was successfully added to your cart.

Winkelmand

Category

blog

Mama jongleur?

Werk. Huishouden. Kinderen. Relatie. Sociale verplichtingen. Hobby.

Het is me wat, al die balletjes in de lucht houden.

Wist je dat je ze niet allemaal tegelijk in de lucht hoeft te houden? Het is oké, om er af en toe eentje te parkeren. Relax. Wat je aandacht nodig heeft, dat merk je vanzelf wel. ❤️

3 tips om je buikgevoel maximaal te gebruiken in de opvoeding van je kind!

👉 TIP 1: Kom tot rust en blijf daar, ontdek hoe

Je buikgevoel vinden en erop kunnen intakken, valt of staat met rust vinden in jezelf. Wanneer het nog moeilijk is om jezelf tot rust te brengen, is het ook moeilijk om je buikgevoel te volgen.

Want soms stappen we makkelijker in de storm van anderen hun emoties, gaan we mee in de boze bui van ons kind, … en doen we iets anders dan dat ons gevoel ons influistert. We worden bijvoorbeeld mee boos, we worden mee overprikkeld. In plaats van dat we in onze rust kunnen blijven en die overdragen aan ons kind. We horen ons buikgevoel niet, omdat we niet voldoende in rust zijn.

Jezelf leren om tot rust te komen, en jezelf leren hoe je naar die rust toe kan gaan in moeilijke momenten, is zo waardevol. En we moeten dat allemaal leren geloof ik. En het betert met oefenen, zoals veel dingen.

Geen idee hoe eraan te beginnen? In de gratis challenge “rust” krijg je een massa tips, er zit er vast wel eentje tussen die bij je past.

Wil je graag meer je buikgevoel volgen? Maak dan van rust een prioriteit.

👉 TIP 2: Wat wil je eigenlijk? Creëer duidelijkheid en intentie

Wanneer je met je hoofd nadenkt over je buikgevoel, hoe ziet dat er dan uit. Wat zijn de dingen die je graag wil meegeven, in het leven met je kind?

Lukt het al om die dingen voor te leven?

Hoe zou je willen reageren, in bepaalde situaties?

Je kan doen alsof hier als je wil. Beeld je een bepaalde situatie in, en vervolgens hoe je zou reageren. Stap voor stap, met zoveel mogelijk detail. Je lichaam kent het verschil amper tussen een echte ervaring en een ingebeelde. Dus door alvast “te doen alsof”, geef je jezelf oefenkansen en leer je een hoop.

Een topsporter die een moeilijke sprong / prestatie / … wil neerzetten, zal die ook eerst visualiseren. Wordt heel vaak gebruikt. En mama zijn is een topsport, dus ik zou niet weten waarom we die tool niet zouden inzetten. 😉

Dus maak voor jezelf heel duidelijk wat je wil bereiken. En zet die intentie ook, vanaf nu zal het zo zijn. Je kan nog altijd lief zijn voor jezelf als het eens niet lukt, maar alles begint met de wens dat het lukt.

👉 TIP 3: Verminder invloeden van anderen

Wanneer je eenmaal die rots in de branding bent, ga je merken dat het je allemaal geen fluit meer kan schelen, wat de ander er allemaal van vind.

En dan kan je met de glimlach zeggen “oh, dat is een interessant standpunt” om vervolgens lekker bij het jouwe te blijven.

Tot je daar bent, kan het best lastig zijn om invloeden van anderen te beperken. Leg je focus op wat jij wil. Tip 2 helpt je daarbij. En zet wat anderen vinden daar naast. Niet erboven. Niet eronder. Maar ernaast.

Want iedereen heeft recht op een eigen mening, denk je maar. Maar die van jou is evengoed als die van een ander. En het is en blijft jouw kind om op te voeden, dus jij beslist, al dan niet samen met een partner.

Een leider zijn voor je kind, wil je dat?

Een leider zijn voor je kind. Wil je dat? Kan je dat?

9/10 moeders die ik zie, zeggen dat ze het niet kunnen. Met alle gevolgen van dien, voor moeder en kind.

Maar niet zo zot diep vanbinnen, willen ze eigenlijk niet. Onbewust vaak. Omwille van dat stemmetje vanbinnen, dat hen zegt dat het toch niet eerlijk is. Want als ik altijd voor de kinderen zorg, wie zorgt er dan voor mij? Ik heb ook iemand nodig die mij leid, helpt, opvoed!

Dat is geen leider kunnen zijn. Dat is weerstand tegen leiderschap. Heel vaak een weerstand die komt uit gemis. Vanuit een tekort, een behoefte waarvan je niet meteen weet hoe je die kan invullen.

Daarom zorg ik graag voor deze mama’s. Tot ze het zelf kunnen. Meestal sneller dan ze verwachten.

Voel jij ook een gemis dat in de weg zit om helemaal in je kracht te stappen? Kan je toestaan dat ik een beetje (een klein beetje …) voor jou zou zorgen? ❤️

Love you as you are

Bakje troost?

Deze ochtend dronk ik koffie uit deze tas. We kopen die dingen vaak voor een ander maar …

hoe zou het zijn om er zelf uit te durven drinken?

Jezelf graag te zien zoals je bent? Met gekke bochtjes en kronkels?

❤️

Niemand kent mij…

Niemand kent mij, want ik kende mezelf niet (meer)

Wanneer je allerdierbaarste vriendinnen, die je al jaren kent, tegen je zeggen “waar komt dat vandaan” en “zo kennen we je niet”, dan pas weet je hoe hard je jezelf verstopt hebt. Ik maakte het mee, nog niet zo zot lang geleden.

En ik was in de war, ik dacht “hoezo, dat was er toch altijd?”. Hoe kan dat nu dat ze dat stukje van mij niet gezien hebben?

Oh ja … ik was vergeten het te tonen…

Wie ik echt ben.

Mijn heerlijke, rare, geweldige zelf.

Tot op het bot.

Ik was te druk bezig met pleasen en voldoen aan de verwachtingen van anderen. Zo druk bezig daarmee dat ik helemaal mezelf vergat! Waw, zoveel energie dat dat nam.

Zoveel energie die nu mag vrijkomen, te besteden aan nuttigere zaken.

Sorry lieve vrienden dat ik mezelf verstopte. Ik kon het nog niet, mezelf tonen. Ik mocht eerst leren dat ik de moeite waard ben om gezien te worden. Maar wacht, ik maak het goed, door opnieuw te gaan tonen wie ik écht ben. Gewoon omdat ik oké ben.

Bedankt voor jullie geduld allegzins. En volg me gerust, als dat goed voelt voor jou, en als het eng voelt, volg me dan zeker. Want oh dit voelt ook voor mij eng. Maar ik weet diep vanbinnen (en vanbuiten 😉) dat dit een geweldig goed idee is. Voor mij. En ook voor jou.

Wees jezelf. ❤️ Durf dat. Je bent het waard. Je kan zoveel delen met de wereld. Voel dat, durf dat.

Heb jij vertrouwen?

Trust the process

Je kind opvoeden zonder straffen en zonder beloningssystemen, is een proces van persoonlijke ontwikkeling.

Zo.

Ik heb het gezegd.

Nu ja, geschreven.

Het is niet iets dat je zomaar even leert van vandaag op morgen.

Het is niet iets dat je kan leren door een boek te lezen.

Je leert het door het te willen.

Door te geloven dat je het kan.

Aan de slag te gaan met jezelf.

Je eigen waarheid vinden.

Je eigen grenzen leren voelen.

Leren omgaan met je eigen emoties.

Leren omgaan met je tijd, in plaats van je tijd te laten opvullen met wat anderen van je verwachten.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. En ja, dat is best een hele hoop om te leren. Net daarom is het zo belangrijk om te vertrouwen op het proces. Om te genieten van het onderweg zijn. En kinderen halen dat zo mooi in ons naar boven, door helemaal in het nu te leven. Dan moet je af en toe wel eens stoppen om van het uitzicht te genieten. 😉

En dat klinkt simpel, maar zo vaak reageren we nog vanuit angst. Vanuit de behoefte aan controle. Vanuit de wensen van anderen, in plaats van die van onszelf. Vanuit onze eigen frustratie, en onmacht. Vanuit een “ik zie door de bomen het bos niet meer”. Vanuit een “en nu weet ik het niet meer”.

Zoveel dingen die maken dat je het gevoel kan krijgen dat je vast zit. Muurvast. In jezelf, in het patroon dat je van je ouders meekreeg.

En dat is niet simpel om daar uit te geraken in je eentje. Ik kon dat ook niet. Ik liet en laat me helpen. Leerde zo ontzettend veel en er kan altijd nog wat bij.

En ik ben er graag voor jou, op mijn beurt. Aarzel niet. Neem contact op.

Tot gauw lieve mama / papa, want jij bent het waard.

Waarom gebeurt dit nu weer met mij?

Waarom gebeurt dit nu weer met mij?

Alles is ergens goed voor. Ook al willen we dat soms niet geloven, vanuit onze pijn over wat er gebeurd is.

Zeg dan tegen jezelf:

“geen idee wat het is waarvoor het is maar het zal wel ergens goed voor zijn”

Voel het vertrouwen. Elke keer opnieuw, wanneer er iets gebeurt dat je niet begrijpt maar wel wil begrijpen, of wanneer er iets gebeurt dat je niet leuk vind.

Zelfzorg: een nieuw kader

Reframe: een nieuw kader maken

Onze generatie is opgevoed door een generatie van mensen die over het algemeen hard werken en minder afleiding hadden dan wij vandaag. Je herkent vast wel:

  • eerst huiswerk, dan spelen
  • eerst werken, dan rusten
  • voor niks komt de zon op
  • boontje komt om zijn loontje
  • voor wat hoort wat

Allemaal voorwaardelijke dingen. Eerst dit en dan pas dat. Onze opvoeding was dan ook – niet verwonderlijk eigenlijk, aangezien de gangbare opvoeding vaak een reflectie is van wat leeft in de maatschappij – voorwaardelijk. Je kreeg wat als je “flink” was. En bij “flink” hoorde altijd wel iets van niet gezien worden, of niet gehoord worden, want dan hadden onze ouders nog meer werk met ons en ze hadden al zoveel werk. Dus graag stil zijn en je plan trekken.

Ik vraag me wel eens af waar dat voorwaardelijke vandaan komt. Want natuurlijk is het niet. Een logisch gevolg, dat is natuurlijk. Wanneer onze voorouders niet op jacht gingen, wanneer ze niet samenwerkten als een groep waarbij elk zijn of haar talenten kon gebruiken, dan was er minder eten, zo simpel was dat. Misschien zijn we dat “simpele” kwijt. Ik merk dat in de opvoeding van onze kinderen ook. Speelgoed stuk? We maken het wel, of je krijgt wat nieuws. Kapot is niet meer kapot, en dingen zijn zelden echt weg. Want alles is vervangbaar, doorgaans zelfs met een paar muisklikken. We hoeven niet eens meer de deur uit.

In deze context, hebben wij als ouder een belangrijke taak, zowel voor onszelf als voor ons kind. We moeten als het ware het concept “zelfzorg” opnieuw gaan definiëren, zodat het past binnen dit onvoorwaardelijk kader. We moeten wat we leerden over zelfzorg (eerst werken en dan rusten) gaan herkaderen, in een nieuw kader plaatsen. Want het werk is niet meer ooit gedaan. Er is zoveel, omdat er zoveel meer mogelijkheden zijn en dingen om te doen. Er is geen “eerst en dan” meer, want wat eerst “moet”, is nooit klaar. En zo kom je niet aan die “dan” toe.

Dit is nu al belangrijk voor ons vandaag, in deze maatschappij. Maar mogelijks nog veel belangrijker voor onze kinderen, in de maatschappij van morgen. Want het ziet er nog niet meteen naar uit dat het rustiger wordt, integendeel. Er komen nog steeds meer mogelijkheden, nog steeds veel meer prikkels. We zijn het kader kwijt, als in wat nog normaal is binnen menselijke grenzen. Wanneer je het gemiddelde takenpakket ziet wat de doorsnee ouder te verwerken krijgt op een dag (werken – relatie onderhouden – kinderen – huishouden – sociale contacten – …), dan is dat vaak “gewoon” teveel. Maar we denken dat iedereen het zo doet, dus dat ook wij het moeten kunnen.

Misschien is de hamvraag wel:

Wens jij dit ook voor je kind? Dat hele takenpakket? Gecombineerd met “eerst werken en dan rusten”? Hoe zou dat gaan?

Of wil jij je kind graag helpen om de balans te vinden, aan genoeg rust te komen, lief te zijn voor zichzelf, en te leren dat je ook mag rusten, wanneer het werk nog niet klaar is. Dat “klaar” een variabel begrip is, dat je zelf kan en mag invullen. Dat een hoge lat niet altijd een betere lat is. Ja? Dan is het jouw taak om zelfzorg een nieuw kader te geven, een onvoorwaardelijk kader.

Een onvoorwaardelijk kader dus … ook voor jezelf

We zien dat, in deze maatschappij, mensen vaker en vaker kiezen voor een onvoorwaardelijke opvoeding. Je leert je kind wel dat er – logischerwijze – gevolgen zijn van een bepaald gedrag, en misschien waarschuw je daar ook wel voor, maar je doet dit vanuit vertrouwen, vanuit een leiderschapsstandpunt. Je voelt je een leider die het beste voorheeft met het hele gezin, en je handelt vanuit dat standpunt. Onvoorwaardelijk, zonder dreiging en zonder angst.

Hoe komt het, dan meer en meer mensen kiezen voor dat onvoorwaardelijke? Voor mij is dit simpelweg de behoefte van deze maatschappij die boven water komt drijven. Maar mensen staan daar vaak niet bij stil, doen dit onbewust. Maar ook deze vorm van opvoeden is een reflectie van deze maatschappij. We willen geen voorwaarden meer. We willen doen wat we willen, wat we vinden dat nodig is. We ontwikkelen (herontdekken eigenlijk) ons innerlijk kompas.

Een nieuw kader voor zelfzorg

Het is dus tijd om je focus te verleggen van het werk (als het klaar is dan …) naar de rust. Soms is het helpend om hier tijdelijk, voor zolang je dat nodig hebt, voorwaarden aan te koppelen, zeker als je voorwaardelijk bent opgevoed. Maar je doet dit vanuit rust.

Bijvoorbeeld: ik ga nu rusten, en daarna, als ik genoeg gerust heb / binnen een half uur ga ik de afwas doen.

Dit is een vorm van zelfliefde, en vooral van zelfrespect. Jezelf graag zien, jezelf de moeite waard vinden. Van jezelf een prioriteit durven maken.

Ik zeg wel eens, “geen tijd bestaat niet”. En ik daag je uit, vervang elke gedachte “ik heb hier geen tijd voor” door “dit is geen prioriteit voor mij”. Want eigenlijk is dit hetzelfde. Als iets de hoogste prioriteit krijgt, dan is er altijd tijd voor. Wanneer je dit doet voor je zelfzorg (“ik heb geen tijd om te rusten vervangen door rusten is voor mij geen prioriteit”) dan krijg je een heel andere klank en waarheid in je hoofd. Vaak is het precies die klank die mensen nodig hebben om de knop om te draaien en voor zichzelf te gaan zorgen.

Omdat ze zichzelf eindelijk als een prioriteit gaan zien.

Verschillende soorten zelfzorg

Ik merk vaak dat de gedachte leeft bij mensen dat zelfzorg leuk moet zijn. Dat klopt niet, en ook wanneer je die klik maakt, kom je weer beter aan zelfzorg toe. Je gaat een wandeling maken omdat je weet dat het goed voor je is, niet omdat je er zin in hebt op dat moment.

Dit is ook een reden waarom velen niet aan voldoende zelfzorg toekomen, dat is omdat voor sommige soorten zelfzorg, je wel degelijk uit je comfortzone moet komen, en discipline wat moet opbouwen, wil je de routine opbouwen. Een goede zelfzorgroutine. En om die op te bouwen, moet je werken aan mindset en veerkracht.

Daarom is het nodig om jezelf te kunnen complimenteren voor een goede zelfzorg. Daarom is jezelf lui vinden, gelijk aan jezelf in een negatieve spiraal helpen.

Zo vlieg je vooruit in je zelfzorg

Net omdat niet alle soorten zelfzorg leuk zijn, is het belangrijk om te weten waarom je het dan zou doen. Anders ben je niet onvoorwaardelijk gemotiveerd. Je moet voelen vanbinnen, waarom je dit doet, ook als het niet leuk is (maar wel nuttig).

Dus zorg ervoor dat je weet waarom je het doet, goed voor jezelf zorgen. Wat zijn je hogere doelen in het leven? Wat wil je bereiken? Op welke manier gaat de wereld een betere plek zijn, wanneer jij er niet meer bent? Als je dat weet, kan je je dagelijkse acties daarop afstemmen. Alignment heet dat. Mensen die niet goed aan zelfzorg kunnen doen, mensen met een burn-out of een neiging tot burn-out, hebben bijna allemaal problemen met alignment. En geen alignment hebben, geeft je “lekken”, en met die lekken, kan je aan zelfzorg doen zoveel je wil, je vatje geraakt nooit vol. Je wil dus een goede alignment hebben.

Klinkt dit nog zweverig, of weet je het helemaal niet? Dan hoef je je er geen kopzorgen over te maken, want je doelen vinden in het leven is niet zo moeilijk als wat veel mensen je graag willen laten geloven… Begin met jezelf te leren zijn, gelukkig te zijn, te stralen voor anderen in je omgeving. En dan komt de wetenschap van wat jouw doelen zijn, als vanzelf naar je toe in de loop van de tijd.

Daarnaast gebruik je routines als vangnet. Routines moet je opbouwen, en dat duurt een paar maanden. Je hoeft niet alle routines tegelijk op te bouwen, het is en mag een proces zijn, als je maar ergens begint en leert hoe je kan doorzetten. Leren doorzetten, heeft met veerkracht te maken. Je hebt veel veerkracht als je goed omkan met je emoties, dus ook daar is er een verband.

En zo kan je met heel veel zaken effectief aan de slag om je zelfzorg te verbeteren! Veel meer dan alleen maar “zoeken wat je leuk vind en tijd maken daarvoor in je agenda”. Dat is het gangbare advies waarmee velen er niet geraken, dus … Aan de slag!

Zelfzorg en grenzen stellen

Het thema van vandaag is “zelfzorg & grenzen stellen”. Grenzen stellen in de betekenis van “aan het gedrag van je kind / de behoeften van je kind om voor jezelf te zorgen”.

Ik kreeg daar vaak vragen rond, op basis daarvan schreef ik deze blog met tips, met een filmpje erbij.

Tip 1: geef aan jezelf wat je geeft aan je kind

Ik merk vaak dat mensen ergens de overtuiging of de mindset hebben dat het ofwel zorgen voor jezelf is ofwel zorgen voor je kind. Maar veel kan gewoon samen, je kan zorgen voor jezelf én voor je kind. Wanneer zelfzorg voor jou nog moeilijk is, omdat je je schuldig voelt bijvoorbeeld, dan kan dit alvast helpen om toch beter voor jezelf te zorgen.

Bijvoorbeeld: je snijdt fruit voor je kind, en ook voor jezelf. Even samen fruit eten en relaxen.

Of samen kleuren, kan ook voor jou ontspannend zijn. Of de baby (of peuter of kleuter) voeden in de zetel, met een lekker drankje erbij en een knabbeltje. Daarna samen een dutje doen.

Vervang “ik heb daar geen tijd voor” door “dat is geen prioriteit voor mij” en je gaat merken hoe hoog of hoe laag je jezelf zet op het zelfzorgladdertje…

Tip 2: Samen

Doe samen iets wat JIJ leuk vind, en wat je kind kan meedoen. Jij kiest. Leg dit uit aan je kind: “soms kies ik, soms kies jij”. Zo leer je je kind ook weer waardevolle dingen.

Dit is ook een mooie kans om het kind in jezelf te gaan herontdekken. Wat doe jij eigenlijk graag?

Tip 3: wat wil je leren?

Vraag jezelf af wat je wil leren aan je kind. Goed voor jezelf kunnen zorgen, is heel erg belangrijk in de maatschappij van vandaag, waar iedereen het zo druk lijkt te hebben. Binnen een jaar of tien, twintig, wanneer jouw kind groot is, zal dit waarschijnlijk nog erger zijn. Het is dus misschien wel essentieel, dat jij je kind leert om voor zichzelf te zorgen.

Een voorbeeld geven helpt dan altijd wel. Je kan ook eens kijken naar je eigen mama, hoe was het bij jou vroeger thuis gesteld met de zelfzorg? En wil je dat doorgeven aan je kind, of niet?

Tip 4: Focus verleggen als positieve hulp bij loslaten

Door je kind “alleen” te laten (lees: in de zorg van een andere, liefdevolle volwassene) leer je kinderen vertrouwen hebben in anderen. Leer je zelf om vertrouwen te hebben in anderen. Je kan toekijken vol bewondering naar je kind, dat hij of zij al zo groot is dat dit kan, dat hij of zij al zo mooi kan aangeven wat nodig is, ook bij een andere volwassene.

Je kan dankbaar kijken naar die andere volwassene, dat die voor jouw kind wil zorgen. Je kan toekijken vol bewondering, naar een papa die het zo graag goed wil doen (ook al is het met vallen en opstaan ;-)).

Tip 5: vertragen

Onze hoofden zitten soms zo vol, er is zoveel te doen en ons leven gaat maar door en door en door…

Soms moeten we even stoppen, om te kunnen zien en voelen wat er aan de hand is, en of het echt wel met ons gaat. En vaak moeten we eerst even vertragen, alvorens we kunnen stoppen.

Filmpje!

Met nog meer uitleg over deze tips. Enjoy!

Een andere, meer helpende kijk op pesten

pesten

Een mama vroeg me om iets te schrijven over:

 

“omgaan met kinderen die het niet goed bedoelen met jouw kind”
(bijvoorbeeld vragen om te komen spelen om te kunnen uitlachen)

Bij deze. 🙂

Kinderen zijn hard voor elkaar.

Volwassenen soms ook wel, maar die beschikken in principe over meer (sociale) vaardigheden om een en ander te kunnen inschatten en opvangen. Kinderen hebben deze vaardigheden nog niet.

Babies en peuters spelen naast elkaar.

Ze interageren niet echt met elkaar, ze gaan wel eens voor het stuk speelgoed dat de ander vast heeft, maar echt samen spelen zien we meestal pas later, in de kleuterklas. Gaandeweg leren kinderen samen spelen, en haast automatisch komen daar plagerijen bij, pesterijtjes, uitdagen, … . Door trial en error leren ze wat kan en wat niet kan bij elkaar, en bouwen ze sociale vaardigheden op. Kinderen die een kind vragen om te komen spelen, en het vervolgens uitlachen, die zijn ook volop aan het testen wat nu leuk is, en wat aanvaardbaar is. Hee, dit is een leuk spel! Wij vinden dit leuk! Dat de ander dat niet zo leuk vind, dat is een tweede stap die niet altijd gezet wordt, zeker als kinderen nog erg jong zijn.

Nu heb je wel wat nodig, om sociale vaardigheden te kunnen opbouwen.

Je hebt empathie nodig, want je moet je kunnen inleven in de ander, om te begrijpen dat wat jij doet voor de ander misschien niet leuk is. Je moet gelaatsuitdrukkingen kunnen herkennen (is de ander boos, verdrietig, blij). Je hebt wat beheersing nodig, anders kom je niet tot een over en weer communicatie van afwisselend praten en luisteren, en kan je dus ook niet leren afspraken maken.

Best ingewikkeld dus allemaal.

Wanneer je merkt dat je kind hard wordt aangepakt door andere kinderen, is het handig om dat kader in je achterhoofd te houden. Ze zijn sociale vaardigheden aan het opbouwen, en dat is een leerproces. Zeker bij kinderen van de lagere school is dat volop aan de gang. De andere kinderen doen het niet persé om te pesten. Dat kan helpen kaderen, zodat jij rustiger met de situatie om kan gaan. Zeker als je dit zelf ook ervaarde als kind, kan het zijn dat je hier flink getriggerd wordt… en dan gaat jouw verstand ook weer uit.

Maar goed, hoe kan je daar nu mee omgaan?

Uiteraard zeg je er wat van tegen de leerkracht op school, als dit op school gebeurt. Maar de kans is klein dat het probleem daarmee opgelost wordt. Idealiter gaat iemand aan de slag met die andere kinderen, en ook met jouw kind, maar de realiteit is anders. In de realiteit, kan jij vaak enkel aan de slag met jouw kind. In ieder geval is dat altijd een mooi begin.

Je kan het gevoel van je kind erkennen, je kind au serieux nemen. “Wat vervelend dat ze je uitlachen”. Wanneer dit keer op keer gebeurt, kan je eens kijken naar het waarom, hoe komt het dat je kind zich iedere keer “laat vangen”? Waarom speelt je kind met die kinderen? Mogelijks kan je zelf daar je kind sterker maken, weerbaarder maken, door bijvoorbeeld te tonen hoe je stop zegt, met een kordate stem en een stevige lichaamshouding.

Leer je kind vooral dat dit niets met het kind zelf te maken heeft. Zo vermijd je die deuk in het zelfvertrouwen die je vaak ziet, wanneer kinderen worden uitgelachen.

Of je gaat voor deze, meer visuele aanpak:

Want hoe je het ook draait of keert, sommige kinderen (volwassenen) worden gepest en andere niet. En hoe hard we ook tegen pesten zijn, en hoe fout het ook is, er schuilen altijd groeikansen in. Meestal voor alle partijen:

  • groeikansen voor diegene die gepest wordt
  • groeikansen voor diegene die pest
  • groeikansen voor de opvoeders, zowel ouders als leerkrachten

Dus ga ermee aan de slag!