was successfully added to your cart.
Monthly Archives

april 2018

In balans!

in balans

Wanneer partners in balans zijn, in evenwicht, gaat het in het gezin vaak ook beter. Zijn er minder problemen met de kinderen en lijkt alles meer op wieltjes te lopen. Jij en je partner zitten beter in je vel, waardoor je ook beter kan luisteren naar mekaar waardoor je je meer gehoord voelt waardoor … 🙂 Een positieve spiraal.

Maar de dag van vandaag is dat allemaal niet meer zo evident.

Mannen moeten hun vrouwelijke kant laten zien, en vrouwen moeten “hun mannetje staan”. En dat heeft een impact, op ons leven, onze relatie, onze kinderen. Er zijn zoveel verwachtingen over “wat moet”, wiens taak het allemaal is, wie doet wat, doen we wel beiden evenveel? Vanuit de grote hoop werk die we voor ons zien liggen, en onze eigen vermoeidheid, gaan we werk in de schoenen van de ander willen schuiven, gaan we kijken of het wel eerlijk is, want we willen zeker niet “teveel” doen en de ander moet ook zijn of haar steentje bijdragen. We denken heel erg vaak in termen van “tijd tekort”. Tijd is zo kostbaar geworden, dat we bereid zijn om ervoor te vechten.

Yin Yang

logoDit logo is niet voor niets gebaseerd op een yin-yang afbeelding. Yin symboliseert vrouwelijkheid, en Yang mannelijkheid. Als mens gebruiken we beide. Laten we het gemakshalve even “energie” noemen. Vrouwelijke energie is dan het zorgen, het moederlijke, de lijm, het gezin samenhouden en de conflicten sussen. Vrouwelijke energie is ook vaak een stapje terugzetten, en doen wat goed is voor het gezin, voor het geheel, in plaats van handelen voor jezelf. Vrouwelijke energie speelt een grote rol in hechting van het jonge kind. Het is je vrouwelijke energie, die ervoor zorgt dat je de behoeften van je baby voor kan laten gaan op die van jezelf. Wanneer je baby honger heeft, en jij ook, dan ga je toch eerst die baby eten geven. Dat is gewoon slim voor het overleven van de mens, want die baby heeft dat eten meer nodig dan jij. Wanneer je net moeder bent, kan je die periode van het met wat minder moeten doen, ook prima overbruggen. Je eet misschien wat minder, je slaapt minder. Dat is de natuur, en jouw lichaam is daar prima voor uitgerust en kan daar ook mee om. Het put uit een reserve die daarvoor gemaakt is.

Wanneer jij als kersverse moeder alleen maar voor je baby moet zorgen, is er dus ook geenenkel probleem… Enter de mannelijke energie. Het huishouden moet ook in orde zijn. Het huis en de auto afbetaald. Spulletjes gekocht. Uit werken gaan, want je wil toch wat bereiken in je leven? “Alleen maar moeder zijn”, is voor de meesten niet meer goed genoeg… Op zich ook nog geen probleem, want mannelijke energie hoort ook bij vrouwen en is op zich zeker positief. Het is die energie die mee maakt dat je grenzen kan aangeven, opkomt voor jezelf, en ook aan je eigen behoeften kan denken, wanneer dat nodig is. Wanneer jij op het toilet zit, en je baby huilt, dan moet ie echt wel gewoon even wachten. Wanneer je mannelijke energie dan goed zit, dan kan dat ook zonder schuldgevoel, en dan is er, alweer, niets aan de hand. Je bent in balans.

Als vrouw heb je dus vrouwelijke energie, en mannelijke energie. Beide zijn aanwezig.

Je partner (ik ga er even vanuit dat dat een man is, maar dat hoeft dus niet perse) heeft ook mannelijke energie en vrouwelijke energie. Ook daar is er een balans te bereiken.

De meeste mannen hebben allicht meer mannelijke energie dan vrouwelijke, en de meeste vrouwen hebben meer vrouwelijke energie dan mannelijke. Maar dat hoeft dus niet zo te zijn. Misschien ken je wel een koppel, waarbij je gniffelend denkt van “die vrouw is net een man en die man is net een vrouw”. Vrouwlief maakt carrière en manlief blijft thuis voor de kinderen, dat stereotype. Ook dat kan prima in balans zijn, wanneer beide partijen dat erkennen van elkaar en elkaar daarin aanvullen.

Wat is er dan aan de hand?

Waar loopt het nu mis? Want eigenlijk zitten we gewoon prima in elkaar. Een beetje vrouwelijke energie, een beetje mannelijke energie, beiden in balans, en prima toch? En dat is ook zo, dat zijn die prachtige momenten waarbij je voelt dat er een evenwicht is in jezelf én in je partner. Wat je voelt, is het evenwicht in vrouwelijke en mannelijke energie. Je hebt tijd voor jezelf én tijd voor anderen. Je kan tegemoetkomen aan de behoeften van anderen én die van jezelf. Je kan hard werken én geld verdienen én niets doen. Idem voor je partner.

Maar wat zie ik nu heel vaak gebeuren… Er wordt een kindje geboren. Of vroeger, vaak zie je dit tijdens de zwangerschap al gebeuren. Instinctief krijgt jouw vrouwelijke energie een boost. Die van je partner ook, maar die is niet zo handig in het uiten van die boost aan vrouwelijke energie. Per slot van rekening is je partner waarschijnlijk vooral opgevoed door vrouwen, en niet door (nieuwe) mannen… (een viscieuze cirkel trouwens waar we vandaag ook nog last van hebben, aangezien onze zonen nog steeds vooral door vrouwen worden opgevoed). Dus gaat die dat vertalen in “meer energie” en vaak meer mannelijke energie. Ze willen plots meer geld gaan verdienen, kloppen langere uren op het werk, gaan klussen in het huis, … terwijl je als mama graag meer vrouwelijke energie van je man zou willen ontvangen. Je wil eigenlijk dat hij meer tijd neemt om te praten, om over je dikke buik te aaien, naast jou te komen zitten in de zetel, … .

En wanneer de baby geboren is, wil je dat hij actiever is in het huishouden, dat hij luiers ververst, babies draagt, flesjes geeft wanneer jullie kiezen voor flesjes. Ik ken genoeg ouders die kiezen voor een flesje in plaats van borst of naast borst, omdat ze zeggen van “ja dan kan mijn partner de baby ook eens eten geven”. Terwijl een baby eten geven, toch echt wel de taak van de moeder is volgens de natuur, want die heeft borsten gekregen. Mannen niet. Als vrouw vragen wij op dat moment (te) veel van onze partner. Waarschijnlijk vanuit onze eigen onzekerheid en verwachtingen. We ervaren zelf een shift in die energie, een boost, en we verwachten van onze partner hetzelfde.

Wanneer jij een partner hebt die op zich al goed in balans is, en die zich makkelijk aanpast, dan ervaren jullie waarschijnlijk weinig problemen. Maar heel vaak, voelt die partner zich dan plots onzeker, in die nieuwe verantwoordelijkheden. En ziet hij tegelijkertijd een vrouw voor zich, waarbij het als vanzelf lijkt te gaan. Zijn vrouwelijke energie neemt helemaal niet toe, integendeel, zijn mannelijke energie krijgt een knauw. Hij trekt zich terug, wordt nog onzekerder, en laat het hele opvoedgebeuren het liefst van al aan zijn vrouw over… Ook al wil hij wel “helpen” of “babysitten” maar de verantwoordelijkheid, die legt hij graag bij zijn vrouw.

En daarom worden papa’s, die een afwezige papa hadden, vaak zelf ook een afwezige papa… Zij kunnen niet om met die boost aan vrouwelijke energie die ze bij jou zien. Zij kunnen niet om met jouw verwachtingen. Zij kunnen die vrouwelijke energie die in zichzelf zit, niet zien, niet omarmen, … ze verdrinken er helemaal in.

Opnieuw in balans

Nu we het verhaal kennen van vrouwelijke energie, en mannelijke energie, kunnen we ook tips bedenken, om het evenwicht terug te herstellen. Denk eens aan jezelf als mens met vrouwelijke en mannelijke energie, in plaats van als vrouw. Hoe zit bij jou de balans? Stel dat jij in balans bent, welk effect zou dat hebben op je partner?

Wanneer je een onevenwicht ervaart in je relatie, komt dat heel vaak omdat je bent “doorgeschoten” in je mannelijke energie, of omdat je partner niet mee kan met de boost aan vrouwelijke energie. We leven in een maatschappij waar mannen eigenlijk de norm zijn. Vrouwen moeten hun mannetje staan, vooral op het werk. We moeten doelen halen en resultaten bereiken, al die dingen zijn energetisch mannelijk geladen. Veel mannelijke energie wordt gezien als “goed”, zowel voor vrouwen als voor mannen. Vrouwelijke energie wordt vaker gezien als niet efficiënt, te zacht, te chaotisch, te gevoelig…

De balans van je partner, dat is die van je partner. Begin altijd bij jezelf. Breng je eigen balans in orde, en je zal merken dat je man hierop positief zal reageren.

Een paar tips.

Tip 1: Geef jezelf de tijd om na je werk vooral, bewust terug te “shiften”. Kom uit je mannelijke energie en stap bewust terug in je vrouwelijke. Je kan dit zelfs visualiseren, en effectief fysiek de stap zetten.

Tip 2: Mannen kunnen ook met kinderen omgaan. Ja, ze doen dit anders. En dat mag. Het hoeft niet op jouw manier. Geef hem tijd en ruimte om zijn gang te gaan. Ze leren door te doen. Een baby die even huilt omdat papa niet zo handig is met de luier, is niet zo erg, zeker niet als die papa kan doorzetten en zelfverzekerder met luiers om kan gaan nadien. Een ouder kind kan je aanmoedigen om met papa in gesprek te gaan, om te zeggen wat ze nodig hebben. Leg uit dat jij vaak wel weet zonder woorden wat nodig is, en papa niet. Dat is oké.

Tip 3: Zoek goede mannelijke voorbeelden, als je thuis geen exemplaar hebt rondlopen. Dat kan de papa zijn van een vriendje van op school. Een voetbalcoach die kan zeggen dat hij begrijpt dat het jammer is, wanneer het team geen punten maakt. Een meester op school die goed kan bemiddelen bij conflicten tussen de kinderen. Ze zijn er wel, maar we moeten ze zoeken.

Tip 4: dat klinkt nu melig, maar laat je man eens wat vaker “de baas” zijn. Laat hem initiatief nemen. Laat je verleiden. Laat hem de deur voor je openhouden. Laat hem de kraan repareren, ook als je het zelf beter kan. 😉 Vraag eens “kan jij me hiermee helpen” en zeg “dankjewel”. En dat is niet gehoorzaam zijn, of luisteren, of je onderdanig opstellen. Dat is durven ontvangen. En bewust dankbaar zijn.

Aan de slag!

Op vrijdag 4 mei 2018 is er een oplaadmoment met dit thema, met Special Guest Leen Vangeebergen! Leen en ik grappen vaak onder mekaar dat we eigenlijk dezelfde dingen vertellen. Maar we hebben elk onze eigen insteek. Zij sexualiteit en relaties, ik opvoeden (en daar komen relaties ook vaak bij kijken). Dus vrijdag doen we het oplaadmoment lekker samen! En jij krijgt twee topcoaches in plaats van één. 😉

We gaan heerlijk wandelen in het bos en in het park rond de oude abdij in Kortenberg. We gaan loskomen, lachen, genieten, voelen, doorvoelen, en helemaal aarden, al dan niet met blote voeten. 😉 (zal van het weer afhangen)

Omdat we willen dat iedereen erbij kan zijn, hebben we de investering laten zakken. Zodat het oplaadmoment ook toegankelijk is voor mama’s die het moeilijk vinden om te investeren in zichzelf. 5 € en een halve dag is all you need. Afspraak om 10u op de parking van de sporthal, ter hoogte van het grote fietsenrek.

Ik kijk ernaar uit je dan te zien! Laat even weten dat je komt, via het evenement op Facebook , een mailtje naar hallo@opvoedenopmaat.com, of een smsje naar 0472 40 33 25.

En lees zeker ook de blog van Leen!

 

Een goede moeder, anno 2018

goede moeder

Wanneer ben je nu nog een goede moeder, de dag van vandaag? Het lijkt alsof alles veel ingewikkelder is dan vroeger. Er zijn veel verwachtingen. Van je partner, van je eigen moeder, je zus, je vriendinnen, je collega’s, je baas en ga zo maar door. Meer en meer zien we lastige tegenstellingen.

Kinderen moeten gehoorzamen, maar ze moeten ook mondig zijn. Ze hebben leuke hobbies nodig, maar steeds meer kinderen hebben last van te veel prikkels. Als moeder moet je tijd maken voor je kinderen, maar je baas wil dat je die acht uren per dag op kantoor bent.

Je zou je voor minder gaan afvragen, of je het nog wel goed doet. En wat dat eigenlijk nog betekent, de dag van vandaag, in deze maatschappij, “een goede moeder zijn”.

Vroeger leek het gemakkelijker. Je was een goede moeder als de kinderen schone kleren hadden, je huishouden in orde was, en iedereen op tijd en stond gegeten had en gewassen was. Je gaf je kind een koekje bij de thee, liefst bakte je die nog zelf, maar dat was het dan. Buitenshuis gaan werken hoefde niet, dat deed je echtgenoot al.

Stijgende verwachtingen van de rol van de vrouw

Maar toen werd er van vrouwen verwacht dat ze ook gingen werken. Onder andere om meer materiële zaken te kunnen kopen. Omdat er nu eenmaal meer was, dus meer dingen om “nodig” te hebben. Vrouwen wilden nu ook vrijheid, carrière maken, zichzelf ontwikkelen, … En de verwachtingen stegen, ook in het opvoeden.

De kleren moesten niet alleen schoon zijn, maar ook mooi, en niet iedere dag hetzelfde. Kleren nieuw kopen voor het eerste kind, en doorgeven aan het volgende, daar staan we bij stil. Is dat wel eerlijk? Heeft dat volgende kind ook geen “recht” op nieuwe spullen? Vroeger was doorgeven simpelweg een evidentie.

Het huishouden moet nog steeds in orde zijn, ook al heb je er minder tijd voor. We verwachten dat we er met technieken komen: we leren over time management, multi-tasken en focussen. Maar keer op keer stellen we vast, dat teveel gewoon teveel is.

Een nieuwe beweging komt op gang, over single-tasken, en ontfocussen. Maar hebben we daar wel tijd voor?

Botsen tegen eigen grenzen

Het koekje bij de thee werd vervangen door gezonde voeding in het algemeen. Voeding moet gevarieerd zijn, gezond en vers natuurlijk, en het oog wil toch ook wat. Meer en meer gezinnen kiezen voor maaltijdboxen, omdat het ze aan tijd en energie ontbreekt om zich zelfs maar af te vragen, wat de pot eens zou kunnen schaffen vandaag. Ik ken gezinnen waar er niet één potje gekookt wordt, maar twee of zelfs drie. Want anders lusten de kinderen het niet…

En dan komt er nog bij: die leuke hobbies (waar je je kind naartoe moet krijgen zonder ze te verplichten), voorlezen voor je kind, je kind zelfstandig leren zijn, op tijd kunnen rollen, zitten, stappen, praten. Goede punten halen op school. Goed kunnen puzzelen. Alleen spelen. En ga zo maar door.

Oei, mijn kind puzzelt niet. Wat nu?

En zodoende, botsen we tegen onze eigen grenzen, en die van onze kinderen. Kinderen geraken, samen met hun ouders, overprikkeld, overstressed, het is gewoon teveel! En dan moeten we daar oplossingen voor zoeken, en doen we nog een schepje bovenop de verwachtingen. Want een kind dat gilt, tiert, slaat, dat kan toch ook niet. Integendeel. We willen nog steeds rustige, volgzame kinderen eigenlijk. En tonen aan de buitenwereld, hoe goed we het allemaal voor elkaar hebben.

Vergeet wat je weet… ontdek wat je voelt.

Hoe zou het zijn, moesten we eens alles vergeten? Vergeet alles wat je weet over “een goede moeder zijn”. En draai alles eens om. Begin “achteraan”. Begin met die emoties, hoe ga je om met boosheid? Want kan je nu doen, als je verdrietig bent? Verminder prikkels drastisch, en leer omgaan met weinig prikkels, en dan pas met veel prikkels.

Emoties zitten in ons zoogdierenbrein. Je mag erover nadenken tot je een ons weegt, ze gaan er altijd zijn, en met ratio kan je juist niets oplossen. Eenmaal je zoogdierenbrein geactiveerd wordt, of nog erger, je reptielenbrein, is al de ratio zoek. Is je kind niet meer bereikbaar, niet meer vatbaar voor communicatie.

Laten we daar beginnen, en de rest (even) vergeten, tot er ruimte is voor de rest. Als er ruimte is, kan je terug gaan voelen. Ontdekken wat nu echt belangrijk is. Eerder niet.

Pas vanuit rust, kan je verder.

Dus, wanneer ben je een goede moeder, in 2018?

Volgens mij ben je een goede moeder, als je zelf werkt aan het regelen van je emoties. Zodat je zelf je boosheid en je verdriet kan (h) erkennen, en constructief kan uiten. Pas dan, kan je de emoties van je kind gaan (h) erkennen en je kind ermee leren om gaan. Pas dan, kan je je kind iets leren over grenzen, eigenwaarde, geluk, en omgaan met prikkels.

En dat is wat onze maatschappij nodig heeft. Moeders die hun kinderen leren om veel eigenwaarde te hebben, veel zelfvertrouwen. Assertiviteit en respect voor anderen. Zodat kinderen hun grenzen kunnen aangeven, en leren omgaan met prikkels.

Zodat ze gelukkig kunnen zijn.

Dit artikel werd voor het eerst gepubliceerd bij Nieuwetijdskind.

Wil je meer halen uit het leven met je kind? Vraag een gratis kennismakingsgesprek.