was successfully added to your cart.
Monthly Archives

augustus 2018

Sessies + platform (begeleiding op maat)

Nooit gedacht dit te kunnen bereiken op zo’n korte tijd!

Annie

Vóór mijn partner en ik aan het ouderschap begonnen, hadden we, naïef als we waren, een aantal idealen in ons hoofd. Eén van die idealen was: “wij gaan ons kind alles leren eten”. Wijzelf koken én eten heel graag en vinden het dan ook belangrijk om gevarieerd en gezond eten op tafel te zetten. Dus zou ons kind logischerwijs alles leren eten.

Dat viel even anders uit, het ouderschap blijkt net iets uitdagender te zijn dan we vooraf dachten. Vanaf de eerste kennismaking met vaste voeding bleek al dat onze zoon geen gemakkelijke eter was. Vooral de overgang van vloeibaar naar vast verliep problematisch.  In het begin bleven we rustig onder het feit dat hij geen stukjes wilde eten. “Het zou wel komen” zei iedereen ons, “geef het maar wat tijd”. Maar wanneer onze peuter van 1,5 jaar nog steeds geen fruit en groenten in stukjesvorm wilde eten en bij uitbreiding zelfs geen warme maaltijd, begon het stressgehalte aan tafel steeds meer toe te nemen. We werden er dagelijks meermaals mee geconfronteerd dus loslaten en afwachten, was moeilijk. Op een hoogtepunt van het weigeren van eten, hebben we Helga gecontacteerd.

Ik kon er terecht met al mijn onzekerheden en schuldgevoelens omtrent zijn eetproblemen. Ze heeft ons een concreet actieplan aangereikt om het stressgehalte aan tafel te reduceren, honger uit te sluiten en het proces van ‘leren eten’ te ontdekken naast de tafel.

1,5 maand later kan ik zeggen dat we al grote stappen hebben gezet. Onze zoon vindt het weer leuk om samen aan tafel te zitten nu de rust is teruggekeerd. Hij verbaast me door nu wél dingen te proeven die hij 2 maanden geleden zelfs niet zou hebben aangeraakt wanneer het op zijn bord zou liggen (heel evidente voedingswaren zoals ei, een stukje kip, pasta,…). Mijn gevoel van radeloosheid heeft stilaan plaats gemaakt voor vertrouwen dat het zal goed komen. Het is een proces van lange adem maar we hebben samen met Helga een manier gevonden om ermee om te gaan. Nooit gedacht dit te kunnen bereiken op zo’n korte tijd!

community

communicatie & zelfzorg, geleerd in de community

Leen

Ik kreeg een complimentje van mijn man: “de jongens luisteren tegenwoordig zo goed naar jou, je doet iets anders maar ik weet niet wat…”. Ik vertelde hem over “het venster” (een handvat uit de digitale leeromgeving): “dat is ‘het venster’, ik communiceer er nu in”. In het begin stond hij eerder sceptisch ten opzicht van mijn community, maar hij geraakt meer en meer overtuigd. Dit weekend reageerde hij nogal gestresseerd op een van de jongens en ik vroeg hem of hij misschien een weekendje wilde gaan mountainbiken. Hij vroeg zich af waarom ik dat zei en ik zei: “zelfzorg” , ook geleerd in de community!

Wanneer volg jij niet je gevoel?

gevoel

Je gevoel volgen, veel ouders vinden dat het erbij hoort, de dag van vandaag. “Doe niets wat niet goed voelt”, hoor je dan wel eens. En ik geef toe, ik zei het vroeger ook wel, tegen moeders. Uiteindelijk, je wil het beste voor je kind, en als het niet goed voelt, dan klopt het niet, of wel?

Na jaren begeleiding geven durf ik vandaag zeggen dat je gevoel niet volgen, soms net een heel goed idee is…

Wanneer je in een bepaalde situatie het gevoel hebt dat je zus of zo moet handelen, en dat voelt goed om het zo te doen, dan heb je groot gelijk. Door je gevoel te volgen op zulke momenten, krik je je zelfvertrouwen op, zie je heel vaak ook dat het gewoon goed is. Wanneer het goed voelt, dan is het heel vaak gewoon goed.

Maar wanneer het niet goed voelt, wil dat absoluut niet zeggen dat het misschien toch geen goed idee is…

De afgelopen zomer gaf ik ons gezin het geschenk van wat opvoedondersteuning. Veel weten over opvoeden is immers één ding, er middenin staan en dan nog weten hoe je best handelt, iets heel anders. Dus eenmaal ik mijn ego opzij kon zetten 😉 was het niet zo moeilijk om verschillende mensen te bedenken die ons gezin misschien wel zouden kunnen ondersteunen. Ik ken er toch een hoop, dus dat zou makkelijk zijn, dacht ik. Gewoon even alles op een rijtje zetten, ieders kwaliteiten even bekijken, weten wat ik zelf wou, en dan kiezen.

Bleek dat ferm tegen te vallen. Want niemand voelde eigenlijk echt goed. Dus bleef ik zoeken naar iemand waarmee het wel goed zou voelen, waarmee het wel helemaal zou klikken.

Tot ik mezelf een heel belangrijke vraag stelde…

Wat is er nodig zodat dit goed kan voelen?

En toen ik me nog wat dapperder voelde:

Wat heb ik nodig, zodat dit goed kan voelen?

Het feit dat het voor mij niet goed voelde, had niets te maken met die andere mensen. Het had alles te maken met mij. Want als er iemand meekijkt naar de opvoeding van je kinderen, dan stel je jezelf wel heel kwetsbaar op. Ik moest mezelf heel kwetsbaar opstellen. En dat kon ik alleen maar met iemand die ik vertrouwde. Maar kon ik wel iemand vertrouwen? Ik was bang voor de oordelen (die ik niet zou krijgen). Ik was bang om de fouten te zien die ik had gemaakt (niemand is perfect, toch?).

Hoe zou het zijn, om me kwetsbaar op te stellen bij iemand die ik eigenlijk niet helemaal vertrouw (een beetje wel, maar toch…)? Wat was eigenlijk het ergste dat er kon gebeuren (=> en gekwetst ego).

Dus deed ik wat niet goed voelde. Keek naar binnen en zorgde voor mezelf. En na een poosje voelde het zo goed, zo goed! En ben ik dankbaar.

Bovenstaande is maar een voorbeeld, maar je kan dit principe toepassen op eender welke situatie waarbij je twijfelt of je je gevoel moet volgen.

Stel jezelf simpelweg de vraag:

Wat is er nodig zodat dit goed kan voelen?

En wanneer je je heel erg dapper voelt:

Wat heb ik nodig, zodat dit goed kan voelen?

Deel de momenten waarbij je twijfelt of je je gevoel wil volgen hieronder of in de Facebookgroep. Of stuur me een e-mail, naar hallo@opvoedenopmaat.com . Ik hoor graag van je!