van mij) staan naast mijn bed.

“Ik heb een enge droom gehad” en terwijl hij het zegt, kruipt hij al op bed. Manlief en ik zeggen bijna in koor “kom maar” en ik sla het donsdeken terug en verwelkom zoonlief in bed. Ik vind het even ongelofelijk grappig dat ik het hart van manlief ook een sprongetje voel maken, net als het mijne. Vroeger was hij toch minder fan van het samen slapen, herinner ik me. 😉

Zoonlief nestelt zich tegen me aan, en ik voel zijn stekelhaartjes (je weet wel, zo die haartjes die overeind staan wanneer een kind geslapen heeft) kriebelen in mijn neus. En ik geniet met volle teugen van die stekelhaartjes, het warme lijfje en de moederliefde die – nog veel intenser dan anders – door mijn lijf stroomt.

Het doet me denken aan een bericht dat ik onlangs las, van een mama wiens kind apart ging slapen. Ze was stiekem bang dat het kind zou gaan doorslapen. Hoe erg de nachten ook waren, hoe hard we het soms ook beu zijn, er is altijd dat stukje dat kan genieten van dat slapende bolletje naast je. Ook al zit dat stukje mama soms heel erg diep verstopt onder een hele hoop slapeloze nachten. Toen wij “daar” waren, hielp het me altijd om dat kleine stukje mama te blijven zoeken in mezelf. Vaak vond ik het wel. Soms ook niet. Vaak wel.

Ik vertelde die mama dat haar kind heus nog wel eens bij haar in bed zou kruipen. Als gezegende mama van al wat oudere kids, weet ik dat. Ik weet hoe het is om een kind jaren en jaren in je bed te hebben, al dan niet aan je borst. Ik weet hoe het is om afscheid te moeten nemen van die jaren, omdat je voelt dat je kind eraan toe is of omdat je gewoon heel graag je bed terug wil. Ik weet hoe dubbel dat kan voelen en hoeveel pijn het kan doen, wanneer je even vergeet om toe te kijken naar je kind vol bewondering.

Ik weet ook hoe hard het genieten is, wanneer die voetjes in het midden van de nacht toch nog eens tot bij jou komen. Dat is onbeschrijfelijk. En ik wou, dat wat ik onlangs voelde in bed, dat ik dat gevoel kon meegeven aan al die mama’s die nu nog zitten met dat dubbele gevoel van “o nee”. Ik ben er zeker van dat dat zo hard zou helpen.

Vertrouw erop lieve {$name}, dat alles wat jij nodig hebt aan mama liefde, dat dat naar je toe komt, op de een of andere manier. In elke fase van het leven van je kind. Misschien op een andere manier dan je nu verwacht, misschien op een moment dat je het minder verwacht.

Maar de liefde tussen een mama en een kind, of een papa en een kind, dat is zo bijzonder, dat het altijd aanwezig is, en altijd in overvloed naar je toe komt … je hoeft het alleen maar te kunnen ontvangen.

Wil je moederliefde kunnen voelen? Wil je meer moederliefde in je hart kunnen ontvangen?

Zeg dan ja, nu, hier, samen met mij.

Ja.

Ja, ik wil dat.

Sluit je ogen en voel hoe het nu al zo is.

Hou je ogen open voor opportuniteiten de komende uren en dagen. Je gaat ontvangen wat je verlangt, wat je nodig hebt.

Zeker weten.

Stop met naar je kind te luisteren!

Wat?

Wat schrijft Helga nu weer.

Maar je leest het goed. Ik verklaar me even nader. We hebben nog een week herfstvakantie voor de boeg. Voor alle kinderen die ooit droomden van een langere vakantie, wel, … dromen komen soms uit! De omstandigheden hadden misschien handiger gekund, maar kom. Ik wijk af.

Nog een week herfstvakantie dus. Nog een week vaak kinderen thuis, tenzij er toch kampje is. Ouders die eigenlijk wel weer moeten werken (of nog steeds aan het werken zijn). En dan hoor je heel erg vaak:

“mamaaaaaaaaaaaaaaaa, ik verveel me”.

Dus laten we die even als voorbeeldje nemen. Sommige ouders schieten erop in kramp. Anderen slepen een hoop nieuw speelgoed aan. Nog anderen zeggen “laat ze maar even vervelen, dat is gezond”.

En je weet {$name} dat ik de laatste ben om te stellen dat je problemen voor je kind moet oplossen. Maar goed, ze zijn nog altijd kinderen, dus wanneer is vervelen nu oké en wanneer is het niet meer oké?

Dan is het zinvol om te stoppen met luisteren. Je stopt met te luisteren naar de woorden. In de plaats daarvan, ga je kijken. Kijk naar het lijfje van je kind.

Hangt je kind ergens op of aan, met een ontspannen lijfje? Dan hoef je niets te doen. Dan is vervelen gezond en ontspannend. Het komt vanzelf wel weer.

Maar wanneer je je kind tegelijk ook ziet rondjes lopen, nagels ziet bijt, nerveus op en neer ziet springen, … zie je met andere woorden ook een hele hoop onrust in het lijfje, en dan is het wel zinvol om eens te kijken wat er nu aan de hand is en hoe je je kind kan helpen.

Zodat er weer ontspanning kan zijn.

Neem ‘m mee deze tip voor volgende week. Voor wanneer je kind zegt dat het zich verveelt. Of eender welke andere situatie want de toepassing hiervan is natuurlijk eindeloos en kort samengevat betekent het:

Het lijf zegt meer dan de mond.

Of non-verbale communicatie zegt meer dan verbale communicatie. Dat is een feit.

Op een bankje in het park gebeurde het

Land in het moment

Ze komt toe, wil aanbellen maar de deur gaat al open. Ik had haar al zien toekomen en wachtte geduldig tot ze klaar was om uit de auto te stappen en zich naar de voordeur te begeven. Soms hebben mensen daar een paar minuten tijd voor nodig, en dat is oké, mooi zelfs. Vaak doen ze dat onbewust, maar het is echt even landen in het moment. Echt aankomen, letterlijk maar ook figuurlijk.

Aanwezig zijn.

Want hoe kan je aanwezig zijn zonder te landen? We nemen in onze maatschappij veel te weinig tijd om te landen. We verwachten dat ons hoofd en ons lijf moeiteloos kan schakelen tussen verschillende plaatsen, verschillende dingen dat we doen. Maar we hebben daar echt wel eventjes tijd voor nodig. Een paar minuutjes is genoeg, een paar seconden als je geoefend bent. Een aantal keer een paar seconden op een dag … een wereld van verschil.

Thuiskomen van je werk. Kinderen die thuiskomen van school. Een boek lezen met volle focus, en daarna de was plooien in volle ontfocus. Focus en ont – focus (het tegenovergestelde, bijvoorbeeld al dagdromend, mijmerend, …), we hebben beide nodig. En het is allemaal schakelen, dus schakel bewust tussen de twee, door in elk moment te landen. Anders ben je half met het ene bezig en half met het andere. Niet echt gefocussed en ook niet echt relaxed.  Niet echt aanwezig.

Onderweg met drie delen van je brein

Ik zie en voel meteen dat het geen goede dag is voor haar. Maar ik benoem dat nog niet. Zeg goedemorgen en vraag of we naar het bos zullen gaan vandaag? De zon schijnt en het is een heerlijk warme nazomerse dag.

Dat is goed, zegt ze.

Ze is al vaker met me naar het bos gegaan voor een wandelcoaching. Toch twijfelt ze over welke kant het ook al weer op was. Een mooie uiting van de onzekerheid die haar nog parten speelt in het leven, een uiting van besluiteloosheid ook, zelfs wanneer het besluit al genomen is. Richting kiezen in het leven, soms moeilijk, ook al weet je waar je heen wil en is het met je rationele brein simpel op te lossen.

Maar je rationele brein is nu eenmaal maar een klein stukje van je brein, dus ja… die andere delen hebben gewoon veel meer in te pap te brokken.

Dat is logisch. Ook al geloven we graag dat we met ons denkend brein alles aanpakken, het is nu eenmaal niet zo. En daar kan je niets aan veranderen, het is hoe je biologisch gezien in elkaar zit. Het beste wat je kan doen, is je realiseren dat je drie hersenlagen hebt, niet maar eentje, en weten waarvoor ze dienen. Weet waarvoor je die hersendelen gebruikt. Weten hoe je eraan kan komen, hoe je erop kan intappen. Als je dat leert, leer je ook hoe je onbewuste dingen bewust maakt. Om nog bewuster in het leven te staan. Nog meer jezelf zijn, nog meer je eigen keuzes maken, nog meer bevrijd van moeilijke emoties en situaties.

Vaak gaan we te snel

Met een knikje bevestig ik haar dat ze echt wel de goede richting kiest. Ze zet er meteen vaart achter en begint fiks door te stappen. Ik volg, laat haar richting en tempo kiezen, tot ik voel dat het moment daar is.

Het duurt niet lang … het is niet haar eerste keer en ze voelt zich op haar gemak. Een paar minuten is genoeg. Ik nodig haar uit om te vertragen. Te genieten van het zonnetje. Ze was er zich niet van bewust, van dat tempo. Zoals vaak in het leven. We hollen maar en hollen maar, in een illusie dat wanneer we maar snel genoeg gaan, we alles wat ons stoort achter ons kunnen laten. We proberen weg te rennen van die niet zo fijne dingen die ons bezighouden. In de hoop dat we sneller zijn. Wegwezen, niet moeten voelen.

Hoe mooi is het dan niet, om even, in de rust en stilte, in het zonnetje, te mogen vertragen. Te voelen dat in de vertraging de eerste stappen gezet worden naar aanvaarding, heling, en in feite de ware oplossing van het probleem.

Vaak weten we dat wel. Dat wanneer ons hoofd vol zit met van alles en nog wat, dat een lange, trage wandeling in de natuur wonderen kan doen. Nu ja, als we alles zouden doen wat we weten, dan waren de meesten onder ons een heel eind verder in het leven, niet waar?

Waar ze eerst stil was in de versnelling, komt ze nu los in de vertraging en praat honderduit. Het is inderdaad geen goede dag, geen goede week geweest. Zoveel oude demonen die opnieuw komen kijken en ze is het op zijn zachtst gezegd helemaal beu. Er is al zo lang zo veel pijn in haar leven, dat ze zich een leven zonder pijn niet eens kan voorstellen.

Dus probeerden we het ons samen voor te stellen. Hoe dat zou zijn, een leven zonder pijn? Zelfs dat lukte niet. Eender welke suggestie kon niet aankomen, mocht niet binnenkomen. Compleet onmogelijk. Zoveel weerstand. Dus gooide ik het over een andere boeg. Met grote ogen en in stilte luisterde ze naar wat ik te vertellen had. Het werd nog stiller.

Dat kan toch niet? Zo zit ik niet in elkaar, wel?

Tuurlijk wel. We zitten allemaal zo in elkaar. Alleen voor de meesten is dat proces onbewust. Maar niet meer voor jou nu.

Het werd nog stiller.

Contact maken met je lichaam

Ik stelde voor om daar, op dat bankje in het park waar we intussen geland waren, wat lichaamswerk te doen op haar rug. Met mondmasker uiteraard en netjes ontsmette handen. In stilte behandelde ik heel zachtjes en vooral energetisch die punten op haar rug die gerelateerd zijn met trauma, pijn, met vastzitten. Mijn handen voelden intuïtief waar ze naartoe moesten, waar ze verder konden en waar ze moesten blijven. Ze kon benoemen hoe fijn het voelde, vaak was aanraking voor haar te veel, te moeilijk maar dit was zo zacht.

De spanning stroomde van haar lichaam en ze slaakte een zucht van verlichting. Een paar tranen konden worden toegelaten, ondersteund door een beschermende spray die voor deze gelegenheid vooraf in mijn rugzak was gesprongen.

En ik voelde dat het klaar was, voor deze keer. Ze kon weer verder.

En vertelde me nadien hoeveel ze had gehad aan deze sessie. Het was net alsof dat punt waar ze zoveel weerstand tegen had, wat zo onmogelijk leek, helemaal moeiteloos was losgekomen. Door een “simpel duwke” in de rug, letterlijk en figuurlijk.

Er zit heel veel know – how achter dat duwke in de rug uiteraard. En los van dit verhaal is het een mooi voorbeeld ook weer van hoe lichaamswerk, energetisch werk en “gewoon babbelen” zo mooi in elkaar passen. Overgoten met een wandelcoaching. In het zonnetje, daar op dat bankje in het park.

Omdat soms je leven verandert, op een bankje in het park.

Moeiteloos.

Meer?

Blog: zo maak je van een rot week een fijne dag

Video: stilte & helende klanken

Gratis e – cursussen

Zo maak je van een rot week een fijne dag

Een rot week

Toen mijn klimmaatje me gisteren vroeg hoe mijn week al was geweest, kon ik alleen maar zeggen “kheb al betere weken gehad”. Want ja, goed zeggen als het niet goed gaat, dat is mijn ding niet. En slecht zeggen ook niet want zelfs als er dingen gebeuren die ik niet fijn vind, maak ik er een gewoonte van om mezelf de vraag te stellen:

Wat is hier goed aan dat ik nu nog niet snap?

Oh wat voelt het licht, om in de vraag te blijven, in plaats van in oordeel of verwachtingen te stappen. En je slecht te voelen over alles wat “niet goed” is (want dat is een oordeel).

Anyway, het was dus “zo’n week”, zoals we die allemaal wel eens hebben. Het ene na het andere. Alles lijkt tegen te vallen. Niks lukt. En je start prima met om denken, glimlachen, je sterk houden, kom we maken een wandeling, doen wat yoga of een meditatie. Je denkt dat je goed bezig bent, en dan is het ineens toch op.

Helemaal op.

Omdat je de energie van alles om je heen vergeten bent uit te schakelen. Meestal gebeurt dat omdat je je er niet bewust van bent. Maar ik vergeet het dus soms ook nog. Nochtans heel bewust, maar it happens, omdat je denkt dus dat je goed bezig bent met alles wat je doet.

En je vergeet te checken hoe het gaat als je niks doet, maar er gewoon bent. Om dan vast te stellen dat het niet lukt om er te zijn. Dat je hoofd in de mist lijkt te zitten, je je aandacht nergens bij kan houden, dat je twee meter de lucht inspringt als kindlief een vork op de grond laat vallen.

Zo dat.

Sommige mensen hebben dat overigens niet alleen bij “zo’n week”, maar continu. Dan heet het chronische overprikkeling, ook interessant en een andere naam, maar tis in feite hetzelfde fenomeen omdat we heel vaak overprikkeld raken van alles om ons heen.

Concrete tool: “disconnect”

Aangezien het bij mij dus toch op was dan zo bleek, ondanks dat ik dacht dat ik “goed bezig” was, viel mijn frank dat ik energetisch iets over het hoofd had gezien. Dus deed ik de gebruikelijke energetische opkuis, wat niet zo moeilijk is hoor, iets wat ik vaak doe bijvoorbeeld is zeggen “disconnect … ” en dan invullen met datgene waar je jezelf van wil losmaken. Want we nemen veel over van anderen en vaak blijft er een stukje hangen terwijl we dat niet willen.

Als ik bijvoorbeeld in de supermarkt rondloop, en ik zie een kind met een driftbui en een moeder die daar hardhandig op reageert (ook al kan ik dat zien in liefde, want die moeder doet ook haar stinkende best), neem ik daar vaak een stukje van mee, van dat verdriet. En dan moet ik dat even opkuisen, door te zeggen “disconnect kind van de supermarkt en mama”. In liefde kan je dat dan loslaten en je voelt je dan echt zoveel lichter. Want het enige alternatief is je – als hooggevoelig mens – een paar dagen of langer slecht voelen omwille van de situatie van een ander waar je geen vat op hebt.

Na de gebruikelijke opkuis voelde ik me niet zo licht als ik zou willen. Dus even een berichtje naar mijn sparringpartner van dienst, Céline. Die kan vanuit een aanvoelen of gewoon ad random, dingen zeggen om van te disconnecten. En vrij snel kon ze een snaar raken, want ik voelde zo hard dat ik dàt echt niet wou disconnecten. De weerstand schoot – heel even maar – een kilometer de lucht in. Haha. En waar je normaal gezien dan heel hard zou wegrennen, weet ik inmiddels wel dat dat diegene is die opgekuisd moet worden. Datgene waar je zo hard weerstand tegen voelt. Datgene dat je zo hard wil vasthouden zonder te weten waarom, is soms datgene wat je los moet laten. En het fijne aan “disconnect” is dan dat je het gewoon kan zeggen, tis een drempel over maar het duurt niet lang.

Een fijne dag

Zo gezegd, zo gedaan.

En toen werd een rot week een fijne dag. Daarna kon ik wél uitslapen. Wél toestemming geven aan het ventje om mijn endorfines omhoog te stuwen. 😉 Wél een uitgebreid ontbijt maken voor mezelf.

Ik had daar tijd voor omdat er geen kinderen waren die naar school moesten gebracht worden. Wat deel uitmaakte van mijn rot week, maar ook wel duidelijk dat dit het goede was daaraan dat ik daarvoor niet snapte. 😉

Ik kon wél dingen delegeren die ik daarvoor toch echt zelf moest doen (niet dus). Wél een lange brief schrijven voor jou lieve {$name} (fijn dat je nog steeds aan het lezen bent btw want het is een lange vandaag). Wél doen wat nodig is om datgene te bereiken wat het allerbelangrijkste is in mijn leven …

de glimlach van de kinderen

Oprecht.

Zuiver.

Puur.

Moeiteloos.

En ik wens jou dat ook toe, wat jouw belangrijkste van het moment ook is, dat maakt minder uit. Misschien wil je gewoon zelf graag nog eens glimlachen omdat het zo lang geleden is. Misschien wil je je gewoon lichter voelen, omdat je je altijd zo zwaar en zo moe voelt.

Probeer de disconnect gerust eens uit. Energie werk is namelijk iets dat je moet ervaren, als je het beter wil leren kennen. Ook al klinkt het vreemd, gewoon proberen en ervaren.

Wil je graag uitgebreid ervaren hoe energie – werk bijdraagt aan het vinden van meer rust in je leven? Ontdek dan de online cursus “challenge rust 30 dagen“.