was successfully added to your cart.

Winkelmand

Category

blog

Mama, ik ben bang!

Ik vroeg haar hoe het ging met haar angsten. Want dat waren er wel een hoop. Zo van die enge, die je rationeel niet kan plaatsen. Bang voor het donker. Angst voor overgeven bij de kinderen. Zo echt een “als ze ziek zijn ga ik weg” angst. Een angstig, diep, duister gevoel dat vooral in de winter kwam opzetten. Wat haar altijd zin deed krijgen om diep weg te kruipen, ver weg van alles.

Wat ze compleet niet snapte. En ik ook niet, nu gelukkig hoefde dat ook niet zo bleek.

Haar dochter had er ook last van. Van angsten dan. Monsters onder het bed, spoken in de kast, de hond van de buren, nachtmerries, … you name it.

En het was pas toen ik haar de parallel toonde dat ze het zag.

Bange mama.

Bange dochter.

Tja. Ze lijkt gewoon op mij, logisch toch?

Hmm … misschien. 😉

Of misschien was de dochter onbewust hard aan het werken, hard aan het proberen mama te helpen om iets te doen met haar angsten.

Zou dat kunnen?

Oei, dat kwam binnen. Als een bom. Gelukkig in een veilige omgeving en omkaderd. Zodat we het schuldgevoel dat de kop opstak meteen ook konden wegspoelen. Want dat was niet nodig.

Dankjewel lief kind, om een en ander duidelijk te maken voor mama.

Nu kon mama ermee aan de slag, gemotiveerd voor zichzelf én voor haar kind.

Misschien konden we eens hypnose proberen.

En ik leg uit hoe dat werkt, niet zweverig bekeken. Want hypnose is zo logisch en wetenschappelijk onderbouwd. Veel mensen weten dat niet, dus mijn taak dan om dat uit te leggen.

Mja dat wou ze wel eens proberen, al dacht ze nooit dat het zou kunnen werken, en al zeker niet van één keertje.

Ik zag haar opnieuw een paar maanden later en polste dus naar de angsten.

En het was even stil.

Wel, zei ze …

“Ik kan het bijna niet geloven maar het is echt veel en veel minder. Als in dat ik het nog wel een beetje voel maar er niet echt last meer van heb, terwijl het vroeger echt verlammend was.”

Daar stond ze van te kijken (en ik eerlijk gezegd ook een beetje, nog steeds, die hypnose kan zo krachtig zijn echt ongelofelijk).

Ze mag nu verder gaan nog en het laatste beetje ook loslaten, wetende dat de angst ook gewoon weg mag zijn, dat het niet langer een stuk van haar is.

En de dochter?

Daar moest ik ook achter vragen, want ze was bijna vergeten hoe angstig haar dochter was zoveel maanden geleden.

“Ja, dat is weg, helemaal weg, nu je het zegt, dat was toen zo erg, maar nu herinner ik me zelfs niet meer wanneer ze nog eens bang was.”

Epic! 😄

Sterke kinderen vragen sterke ouders (of ze dat nu willen of niet)

“Gisteren kreeg mijn dochter van drie een groep oudere kinderen van negen en ouder onder haar duim. Ze is zo temperamentvol en ook erg gevoelig. Dat heeft ze van mij. Thuis worstelen we om haar grenzen te geven, ze aanvaardt die niet. Gaat stug door met schoppen en slaan of stopt en begint te huilen. Ik wil niet straffen, wel dialoog en logisch gevolg gebruiken maar dit lijkt niet genoeg, wat nu?”

Grenzen geven is een spel (ja dat lees je goed) tussen ouders en kinderen. Kinderen horen grenzen op te zoeken. Kinderen horen grenzen te testen. Dat hoort bij de ontwikkeling van het gezonde kind. Een kind mag durven om grenzen uit te dagen, te testen. Een kind wil voelen hoe stevig de ouder in zijn of haar schoenen staat. Een stevige ouder (sterk in eigen schoenen) is namelijk ook een veilige en emotioneel stabiele ouder … en dat is wel zo fijn om te hebben.

Alle kinderen hebben een ouder nodig die een leider kan zijn, voor veiligheid en geborgenheid te creëren tot ze groot genoeg zijn om dit zelf te doen. Hoe krachtiger het kind is, hoe krachtiger ook de ouder moet zijn. Krachtig op een goede manier. Alleen dan kan je die kracht van je kind helpen ontwikkelen op een positieve manier (wat in essentie opvoeden betekent).

Kinderen die blijven opnieuw en opnieuw grenzen opzoeken tot wanhoop van ouders, vragen eigenlijk aan ouders om te groeien. Vaak zijn het ouders met een sterk temperament die als gevolg van dat sterke temperament als kind zijn klein gemaakt.

Het zijn vaak ouders die als kind te horen kregen dat ze niet zo’n drama moesten maken. Ouders die als kind slaag kregen. Ouders die als kind met woorden klein gemaakt werden (kan jij nu ook niks goed doen …). Ouders die als kind meer hebben meegemaakt dan ze konden verwerken. Het zijn gevoelige ouders die vroeger gevoelig kind waren en die een opvoeding kregen die té autoritair was. Ouders die vroeger een kind waren dat gechanteerd werd, dat moest pleasen (gedraag je anders word papa boos / mama verdrietig). Vele mogelijkheden maar allemaal werden deze ouders als kind voor een stuk klein gemaakt in plaats van groot, omdat hun ouders het (gevoelige) temperament niet constructief aankonden.

De oplossing:

Groeien in je liefdevol leiderschap door liefdevol naar jezelf te kijken, en door wat je ziet te transformeren naar concrete handvaten die je zullen helpen om handiger grenzen aan te geven.

Het resultaat:

Meer inzicht in jezelf, en een kind dat beter luistert.

En dat alles zonder dreigen, schreeuwen, roepen, straffen.

Want laten we het maar even toegeven, al het bewust ouderschap ten spijt, een kind dat gewoon luistert zonder al te veel gedoe, dat is ook wel fijn.

Meer ontdekken over liefdevol grenzen geven?

Mindful wandelen met kids doe je zo

We gingen naar de bibliotheek vandaag. Ik en de twee jongens onder mijn hoede in dit aardse leven. Normaal gezien als we ergens naartoe gaan ga ik voorop. Om te leiden, te sturen, richting te geven, … het levert het minste gedoe op (aangezien twee van de drie mensen in het gezelschap nog iets te leren hebben over het concept “persoonlijke ruimte”) en we geraken het snelst op onze bestemming omdat ik het tempo aangeef.

Maar vandaag voelde ik dat we de rollen eens moeten omdraaien. De jongens voorop. Wat een hele shift in energie veroorzaakte.

Om te beginnen zakte het tempo een heel eind. Zo een traag tempo dat misschien alleen een kind kan hebben. Tijd om om je heen te kijken, tijd om met elkaar te praten, … Zo een slentertempo waar je alleen maar van kan genieten als je de rest van de dag niets meer te doen hebt. Of zo is dat bij mij dan toch.

Oh wat moest ik me inhouden om niet te zeggen “doe eens voort, schiet op, en ik wil vandaag nog bij de bibliotheek geraken”. Mindful moest ik mezelf eraan herinneren dat het vakantie was, dat de tijd er heus wel was en zelfs als de tijd er niet was of niet leek te zijn, moest ik die dan niet creëren? Omdat samen rustig wandelen heel verbindend kan zijn en gewoon ook heel gezellig?

Hoe mooi was het voor hen om ook eens het tempo te bepalen. Om ook eens te leiden waar ze meestal toch moeten volgen. Om te voelen hoe het is om voorop te lopen … Versterkend.

Ik liet hen genieten en lachte in mijn vuistje met mezelf, in liefde, om alle onrust die ik voelde.

Want oh wat wou ik graag een duwtje in de rug geven.

Wou ik graag sneller.

Voelde ik me bij elke stap een beetje meer opgejaagd.

Allemaal oude onrusten uit het verleden die nog eens kwamen piepen om gevoeld en geheeld te worden.

Tot ik het eindelijk – en dat wens ik jou ook toe dat eens voelen –

Kon loslaten.

Kon ademhalen.

Kon rust vinden in mezelf.

Door kinderen te volgen die alle tijd van de wereld hadden.

Vaak als je leest over mindfulness dan is dat je hoofd leegmaken door er iets specifieks in te stoppen. En ja met kinderen kan je ook mindful stappen door ze onderweg te wijzen om alles om je heen. Maar soms heb je daar geen puf voor en eigenlijk vind ik deze manier veel waardevoller, omdat ze je in contact laat komen met jezelf. Kan je dat, dan heb je altijd een plekje rust dat toegankelijk is voor jou.

Probeer het maar eens, en laat me weten hoe het voor jou was.

Gebroken koekjes … kippen of eieren?

ik geniet altijd zo hard mee van de stapjes van anderen

Gebroken koekjes. We kennen dat, denken we. Oh ja, dat is de ontlading van de dag, zegt onze nuchtere wijze (?) zelf.

‘t Moet er efkes uit.

Maar de theorie is toch vaak een stukje lastiger. Want ja …

Had je maar zelf voorzichtig die koek genomen en aan je kind gegeven.

Dan had je nu geen pijn aan je oren gehad, of wel?

Of had je maar die borst of fopspeen gegeven toen je tweejarige erom vroeg, want ja … wat was nu de behoefte? Zuigen, of ontladen?

Zo ook de vraag van deze slimme mama: “Vandaag huilde mijn dochter van twee (net gestart op school, het gaat daar goed en ze gaat graag) om haar fopspeen. Echt schreeuwen, een driftbui om u tegen te zeggen. Ik heb haar opgepakt, over haar rugje gestreeld en af en toe een zoentje gegeven. Na een tijdje heb ik melk verwarmd voor haar en die heeft ze uit het flesje gedronken als een baby (ze wou dat ik het flesje vasthield). Nadien wou ze een boekje lezen en spelen en heeft ze geen één keer meer gevraagd om de fopspeen.

Was de fopspeen dan het ‘broken cookie’ waartegen ze kon ontladen na een hele dag school?

Had ze niet écht nood aan de fopspeen maar nood aan ontladen?

Als ik haar de fopspeen wel had gegeven, had ze dan niet kunnen ontladen van de dag?

Dat de fopspeen het huilen wel stopt, maar dan is het verdriet er niet ‘uit’, klopt dat?

Had ik nu beter wel of geen melk gegeven?

Leert ze het zo wel?

Het voelt voor mij soms alsof ik de driftbui veroorzaak door haar de fopspeen niet te geven.”

Herkenbaar? Ook in andere situaties?

Situatie.

En je vraagt je af of …

en …

en wat als … ?

Had ik niet beter?

Of?

toch een schuldgevoel?

een kleintje?

of een groter …

Een typische overload aan vragen en daar kom je in je eentje niet uit. Je kan wat helpende gedachten zeggen tegen jezelf maar een echt onderbouwd antwoord, kan je niet krijgen vanuit je eigen denkkader. Das heel normaal. Daarom heet het ook je eigen denkkader. Helpende antwoorden vinden op je eigen vragen, zonder enige input van buitenaf … logisch dat dat niet goed werkt. Als je het antwoord had, zou je immers de vraag niet hebben, toch?

De mama vond het heel fijn dat ik in de buurt was om een kader te geven, te duiden wat er gebeurde met haar dochter, met zichzelf, zodat ze daarnaar kon kijken en zoals ze zelf zei:

“Ik ben een laagje dieper aan het ontdekken hoe om te gaan met deze gevoelens en hoe ik daarbij kan helpen. Spannend, die laagjes. Zo fijn dat ik dit hier kan posten, zonder druk. Dankjewel.”

Want goh ja, weet je. Het lijken mss maar kleine vraagjes. Maar er zit zoveel onder en achter dat zo de moeite waard is om te verkennen.

Niet om “een betere mama te zijn”.

Maar gewoon, voor jezelf.

Om beter in je vel te zitten, om je goed te voelen over jezelf en alles wat je doet.

Dat verdien je.

En ik? Ik genoot mee van de stapjes die ik haar zag zetten. Ik geniet altijd zo hard mee.

Mijn job, de mooiste van de wereld!

Pffff… je boze kind

Je bent mama, dus je kent het.

Een boos kind.

Ze mogen boos zijn hé. Oh wat leren we dat graag aan onze kinderen.

Boos zijn is zo helemaal oké.

En je mag boos zijn hé lieverd!

Maar kan het misschien wat stiller, want auw mijn oren.

Het doet zo’n pijn aan mijn oren dat ik er knettergek van word!

En daar sta je dan, met je “boos zijn mag”.

Hoe kan je dan blijven inademen, uitademen, glimlachen, en er zijn voor je kind.

Het lijkt een onmogelijke opgave maar dat is het niet. Je kan dit leren.

Door een buffer te kweken.

Door jezelf te leren hoe jij omgaat met boosheid, zodat je minder getriggerd wordt.

Door een beetje grenzen aan te geven, toch een beetje ja. Om die oren te sparen. Dat mag best. Als het maar gepaste grenzen zijn, iets waar je kind wat mee kan.

Is dat veel werk?

Bwah. Dat valt wel mee. Het is een aanpassing, want je gaat iets anders moeten doen dan je gewend bent om te doen. Maar in opvoeden steek je tijd, of je dat nu wil of niet, met je kinderen rond jou, ben je aan het opvoeden hé. Laten we die tijd zo aangenaam mogelijk maken, ook als je kind boos is. Toch? 🙂

Veel liefs,

Helga

Meer rust nodig?

Geef jezelf de online cursus rust … niet leren, niet doen, wel gewoon ervaren. Moeiteloos.

Opruimen van (oude) emoties kan je zo doen

Zo af en toe ne keer emoties opruimen. Net zoals je af en toe eens een bad of een douche neemt die wat langer duurt dan wat strikt nodig is om geurtjes te verwijderen. 😉 Een heel goed idee.

Of zoals de grote schoonmaak. Of eens een kast uitkuisen. Ontspullen.

Zo kan je ook je emoties eens een grote schoonmaak geven. Ik schrok daar vroeger wel eens van, wat er dan allemaal uitkwam. Zoals wanneer je voor ‘t eerst achter de ijskast gaat poetsen, je weet wel. Oeh! Wat je daar allemaal tegenkomt. Jakkes.

Nu schrik ik niet meer, omdat ik het al weet natuurlijk, en ook omdat er niet meer zoveel te vinden is. Zoals wanneer je de gewoonte hebt om een keer per maand achter de ijskast te poetsen. Dan valt dat reuze mee wat je daar tegenkomt.

Die emoties grondig opruimen, kan je doen met wat lichaamswerk. Voor je eraan begint, is het handig dat je een emotie kan tonen met je lichaam. Het is bijvoorbeeld handig dat je je boos kan voelen, dat je verdrietig mag zijn van jezelf. Maar als dat nog niet goed lukt, geen zorgen, dat komt wel wanneer je eraan toe bent.

En dan ga je eens bewust lekker boos gaan zijn. Op jouw manier. Ook al voel je je niet boos. Begin bijvoorbeeld met jezelf vast te pakken. Zeker als je niet zo’n  “schreeuw oh ik ben zo boos” mens bent. Eerder opkroppen, weet je wel.

Ga even lekker zitten met je knieën opgetrokken, in een balletje, je lekker veilig voelend en dan mag je je lijf helemaal opspannen, en mag je tegen jezelf zeggen “ik ben zo boos he!”. Zo boos. En dan durf je misschien wel eens vloeken als je alleen in huis bent, of stampen op de grond ofzo. Dan komt het wel los. Voor zolang het fijn voelt. Erop vertrouwend dat je jezelf nooit helemaal kan verliezen.

Kortom, als je niet weet hoe je “oud boos” of “oud verdriet” kan opruimen, geef die emotie dan expressie, een uitlaatklep. Als dat moeilijk is, doe alsof. Want je verbeelding en je gevoel, die zitten in je hersenen giga dicht bij elkaar. Dus doen alsof, is ook voelen, beleven, en dus verwerken.

Dit mailtje kan je kaderen in het stukje van de mindmap over emoties. Onderdeel “oude bagage van vroeger opruimen”. Als je wil natuurlijk he. 🙂

Samen met mij op pad? Dat kan!

Creëer meer balans in je leven (beweeg je mee?)

Ben jij ook wel eens op zoek naar wat meer balans in je leven? Meer evenwicht.

Pas dan op, want deze blog / video gaat mogelijks jouw leven veranderen. 😉

De meeste mensen gaan namelijk de mist in als het gaat over in balans zijn, omdat ze rust verwarren met balans. Sta me even toe het je te tonen, met beweging.

Zie je . We zijn vaak zo uit balans, dat we evenwicht verwarren met rust. We verlangen naar rust, we hebben rust nodig, maar rust en balans zijn twee heel verschillende dingen.

Zo lang je beide door elkaar haalt, is de kans heel groot dat je van whoooaaaah die beweging naar ocassionele rust weet te gaan, en weer terug naar whoooaaaaah. Van het ene uiterste in het andere, eigenlijk elke keer opnieuw je evenwicht verliezen, in plaats van vinden.

Zie jij nu beter hoe je meer balans kan vinden in je leven?

Liefs!

Wat te doen als niets werkt

Niets leek te werken.

Alle boekjes gelezen.

Alle tips gevolgd, of proberen te volgen tenminste.

Niets hielp.

Zoonlief leek op geen enkele manier geholpen te kunnen worden, het kind bleef zichzelf pijn doen, waarom toch?

Waar was de les?

Wat moest ze doen met dit kind?

Er leek niets anders op te zitten  dan de boel te accepteren, fingers crossed en hopen maar dat het ooit zou beteren. Zonder enig uitzicht op hoop.

Maar ja…

Never give in, never give up, never quit

Dat is toch mama zijn, nee?

Vergeet alles maar, zei ik. Ga slapen met een leeg hoofd en net voor je in slaap valt, vraag aan jezelf wat je moet doen.

Wat een vreemde opdracht…

Die nacht droomde ze dat ze een derde kind verwachtte. Ze voelde de beweging in haar buik. Achtte het eerst onmogelijk maar draaide de knop om. Alle babyspullen waren al lang weg, er waren nooit plannen geweest voor een derde kind, maar toch was er geen onzekerheid.

Geen angst.

Geen twijfel.

Alleen een diep gevoel van vertrouwen dat ze perfect wist wat ze moest doen. Diep vertrouwen…

Met dat gevoel werd ze wakker. En realiseerde zich dat ze in haar droom het antwoord had gekregen op haar vraag.

Wat moet ik doen met dit kind?

Je moet het dragen.

Je moet het voeden.

En diep voelen dat er geen enkele twijfel is over je kunnen. Dat je dit kan. En nu al doet. Elke dag opnieuw.

Stil aanwezig vs rustig aanwezig

“Je moet gewoon rustig aanwezig zijn.”

Ken je die ?

Rustig aanwezig zijn is de vaardigheid om bij je kind te zijn, op een rustige manier, zodat je kind je rust kan voelen. Zo help je je kind om zelf ook rustig te worden.

Wat betekent deze theorie, in onze maatschappij, waar we – laten we eerlijk zijn – toch vaak te maken krijgen met stress. Een maatschappij ook waar “verbindend communiceren” meer en meer gezien wordt als “de” manier van communiceren, niet alleen naar ons kind toe, maar ook op de werkvloer.

Je kan daar zelfs een cursus over volgen.

En ik schrik dan elke keer dat het stuk “rustig aanwezig zijn” overgeslagen wordt. Rustig aanwezig kunnen zijn is namelijk een essentiële vaardigheid die je nodig hebt om verbindend te communiceren. Zonder dat lukt het niet echt, zijn onze woorden misschien wel verbindend, maar missen we het gevoel waarmee we die woorden opsturen naar de ontvanger. Met alle gevolgen van dien.

Daarom dat zoveel mensen worstelen met de praktijk van verbindend communiceren…

Feit is, de meesten onder ons zijn helemaal niet rustig, wanneer die collega het uithangt, je tiener je het bloed vanonder de nagels haalt, je lagere school kind het echt allemaal gewoon HAAT, je kleuter nog steeds zit te slaan en te schoppen, je peuter alweer een driftbui heeft, of je baby de zoveelste huilbui waar je niets aan kan doen.

We proberen het wel … soms denken we dat we kunnen, maar de waarheid is dat de meeste mensen “rustig aanwezig” gewoon verwarren met “stil aanwezig”.

Stil aanwezig zijn is beter dan terug roepen uiteraard. Stil aanwezig wil zeggen dat je je mond kan houden. Dat je kindlief (of die collega) kan laten uitrazen. Dat je niets zegt waar je later spijt van krijgt. Eerlijk – voor de meesten onder ons is stil aanwezig zijn al een hele prestatie. We voelen het nog wel borrelen vanbinnen, maar we zijn tenminste stil.

En als jij daar bent, weet dan dat het helemaal oké is om daar te zijn. Weet dat stil aanwezig zijn ook een vaardigheid is. Dat je dat eerst moet kunnen, voor je kan leren om rustig aanwezig te zijn. Sommige mensen kunnen dat skippen, maar dan mis je vaak achteraf nog wel een en ander. Zoals eerst kruipen en dan stappen. Tis goed om eerst te kruipen. Je leert daar veel van.

Weet ook dat als stil aanwezig zijn niet goed helpt bij de driftbui van je kleuter, of de huilbui van je baby, of de door hormonen op hol geslagen tiener, dat dat normaal is. Want het is niet rustig aanwezig, het is stil aanwezig.

En je ziet het verschil misschien niet aan de buitenkant, maar je voelt het wel vanbinnen. En alles wat jij voelt vanbinnen, voelt je kind ook. En andere volwassenen voelen dat ook. De ene meer dan de andere … maar tot op zeker niveau voelen we allemaal de emotie van de ander.

Daarom werkt rustig aanwezig beter dan stil aanwezig. Word je bewust van het verschil tussen de twee, voel het verschil bij jezelf, en je kan weer een stapje verder.

Handiger omgaan met eender welke emotie

Angst.

Het woord staarde me aan. In een hopeloze poging om zoonlief te kalmeren na de zoveelste “ik kan echt niks goed doen bui” had ik hem bij de armen vastgepakt en door elkaar geschud. Zacht genoeg om hem fysiek geen pijn te doen, maar schudden is schudden en de wanhoop straalde van ons beide af.

Mijn oog dwaalde af naar de nieuwe weggever op het whiteboard (coming up – 2021) Meer geduld met je kind en alles wat je daarvoor nodig hebt. Wat maakte dat mijn geduld weg was, in dat hopeloze moment? Mijn verstand wist het niet, maar mijn blik dwaalde af en bleef vastberaden rusten op het woord “angst”.

Intuitie.

Buikgevoel.

Dat was het. Het woord staarde me aan alsof het me een slag in mijn gezicht wilde geven. Ja…. Angst. Het klopte. Angst dat het nooit meer goed zou komen. Angst dat ik hem zou moeten afgeven. Angst dat hij dood zou gaan, van de issues die we maar niet onder controle kregen. Waar we niet mee konden helpen.

Angst dat ik simpelweg geen goed genoeg mama was voor hem. En dat ook nooit zou worden. Angst om te falen, te mislukken.

Angst staarde me aan, als een zwart, slijmerig monstertje (monstertje, want niet dreigend genoeg om van weg te lopen). Rechtop staand, met handen in zijn zij en een grijns op de lippen. Alsof ie me aan het uitlachen was

Wat heb ik aan jou, vroeg ik.

Waarom ben je hier,

wat moet ik leren,

wat wil je me tonen?

Het monstertje stormt op me af, pakt me vast en ik duik in mekaar. Word zo klein tot ik in een druppel uit elkaar spat (interessante gewaarwording … helemaal klein worden en dan explosief uit elkaar spatten). Het monstertje laat me los en zet een paar stappen achteruit. Gaat zitten en kijkt me liefdevol aan. Ik ben een plasje water op de grond maar word snel terug groter en kriigt weer vorm.

Ik ben weer groter, kan nu naast mijn monster zitten en de liefdevolle blik ontvangen. Want Angst bedoelt het goed. De ervaring is niet meer en niet minder gewoon iets om van te leren. Zonder oordeel. Misschien kan ik volgende keer meteen met mijn angst gaan zitten.

Naast elkaar, samen zijn, als onderdelen van elkaar, gewoon samen zitten en naar de voorbij drijvende wolken van het leven kijken. Zonder me kleiner te moeten maken. Zonder me te laten overvallen, opeten.

Angst strijkt me liefdevol over mijn hoofd. Vergeeft me voor wat er gebeurd is zodat ik mezelf ook kan vergeven. Zodat ik weer verder kan, een inzicht en ervaring rijker. Gesterkt, in plaats van verzwakt.

Zo kan ook jij aanwezig zijn met een emotie. Geef je emotie een beeld, een vorm. Misschien komt het vanzelf, en als dat niet zo is, beeld het je dan in. Als een kind dat een fantasie verhaal maakt in haar hoofd.

Observeer, kijk wat er gebeurt (of verzin wat er gebeurt), hoe eng het ook lijkt, het is maar een ervaring (zonder oordeel), en je bent veilig. Zo kan je waardevolle inzichten opdoen. Vergeving krijgen wanneer iets niet ging zoals je wou. Zodat je verder kan, en niet hoeft te blijven zitten met schuld, noch schaamte.

Ik wens je een heel fijn nieuw jaar. Boordevol ervaringen, inzichten, rijkdommen op alle vlakken van het leven.

Jij verdient dat.