was successfully added to your cart.
Monthly Archives

juli 2018

7 dagen plezier met je kind voor meer inzicht in jezelf

meer plezier kind

Plezier maken… misschien is het iets dat kinderen gewoon veel beter kunnen dan volwassenen. Kinderen maken vaak nog ‘vanzelf’ plezier. Ze trekken gekke bekken, zingen liedjes, vertellen mopjes… . Misschien zijn wij volwassenen te druk bezig om plezier te maken. Zijn we saai geworden. Zijn we het kind in onszelf kwijt, vergeten.

Waarom plezier maken?

Lachen is gezond, zeggen ze, en dat klopt helemaal. Fysiologisch gebeuren er allemaal goede dingen wanneer je lacht. Ook emotioneel is lachen een opkikker. In het leven met je kind, is lachen ook een vorm van ontlading na een drukke dag. Is het ook een vorm van verbinding maken met je kind, wanneer je beiden kunt lachen om hetzelfde. Plezier maken is ook een manier om zelf opnieuw wat vrolijker in het leven te staan. Mag het een beetje minder druk, mag het wat minder serieus allemaal? Kun je jezelf dat toestaan?

Wat je aandacht geeft, groeit.

Wanneer je elke dag drie foto’s neemt van iets moois dat op je pad komt, ga je meer moois zien. Wanneer je elke dag drie dingen opschrijft waarvan je vindt dat je ze goed gedaan hebt, groeit je zelfvertrouwen. Wanneer je elke dag dankbaar kan zijn voor kleine dingen, ga je meer ontvankelijk in het leven staan. Gaat het gemakkelijker worden om te ontvangen.

Met plezier maken is het ook zo. In het begin is het moeilijk om te bedenken waar je nu eens over zou kunnen lachen. Want het leven is zo serieus (werken, rekeningen betalen, etc.). Maar oefening baart kunst. Eenmaal de eerste horde genomen, gaat het vaak al een pak beter.

Tips voor 7 dagen plezier!

Kinderen zijn vaak beter in plezier maken, dus is het een eerste logische stap om eens te kijken hoe je kind plezier maakt. Misschien kun je meedoen, of een tip vragen aan je kind.

Je zou een mop kunnen tappen, aangepast aan de leeftijd van je kind. Ook al lijkt dat voor jouw een flauwe mop dan, wanneer je begint te vertellen, en je kind doet mee, dan wordt het vanzelf wel leuker. Inspiratie vind je online, of haal je uit een moppenboekje van de bibliotheek (bijvoorbeeld). Je kan een mop vertellen tijdens het douchen, wanneer je kind ook in de badkamer is. Tijdens een rit in de auto of onderweg. Het kost geen extra tijd, alleen een positieve intentie om meer plezier te maken.

Maak plezier met je kind, met jezelf en met anderen. Waar word jij zelf vrolijk van? Waarmee kunnen anderen jou aan het lachen brengen? Hoe kan jij anderen aan het lachen brengen? Misschien kun je, bijvoorbeeld aan de schoolpoort, wanneer je je kind gaat afhalen, een anekdote vertellen aan de mama naast jou. En zo samen lachen, ook al ken je elkaar nog niet zo goed. Of zie je iets grappigs gebeuren, bijvoorbeeld onder twee kinderen. Zeg er iets van, lach samen.

Wanneer je je dapper voelt, doe dan eens iets geks. Maak een vreugdedansje op straat, enkel en alleen maar omdat je net je lievelingsbloem tegenkwam. Glimlach, wanneer je een vreemde blik krijgt van anderen die dat zien.

Of doe mee, met de geluiden van je kind. Whie-whie-whie! Daar komt de brandweerauto aan! Hoe klinkt jouw speciale sirene?

Terwijl ik dit schrijf, komt de herinnering bovendrijven van een wiegeliedje over een brandweerman dat ik zong voor mijn kinderen, toen ze baby waren… Om blij van te worden!

Laat het inzicht maar komen.

Ik daag je uit, probeer het een keer, zeven dagen meer plezier maken. En observeer wat er met je gebeurt. Meer lachen en meer plezier maken, betekent vaak dat je meer over jezelf te weten komt. Je herontdekt wat leuk was. Je ontdekt opnieuw een stukje kind in jou. Leuke herinneringen aan vroeger komen bovendrijven. Bovenal, ontdek je je eventuele weerstand tegen plezier maken.

Misschien komen er interessante vragen naar boven, zoals…

Hoe komt het dat ik dit niet vaker doe?

Waar was dit naartoe bij mij?

Dit is toch echt leuk, waarom kan ik dan niet lachen?

Wat houdt mij tegen?

Waar ben ik bang voor?

Mag ik plezier maken van mezelf?

Kan ik mezelf toestaan, om blij te zijn?

Sta het jezelf toe. Je verdient het, om plezier te mogen hebben. Je verdient het, om blij te zijn.

 

Deze blog werd voor het eerst gepubliceerd bij Nieuwetijdskind.

Hier heb je altijd rust!

rust in jezelf

We snakken allemaal wel eens naar een beetje rust. Maar nog veel te vaak proberen we dat buiten onszelf te vinden. Proberen we minder werk te hebben, de kinderen wat stiller te houden, gaan we op vakantie.

Allemaal mooi natuurlijk, maar dat geeft je geen rust op dagdagelijkse basis. Geeft je geen “altijd-en-overal-beschikbaar” dosis rust.

Jezelf daarentegen, heb je altijd bij. Bij jezelf kan je altijd terecht. In jezelf, kan er altijd en overal een oase van rust beschikbaar zijn.

Die oase, die moet je wel eerst laten groeien. Zaadjes planten, drupjes water geven. Elke dag opnieuw een beetje. Dan gaat die groeien, en bloeien, en heb jij die fijne plek boordevol rust. Die plek die er altijd is, waar je altijd naartoe kan.

Community

fijn dat ik mijn zoektocht kan achter laten omdat het fijn is om hier 'gelijken' te vinden!

Mama van Rik en Tuur

De mama van Rik en Tuur schreef:

Ik merk dat veel mama’s met dezelfde gevoelens zitten als ik destijds… alleen had ik nog geen community dus ik google was mijn raadgever 😂 fijn dat ik deze zoektocht kan achter laten omdat het fijn is om hier ‘gelijken’ te vinden… die allemaal het beste voor hebben voor de kinderen en kei veel moeite doen om het gezin staande te houden. Ik merk dat de kleuterfase ben ontgroeid en in ‘transitie’ naar lagere schooltijd zit… ik zal de raad en community zeker nodig hebben 😅❤

Liefdevol grenzen geven

Liefdevol grenzen geven aan onze kinderen…

We willen het allemaal, maar oh wat is het moeilijk, liefdevol grenzen geven … want:

  • we verliezen ons geduld
  • we zijn moe
  • we hebben bagage meegekregen van vroeger, en we geraken daar maar niet of moeilijk vanaf
  • we twijfelen vaak… verwachten we misschien te veel?

Al dan niet stiekem, verlangen we naar een opvoeding die vanzelf gaat. Waarbij kinderen als vanzelf grenzen zien en ze respecteren. Maar zou dit wel gezond zijn? Misschien heeft elke mama wel in haar hoofd dat het fijn zou zijn wanneer haar kind “gewoon” zou luisteren op simpel verzoek. Maar als dat zo zou zijn, dan zou het kind niets leren over grenzen aangeven, respecteren, assertief zijn en nog zoveel meer.

Een kind grenzen geven, is dus heel erg waardevol. Ze leren er bakken mee en dat is nodig. Grenzen aangeven & aanvaarden is geen vaardigheid waar we mee geboren worden. Dus je wil je kind grenzen meegeven.

Wanneer je zelf twijfelt over de grens, dan heeft dat een impact op je kind. Wanneer je zelf twijfelt of je die bepaalde grens wel zou aangeven of niet, dan pikt je kind dat op. Dit kan een onbewust proces zijn, bijvoorbeeld omdat je je onzeker voelt over je opvoeden.

Maar voor je zelfs nog maar aan grenzen geven begint, zijn er eerst een paar andere dingen die je best eens onder de loep neemt.

Zelfzorg

Ik val in herhaling, ik weet het. Laat het een reminder zijn. Liefdevol grenzen geven, wanneer je zelf heel erg moe bent, lukt alleen maar als je super ver gevorderd bent in het hanteren van je eigen emoties. De meeste mensen zijn nog niet zover. En zelfs dan, is het erg moeilijk. Blijf dus goed voor jezelf zorgen! Stel jezelf iedere dag te vraag:

“Wat kan ik vandaag doen voor mezelf?” Je kan de vraag zelfs ophangen, en ergens in je gezichtsveld laten “rondslingeren”.

Ban alle twijfel

Ga eens na voor jezelf of je wel zeker bent van de grens die je wil geven. Is het iets van jou, iets wat jij graag wil, of is het iets wat een ander graag wil? Vind jij het belangrijk, of vind de ander het belangrijk?

Je kan alleen liefdevol grenzen geven aan die dingen die passen binnen je eigen normen en waarden. Neem ze onder de loep, beslis voor jezelf wat belangrijk is en wat niet, en sta ook achter die beslissing.

Zelfvertrouwen speelt hier ook erg in mee, wanneer je vaak twijfelt aan jezelf (en je merkt dat niet alleen in je opvoeden), dan heeft dit een impact op de manier waarop je effectief grenzen aangeeft. Wanneer je het “niet voelt vanbinnen”, dan straal je dat ook uit, en ga je vaker macht moeten inzetten om je kind te laten luisteren, verbaal (roepen, dreigen) of non-verbaal (stevig vastpakken, een tik geven).

Valkuilen en patronen

valkuil

Misschien herken je het wel… je geeft (al dan niet half) een grens… en je ziet al in je hoofd hoe je kind gaat reageren (niet), hoe jij daarop gaat reageren enz enz.

Net alsof je voor jezelf de val al klaarzet. Je herhaalt telkens opnieuw ongeveer hetzelfde, en er gebeurt ook telkens opnieuw ongeveer hetzelfde. Je zit dan vast in het patroon.

Ook kan het gebeuren dat je telkens opnieuw in dezelfde valkuil trapt. Je weet bijvoorbeeld dat je aanwezig moet zijn, dat je verbinding moet maken met je kind, dat je goed voor jezelf moet zorgen enz enz. Je weet heel goed, dat dit helpt in het liefdevol grenzen aangeven. Maar toch lijkt het niet te lukken en blijf je in diezelfde valkuilen trappen.

Een valkuil kan ook een bepaalde gedachtegang zijn. Typisch is “mijn kind wil me weer liggen hebben, wil me saboteren, pesten, uitdagen, lacht me uit, … “.

Een valkuil kan ook een overtuiging zijn. “Mijn kind luistert toch nooit, wat ik ook doe”. “Het is hopeloos”.

Patronen en vastgeroeste gedachtegangen kan je doorbreken en veranderen. Het vraagt tijd en discipline, maar het kan. Wat er gebeurd is, om eender welke reden, is dat er bepaalde paden in je hersenen ingesleten zijn, brede paden die je als vanzelf kiest. Dit is een fysiek proces, dat met neuronen en synapsen te maken heeft. De oplossing is om je hersenen als het ware te gaan herprogrammeren. En daar bestaan veel ingewikkelde technieken voor, maar deze draaien allemaal rond hetzelfde, en dat is het bewust worden en stoppen van het patroon dat zich telkens herhaalt.

Hoe vaak slaan we onszelf niet voor het hoofd, zeggen we “hier ga ik weer” of “het is weer hetzelfde”. “Ik weet nochtans dat”. Wat we haast altijd vergeten dat is onze hersenen op dat moment aanleren om het juiste te doen.

Dus:

Stap 1: merk het patroon liefdevol op “oops ik ben weer aan het …”. Heb geduld met jezelf, prijs jezelf dat je het patroon gezien hebt. Dat motiveert voor de volgende keer. Van een lieve juf leer je het meest! 😉

Stap 2: stop jezelf in het patroon. Sta letterlijk stil, zeg “stop” tegen jezelf, onderbreek je patroon bewust met iets anders, zoals bijvoorbeeld in je handen klappen of een glas water drinken.

Stap 3: wanneer je goed gestopt bent, voer je effectief het gedrag uit dat je jezelf wil aanleren. Dit gedrag moet helpend zijn en een oplossing bieden voor het probleem dat het patroon uitlokt. Het nieuwe gedrag effectief uitvoeren, dat is zo belangrijk en we vergeten het vaak, of we doen het niet omdat we bang zijn dat we dan onszelf belachelijk maken… Het fijne nieuws is, dat kinderen dit veel beter begrijpen dan volwassenen. Wanneer ze je vragen stellen, kan je dat heel makkelijk uitleggen “ik wil dat niet meer doen (bijvoorbeeld roepen) maar in de plaats dat, dus ik doe dat nu, zodat ik kan oefenen”. Voor kinderen is dit heel logisch.

Wanneer je consequent stap 1 – 2 – 3 herhaalt gedurende 100 dagen, dan ga je dat merken. En als je nu denkt, wat! 100 dagen! Ja, dat is een beetje lang. Maar wat is 100 dagen in je leven? Niks toch? Wanneer je jezelf kan afleren om te schreeuwen tegen je kind in 100 dagen, is het dat dan niet waard? Wanneer we fysiek meer conditie willen opbouwen, aanvaarden we allemaal dat dat maanden of jaren duurt. Heb hetzelfde geduld met je hersenen, en blijf systematisch oefenen, net hetzelfde als wanneer je spieren traint.

Liefdevol grenzen geven

stop

Je kan verschillende dingen doen om een grens aan te geven. Sommige zijn liefdevol (iets vragen of zeggen), andere niet (boos worden, roepen, dreigen, slaan). Belangrijk is sowieso dat je congruent bent, dit wil zeggen dat wat je zegt (je woorden) overeenkomen met hoe je het zegt (het geluid van je stem en je lichaamstaal). Wanneer je stem en je lichaamshouding “niet klopt” met wat je zegt, geraakt je kind in de war.

Verbale communicatie doe je vaak bewust. We hebben geleerd om na te denken voor we wat zeggen. Wanneer je bewust opvoed, lukt het vaak al wel om stil te staan bij wat je zegt, let je op positieve communicatie enzovoorts.

Non-verbale communicatie doen we nog vaak onbewust. Veel ouders letten er niet op. Bij sommigen gaat het vanzelf goed, dat zijn vaak ook mensen die geboren leiders lijken te zijn, die een zekere positieve autoriteit uitstralen. Bij velen gaat het niet vanzelf goed, omdat de non-verbale communicatie wordt beïnvloed door bijvoorbeeld zelfzorg, twijfel en onzekerheid. Daarover kon je hierboven al lezen, ook wat je eraan kan doen.

Wanneer je zelfzorg goed zit, twijfel is verbannen, je patronen kan doorbreken, dan wordt liefdevol grenzen geven veel gemakkelijker.

Pas dan, kan je terugvallen op die technieken om liefdevol grenzen aan te geven die je misschien al kent:

Aanwezig zijn

Je bent er helemaal hé, toch? Of niet? Zorg ervoor dat je aanwezig bent, wanneer je communiceert naar je kind toe. Aanwezig zijn wil zeggen letterlijk, in dezelfde kamer, op ooghoogte, … wat dan ook van toepassing is op de leeftijd van je kind. Aanwezig zijn wil ook zeggen dat je hoofd zich op dezelfde plaats bevind als je lichaam. Je gedachten zijn op een positieve manier bij de grens die je aan het aangeven bent. Wat telt, is het hier en nu.

Die pyjama die aanmoet.

En niet meer dan dat.

Niet “die pyjama die aanmoet omdat ze anders te laat in bed ligt, morgen niet uitgeslapen is, ik weer moet roepen, we te laat op school zijn en ik het verwijt voel een slechte moeder te zijn”. Want dan ben je veel meer met je hoofd in het “straks en morgen” dan in het nu.

Efficiënt communiceren

Hoort je kind wel wat je zegt? Is het duidelijk wat je bedoeld? Vaak vervallen we in eindeloos herhalen en uitleggen op een niveau dat eigenlijk niet past bij ons (nog kleine) kind.

Let op je verbale communicatie én op je non-verbale communicatie. Straal je uit wat je zegt? In tegenstelling tot wat je misschien zou denken, is je non-verbale communicatie een stuk belangrijker dan je verbale communicatie. Welke woorden je precies gebruikt, is bijlange niet zo belangrijk dan hoe je de woorden gebruikt, welke toonje stem heeft, wat je gelaatsuitdrukking is, hoe je lichaam eruit ziet. Is je gezicht gespannen of is er een glimlach, zijn je schouders opgetrokken of ontspannen?

Omgaan met je eigen emoties

Wanneer je kind boos doet, ben je geneigd om zelf ook boos te gaan doen. Je reageert namelijk op wat je ziet. Emoties zijn ook nog eens besmettelijk, zeker voor hooggevoelige mama’s ligt hier een hele uitdaging.

Kan jij “gecontroleerd boos” zijn wanneer je kind over alle grenzen heen gaat? Boos zijn mag, het hangt er maar vanaf op welke manier jij boos bent, en of de mate waarin je dat toont aan je kind, passend is voor de situatie. Dit is heel belangrijk als je zelfzorg nog niet goed zit, of wanneer je kind je nog vaak triggert.

Dus vraag jezelf nogmaals af, “wat kan ik doen als ik boos ben”? Hoe ga jij daarmee om? Omgaan met jouw emoties, is jouw taak. Er is op zich niets mis met boos zijn. In een ideale wereld kom je tot een situatie waarbij je kind je niet meer boos kan maken. Omdat je niet meer getriggerd wordt, je het gedrag van je kind kan plaatsen, en je ook overal een oplossing voor weet (en je dus niet machteloos hoeft te voelen). Je kan dan alle boosheid naar je kind toe laten varen. Maar tot dan … gebruik jij je boosheid positief en gecontroleerd? Of is het meer “ik ontplof”, dan gaat je boosheid met jou aan de haal. En dan is het gewoon hopen dat het goed gaat…

Liefdevol grenzen geven met anderen in de buurt

Idealiter oefen je je in liefdevol grenzen aangeven wanneer je alleen bent met je kind. Dat is de meest eenvoudige situatie. Heel vaak wanneer je partner er ook bij is, of je je kind moet “terechtwijzen” wanneer er anderen bijzijn, kan je dat ervaren als veel lastiger. Hoe lastiger je het vind, hoe meer last je zal hebben van “goedbedoelde adviezen” en bemoeienissen, wat het nog moeilijker maakt.

Zucht.

De oplossing daarvoor is simpel. Oefen jezelf in het liefdevol grenzen aangeven. Hoe beter je erin wordt, hoe zelfzekerder je wordt. Hoe meer je non-verbaal al de juiste dingen uitstraalt. En dat pikt niet alleen je kind op, maar ook de anderen die toekijken naar hoe jij grenzen aangeeft.

Ban alle twijfel… jij kan dit. Je weet welke grens aangegeven dient te worden, je weet voor jezelf dat jij die belangrijk vind. Wat maakt het uit wat een ander denkt of vind? Het is jouw kind…

Daar is niks mis mee.

Succes!

Platform (begeleiding op maat)

Lekker slapen zonder slaaptraining!

Liesbeth Vantorre

Ik heb Helga gecontacteerd omdat onze zoon van twee niet de beste slaper is (understatement). Ik vond het moeilijk om een manier te vinden om hem te helpen bij het slapen zonder door te bijten, te laten wenen, aan slaaptraining te gaan doen, maar ook iets anders dan samen slapen te zoeken (want dat werkte voor geen meter bij onze zoon). Slaaptraining en gecontroleerd laten wenen waren nu eenmaal dingen die ik liever niet deed. Nu, na één maand, staan we er alle drie veel beter voor dankzij een paar eenvoudige tips en veel bemoedigende woorden. Zelf ons probleem uitschrijven (op het platform) hielp ook mij om er inzicht in te krijgen. Na een week waren onze nachten al rustiger. Na nog een week kroop hij, als hij weende en me naar boven hoorde komen al zelf weer in zijn bedje en nu, na vier weken, durft hij zelfs eens van 8 tot half 5 slapen . Merkbare vooruitgang zonder dat er dwang aan te pas kwam voor ouders of kind!

3 ultieme vakantie-tips

3 tips

Hehe, de vakantie is nu helemaal daar. Voor de schoolgaande kinderen tenminste. Wij ouders “moeten” (willen?) vaak nog wat doorwerken of beginnen in huis aan die 101 klusjes waarvoor er tijdens het schooljaar geen tijd is. Soms stoppen we bijgevolg onze schoolgaande kinderen op dagkampjes, waardoor we vaststellen dat er aan het ritme eigenlijk niet zo veel verandert.

Hmmm… is dat dan vakantie?

Drie vakantie-tips komen er nu aan! Ook als je nog wil werken. Nog druk bezig bent. Ook als je kind op dagkampje zit en het ritme quasi gelijk lijkt aan school. Maar ook als je al lekker thuis bent, al dan niet samen met je kind.

Maak vakantie herinneringen

Je kent ze hopelijk wel, die kleine, fijne oases van rust die je soms – al dan niet toevallig – lijkt tegen te komen. Je bent aan het voorlezen bijvoorbeeld, en plots krijg je zo een gevoel van “heerlijk, dit is het helemaal”. Of het lukt je eindelijk om fijn mee te spelen met je kind terwijl dat anders soms zo moeilijk is en je denkt “kon het maar altijd zo zijn”. Of je stelt vast, dat samen lekkere hapjes maken (en opsmullen natuurlijk) toch zoveel verbinding kan maken.

Wanneer je zo’n gouden momentje ervaart, neem even de tijd om dat te benoemen. Voor jezelf, maar ook voor je kind. Je krijgt gegarandeerd een fijne feedback van je kind, wat jou gaat stimuleren om dit vaker te willen herhalen. Zeg dingen als “oh, dit is leuk zeg”, of “wat fijn zo hé”. Maak de herinnering tastbaar ook, schrijf er een kort briefje over, maak er een tekening van, neem een foto.

Vakantie herinneringen maken zijn waardevol om twee redenen. De eerste reden is dat het je helpt om even nog sterker in het nu aanwezig te zijn. Je legt de focus op het goede moment (ook al was het tien minuten daarvoor dikke ruzie…), het helpt de minder goede dingen vergeten. Je geeft aandacht aan datgene wat je écht wil. Je weet dat wat je aandacht geeft, groeit, dus … . De tweede reden is dat die kleine, tastbare herinneringen je later (na de vakantie) gaan inspireren. Want heel vaak, als het terug school is, zijn we dat vakantiegevoel veel te snel weer kwijt. Deze keer niet, want als je dit de hele vakantie doet, dan ga je bij het begin van het nieuwe schooljaar / de herfst / na je vakantie een mooi stapeltje hebben van fijne herinneringen en gebeurtenissen. Het gaat je inspiratie geven om het vakantiegevoel terug te laten komen. Want tijdens het jaar is het om de een of andere reden soms moeilijk om ons eraan te herinneren, dat we echt wel tijd hebben om een picknick te organiseren in de living.

Ben je er wel bij?

Je lichaam is altijd in het nu. Dat is makkelijk. Fysiek ben je er gewoon. Dat kan niet anders. Je hoofd daarentegen… Waar is je hoofd, of handiger gezegd, waar zijn je gedachten? Zijn je gedachten, net zoals je lichaam, bezig met wat je nu aan het doen bent? Dan ervaar je ook geregeld stilte in je hoofd. Heerlijk… die rust.

De meeste mensen stellen vast dat hun gedachten vaak in de toekomst zitten. Met je hoofd en je gedachten in de toekomst zitten, wil zeggen “ik zal maar snel koken want anders liggen ze niet op tijd in bed”. Je gedachten zijn bij het doel “op tijd in bed” en niet bij “koken”. Je ben dan met je hoofd in toekomst. En we doen dat allemaal wel eens (als we het constructief doen, dan heet dat plannen ;-)). Niks mis mee. Maar als je dat de hele tijd aan het doen bent, dan is je lichaam letterlijk de hele tijd je hoofd aan het achterna hollen. En van al dat hollen, wordt je gewoon kei-moe! Je voelt je letterlijk uitgeput en leeg van al dat hollen en haasten.

Het omgekeerde kan ook, je hoofd is dan in het verleden (en je lichaam ook weer in het nu, dat kan niet anders). Dit betekent dat je veel aan het nadenken bent over bijvoorbeeld de ruzie van deze morgen. Met je kind, of met je partner. Een slechte beoordeling op het werk die je kreeg. Wat er allemaal fout is gelopen in het verleden. Wat er dan gebeurt is dat je lichaam je hoofd moet meetrekken. Want het hoofd loopt achter. Ook vermoeiend, maar wat hier anders is dan het hoofd in de toekomst, dat is, wanneer je hoofd in het verleden zit, je heel vaak letterlijk het gevoel hebt dat je niet vooruit geraakt. Dat je vast zit. Alsof je hoofd letterlijk een gewicht is dat moet meegesleurd worden, en het is zo zwaar, zo zwaar, tot je letterlijk stilstaat of stilvalt.

Sommige mensen combineren zelfs, en zijn met hun hoofd quasi nooit in het nu. Ze zitten ofwel in de toekomst, ofwel in het verleden. En hun arme lichaam wordt maar van het ene naar het andere geslingerd.

Oké, leven in het nu dus, hoe begin je daaraan? Op zich kennen we dat meestal wel en proberen we dat ook te doen. Maar het lastige is, dat onze hersenen wel getraind zijn intussen in al die toekomst- en verleden gedachten. We willen dus effectief onze hersenen opnieuw gaan trainen, met nu-gedachten. Tis zoals een marathon leren lopen, het vraagt oefening, tijd, aandacht, discipline ook om jezelf te herpakken wanneer het even lijkt tegen te zitten allemaal. Het vraagt moed, en doorzettingsvermogen.

Gelukkig hebben moeders daar veel van, zeker als het gaat om hun kind. We gaan voor onze kinderen door het vuur, we zouden alles doen voor hen. Gebruik gerust die energie om jezelf te leren nu-gedachten te hebben.

De vakantie herinneringen gaan je alvast helpen, want dat zijn nu-gedachten. Je kan ook tijd nemen om te kijken naar je kind, wat is hij of zij aan het doen, wat gebeurt er precies? Geniet van het moment… Probeer om je hoofd terug op je lichaam te zetten, door actief te checken wat je lichaam eigenlijk aan het doen is, en om met je hoofd met hetzelfde bezig te zijn (die courgette die ik aan het snijden ben voor het avondeten ziet er zo mooi groen uit vandaag, en ruikt ook bijzonder lekker).

Wat doe jij eigenlijk graag? Maak er ankers van.

Stel dat je de hele dag alleen thuis bent, en niets moet. Waarmee zou je jezelf dan eens lekker verwennen? Neem een stukje papier en een kookwekker, en schrijf ideeën op. Wanneer je niet meer weet wat je moet schrijven, zet je de wekker voor twee minuten en denk je nog twee minuten na over wat je graag doet. Ook dat is het trainen van je hersenen, net zoals met spieren, wanneer je moe bent, nog eventjes verder gaan.

Wat zijn jouw rustankers? Net zoals het anker van een boot op een woelige zee, kan jij ook jouw rustankers gebruiken om tot rust te komen wanneer het niet zo rustig is. En het wordt helemaal geweldig als je dit kan maken niet alleen voor jezelf, maar ook voor je kind (eren). Oudere kinderen kunnen dit ook prima zelf, je kan woorden gebruiken of tekeningetjes of allebei natuurlijk.

ankers

Nog meer weten over ankers? Bekijk dan gerust (nog eens?) het filmpje van dag 3 van de mini-challenge, daar heb ik het ook over ankers:

Fijne vakantie!