was successfully added to your cart.
Monthly Archives

juni 2017

Hoe laat je je kindje slapen zonder huilen?

Je kindje wordt geboren, na hopelijk ongeveer 9 maanden in je buik te hebben gezeten. Veilig, warm, omringd, en je hartslag vlakbij. Die veilige omgeving is plots weg na de geboorte, maar geen nood, je buik is nog steeds beschikbaar om op te slapen, of je rug. Jij bent er, of je partner. Vroeger was er vaak ook nog een oudere zus, een oma, … . Iedereen lette een beetje samen op jouw kindje. Er bestonden geen draagmanden, wandelwagens of bedjes. Je kindje werd gewoon gedragen. Op de arm, of in een doek. Slapen is de meest natuurlijke zaak van de wereld, en gaat in principe vanzelf.

Anno 2017 in onze Westerse Maatschappij. Kindje wordt geboren, nog steeds hopelijk na ongeveer 9 maanden in je buik. Veilig, warm, omringd, en je hartslag vlakbij. Dat stuk is niets veranderd. Je kindje ook niet, die wordt nog steeds geboren met dezelfde instinkten en overlevingstechnieken, zoals huilen wanneer je alleen gelaten wordt (niet veilig! roofdieren! weet je kindje veel dat die er niet zijn in je huis).

We maken het onszelf moeilijk, anno 2017 in onze Westerse Maatschappij. Want we verwachten dat ons kindje de hele nacht aan één stuk door slaapt, en dan nog liefst in een eigen bedje. We kiezen allemaal wat we willen, maar één ding zou als een paal boven water moeten staan: natuurlijk is het niet. Logisch evenmin. We willen het ook alleen doen, of samen met een partner. Niet samen met een oudere zus, een oma, … .

It takes a village to raise a child

Maar “the village” is een veeleisende maatschappij geworden. En dus gaat slapen niet meer vanzelf. En krijg ik vragen van ouders zoals

  • slaapt mijn kindje wel genoeg?
  • hoeveel hoort ze nu eigenlijk te slapen?
  • mijn peuter wil pas slapen om 23u… is dat normaal?
  • mijn kindje van 2 jaar oud slaapt nog steeds niet door… is dat normaal? (en ook: “Help!!!! Ik trek het niet meer.”)
  • is dit schema oké voor mijn kindje (gevolgd door een schema met eet- en slaaptijden, waar bij wordt vermeld dat het niet echt een schema is omdat het iedere dag toch net ietsje anders is)?

Veel vragen en bedenken over iets (slaap) dat zo natuurlijk is, dat het vanzelf hoort te gaan. Wat is er aan de hand?

Gemiddelden.

Tegenwoordig lijkt het nodig om gemiddelden te berekenen voor alles. Zo kan je ook online vinden wat gemiddelde uren zijn dat een kindje slaapt. Gemiddelden wat een kindje hoort te eten. Wanneer ze wat zouden moeten kunnen. Hoe groot en zwaar ze zouden moeten zijn. Hoe vaak ze horen te eten. Daarnaast lees je soms (niet altijd) ook dat die gemiddelden afwijken… en dus dat als het anders is voor jouw kindje, je je waarschijnlijk geen zorgen hoeft te maken.

Je zal mij niet horen zeggen dat dat compleet zinloos is. Stel dat er veel ouders zijn die niet weten dat een kind hoort te leren stappen liefst zo ergens tussen één jaar en twee jaar, dan is dat wel nuttig, zo een gemiddelde… Maar hoeveel ouders zijn er zo? Het lijkt wel een feit dat de meeste ouders die zich zorgen maken, net die ouders zijn die precies weten wat hun kindje gemiddeld zou moeten kunnen of doen. Maar hun kindje wijkt af, denken ze, omdat ze zich focussen op gemiddelden, of omdat ze dingen horen van anderen die niet kloppen (alle babies slapen door met vier maanden, toch? – nee dus). Ik ben er dus vrij zeker van dat gemiddelen meer problemen veroorzaken dan dat ze oplossingen zijn.

Het echte probleem.

Als je gemiddelden opzoekt, laat ze dan geen probleem worden. Kijk naar het echte probleem. Het probleem is niet dat je kindje de gemiddelden niet volgt en nog steeds niet doorslaapt op twee jaar. Het probleem is dat jij dat niet meer trekt (bijvoorbeeld). Wat begrijpelijk is. Je zou ervan versteld staan hoeveel oplossingen er vanzelf komen, als je durft kijken naar het echte probleem. Is er een probleem omdat je je zorgen maakt over de ontwikkeling van je kind? Of is er een probleem omdat jij niet meer omkan met de situatie? Beide zijn perfect mogelijk. Maar zoek eerst het echte probleem. En dan zoek je naar een oplossing voor dat echte probleem.

Bijvoorbeeld:

Een mama klaagt omdat haar kindje “nog steeds” niet doorslaapt. Na een beetje doorvragen vertelt ze me dat ze weet dat dat normaal is, zo’n slaappatroon. Ze slapen ook samen, ze voelt zich best uitgerust, ook al geeft ze nog iedere nacht de borst. Wat is het probleem dan? En dan hoor ik:

  • mijn mama vindt dat raar
  • mijn partner wil dat ik stop met borstvoeding
  • de buurvrouw zegt dat ik mijn kindje teveel verwen

De oplossing voor dit “slaapprobleem” is zelfvertrouwen krijgen, en effectiever communiceren met de partner (die duidelijk wel iets mist…). Leren omgaan met commentaren van anderen. Een oplossing die op zich niets met slapen te maken heeft, maar wel bijzonder effectief is.

Vragen die je jezelf kan stellen om het echte probleem te ontdekken:

  • hoe gaat het met mij?
  • ziet mijn kindje er moe uit?
  • maak ik me zorgen?
  • groeit mijn kindje goed?
  • ontwikkelt mijn kindje zich goed?
  • vermoed ik dat mijn kindje medische problemen heeft en daardoor slecht slaapt?

Speur eens in je hoofd naar gedachten zoals:

  • mama zijn vraagt eigenlijk heel veel van me
  • ik zou zo graag eens een avondje alleen hebben / met mijn partner
  • niemand respecteert mijn grenzen
  • het is allemaal zo vanzelfsprekend wat ik doe
  • niemand ziet dat …

Deze gedachten zijn een aanwijzing dat er problemen zijn die niet met slapen te maken hebben, en die je ook best aanpakt, want deze gedachten kunnen ervoor zorgen dat je moe bent. Deze gedachten kunnen zo sterk aanwezig zijn, dat als je je slaapprobleem oplost, je vaststelt, dat je nog steeds even moe bent… Omdat je niets hebt gedaan aan de echte oorzaak van je vermoeidheid.

Slapen gaat vanzelf, tenzij…

Slapen gaat vanzelf. Het is een natuurlijk proces. We worden allemaal moe. Als er rust is, en de buikjes zijn goed gevuld (doorheen de dag en nacht, ik bedoel zeker niet dat je je kindje moet volstoppen voor bedtijd), en er zijn geen pijntjes, is er geen enkele reden meer waarom je kindje niet zou slapen zonder huilen.

Nu zie je daar al best veel oorzaken voor niet lekker slapen. En die kan je rustig eerst bekijken. Zijn er pijntjes? Reflux, doorkomende tandjes, krampjes, oorpijn, … zijn allemaal veel voorkomende pijntjes die een nachtrust kunnen verstoren en het inslapen kunnen bemoeilijken. Vermoed je dat pijn meespeelt, pluis dat dan verder uit en los het op in de mate van het mogelijke. Zeur aan de artsen hun hoofd tot ze je horen, of zoek een arts die wel luistert. Probeer eventueel medicatie als test.

Uiteraard zorg je ervoor dat je kindje voldoende te eten krijgt, tijdens de dag en / of nacht. Vermoed je dat je kindje ‘s nachts echt honger heeft en is je kindje ouder dan 18 maanden? Kijk dan eens of je overdag vaker iets kan aanbieden. En vraag jezelf tot die tijd af wat de makkelijkste en handigste manier is om je kleintje ‘s nachts wat te laten eten. Ik ken eigenlijk heel weinig ouders die een slaapprobleem oplossen door iets te veranderen aan het eten… tenzij ze hun kindje vroeger ‘s avonds veel suiker gaven, tja… . Daar krijg je natuurlijk net energie van. Eet je kindje nog een snack voor het slapen gaan? Kijk dan eens of die slaapverwekkend genoeg is. Van sommige voedingsmiddelen word je wakkerder, van andere word je slaperiger. Zorg ervoor dat je het verschil kent. 🙂 Heel veel ouders maken zich zorgen over nachtvoedingen, heel weinig ouders lossen een slaapprobleem op door de nachtvoedingen te veranderen. Je geeft dan ‘s nachts misschien geen eten meer, maar je kindje wordt nog steeds wakker.

En dan komen we bij rust. En dat is meteen de allergrootste reden waarom kinderen, jonge kinderen en babies in het bijzonder, moeilijk tot slapen komen. Vaak omdat er teveel op hen afkomt in de loop van de dag. Maar, afhankelijk van het karakter en temperament van je kind, en ook van jezelf, kan het heel erg moeilijk zijn om te zien of dit meespeelt, en ook om er iets aan te doen.

Voorbeelden van situaties die erg vaak tot slaapproblemen leiden of ze in stand houden:

  • Je kindje gaat naar een opvang en is daar altijd rustig en meegaand. Jij gaat werken en komt moe thuis. Het lukt je nog net om je kindje eten te geven en jullie hebben best nog een fijne tijd samen, tot het tijd is voor bed… dan breekt de hel los.
  • Je kindje huilt heel vaak tijdens de dag, en je weet niet goed hoe dat komt. Op een gegeven moment stel je vast dat het huilen ‘s nachts gewoon verder gaat.
  • Je kindje huilt heel vaak tijdens de dag, en je weet hoe dat komt, maar je kan er niets aan doen. Het huilen gaat ‘s nachts gewoon door.
  • Je kindje huilt heel vaak ‘s nachts maar je weet niet hoe dat komt of je weet niet hoe je je kindje daarin kan ondersteunen. Overdag gaat het prima dus je verandert niets aan de dagen, de nachten zijn het probleem! (of niet?)
  • Je bent 2 à 3 uur bezig met je kindje te laten slapen (hoe zou het zijn om die tijd met je kind aan iets anders te kunnen geven?)

En zo zijn er 101 scenario’s die te maken hebben met rust… of noem het overprikkeling, of ontlading, van je kindje of van jezelf of van je partner… Soms loopt het ook door elkaar, en geraak jij bijvoorbeeld overprikkeld door de ontlading van je kindje. Kijk dan eens waar je oorzaak – gevolg zou kunnen “knippen”. Welke emotie is van jou, en welke is van je kindje? Neem je misschien onbewust emoties over? Je kindje doet dit zeer zeker bij jou, als je je onrustig voelt, is de kans groot dat je kindje dat oppikt.

Wat kan jij doen (nu, vandaag, deze week)?

Kijk om te beginnen naar het echte probleem. Wat is er aan de hand? Opschrijven werkt beter dan nadenken, als je enkel hierover nadenkt, is de kans groter dat je vast komt te zitten in een eindeloze reeks problemen zonder oplossingen, en dan weet je helemaal niet meer waar te beginnen (al zeker als je een slaaptekort hebt). Door op te schrijven zie je bijvoorbeeld snel dat twee problemen die in je hoofd anders lijken, op papier eigenlijk hetzelfde zijn.

Probeer eens een wat ik noem “slaap- en bezinweek”. Dat is een week waarbij je slaap op nummer 1 zet. Je gaat zo vaak mogelijk in bed liggen, ook tijdens de dag als dat kan. Slapen is een noodzaak, geen luxe. Slapen zou altijd boven huishouden moeten staan. Probeer ook te bezinnen, dus niet enkel een stukje bijslapen, maar ook vooral eens bij jezelf ten rade gaan… Waar ben ik mee bezig? Is dit echt nodig? Wil ik dit anders? Dit is ook een week waarbij je beslist om het anders te gaan doen… of niet. Beide zijn oké, maar maak een duidelijke afspraak met jezelf. Wil je het aanpakken, of niet? Wat wil je aanpakken (het echte probleem)?

Ben jij moe, zo moe, door een kindje met een slaappatroon dat niet werkt voor jou? En / of door een hele resem niet helpende gedachten in jouw hoofd? Ontdek samen met mij het echte probleem, en ook hoe ik je kan inspireren tot een oplossing die werkt. Eentje zonder huilen. Vraag een gratis persoonlijke kennismaking aan.

 

Zit je lekker in je comfortzone?

Waar zit jij, nu, op dit moment?

In je comfortzone, je stresszone, of je paniekzone?

En waar zat je gisteren?

In je comfortzone is alles rustig. Je voelt je er op je gemak. Je zit er veilig en geborgen, in een wereld van gewoonten en routines. Van sommige routines ben je je bewust, van andere niet. En dat is oké. Je hebt rust, en je hoofd loopt over van positieve gedachten.

Ben je in je stresszone, dan voel je wat spanning. Die kan negatief zijn, of positief. Als de spanning negatief is, dan kan je erg moe zijn op het einde van de dag. Je kan het gevoel hebben dat het even wat teveel geweest is. En dat is oké. Het moedigt je aan om te kijken naar wat dat is, dat je zo moe maakt. Kan je daar iets aan veranderen? Hier zit je in de ideale positie om te groeien. Want je ervaart actief dingen die niet leuk zijn, maar je bent nog niet zo uitgeput dat je er niets meer aan kan veranderen. In die zin, is in je stresszone zitten geweldig, ook als je negatieve stress ervaart. Het laat je groeien als mama, als papa, als mens.

Je bent ook in je stresszone als je iets spannends doet wat je leuk vind. Op een positieve manier in je stresszone zitten, geeft je het je gevoel dat je leeft. Het leven is geweldig, in de stresszone, als de energie die je voelt positief is. Dus ook dat is uiteraard oké.

Soms word je, door het leven, in je paniekzone gekatapulteert. Je voelt dan zo’n grote spanning dat je niet meer kan nadenken. Je weet alleen nog maar “dit hou ik echt niet vol” en “dit wil ik niet”. Weten of het nodig is dat je volhoudt, en zo ja, hoe, of weten wat je dan wel wil, kan je niet bedenken, zolang je in je paniekzone zit. De kunst is dus om jezelf daar zo snel mogelijk uit te halen. Het positieve aan in je paniekzone zitten, is dat je doorgaans echt wel bewust bent dat je zo niet verder kan. Er moet iets veranderen. Maar wat? Om dat te kunnen bedenken, moet je eerst terug naar je comfortzone geraken. Als dat niet lukt in je eentje, dan heb je hulp nodig… voor het te laat is. Dus zit je even in je paniekzone? Helemaal oké! Maar kom er wel uit, en vraag je af hoe je erin geraakt bent, en doe daar iets mee.

Wat kan je zelf doen om uit je paniekzone te geraken?

  • je energie kanaliseren in een routine (comfortzone) die veel fysieke energie vraagt, bijvoorbeeld ramen wassen (niet op het gemakje)
  • ademen en jezelf fysiek ontspannen. Trap niet in de valkuil om te gaan proberen rustig te ademen… dat wordt vaak aangeraden maar even vaak werkt dat niet… Probeer in de plaats daarvan simpel je ademhaling te observeren, en de spanning in je lichaam te voelen… oh, mijn schouders zijn opgetrokken, ik doe ze weer naar beneden.
  • gaan lopen (letterlijk 😉 sportschoenen aan en gaan
  • gebruik maken van anderen om je emotie te regulariseren… wees daar niet beschaamd om, kinderen doen dat ook. Concreet wil dit zeggen bijvoorbeeld in de armen van je partner kruipen, maar alleen als hij of zij zelf rustig is. Je neemt dan de rust van de ander over. Het is oké om vast te stellen dat je qua emotionele regulatie niet zo heel veel verder staat dan je kleuter. Aangezien de meesten van ons zijn opgevoed met de boodschap dat emoties vooral niet gevoeld mochten worden en weggestopt, is dat normaal. Doe wat nodig is om te groeien in het reguleren van je emoties. Je kan dat samen doen met je kind.

Zodra je terug rustig bent, is het essentieel om na te gaan hoe het komt dat je in je paniekzone geraakt bent. Want daar doe je beter wat mee. Vaak lijkt het alsof je “door het leven” geregeld in je paniekzone gekatapulteert wordt. Mensen die totaal over je grenzen gaan, of wel heel gemene dingen zeggen, bijvoorbeeld. Als zo’n dingen geregeld gebeuren, vraag je dan eens af wat jouw aandeel hierin is… niet omdat de anderen “geen schuld hebben”, wel omdat jouw aandeel het enige aandeel is dat je kan veranderen.

Zo was er eens een mama die me zei “ik kan zo niet verder, iedereen gaat constant over mijn grenzen, zelfs mijn eigen kinderen”. Ze overwoog serieus om een paar weken alleen op vakantie te gaan, het soort waarbij je in een hutje kruipt en een paar weken lang niemand hoeft te zien. Ik vroeg haar wat er anders zou zijn, na haar vakantie. Op welke manier zou zo’n vakantie helpen? Om een lang verhaal kort te maken, ze ging niet op vakantie. In de plaats daarvan werkten we aan haar zelfvertrouwen en leerde ze haar grenzen voelen (want als je zelf niet weet waar ze zijn, hoe kan je ze dan aangeven?). Ze leerde efficiënter grenzen aangeven. En ze kreeg vrij snel eigenlijk al meer respect, van haar partner, en van haar kinderen (en ook van haar collega’s, haar moeder en de buurvrouw). Er werd weer rekening gehouden met haar. Iedereen kon nu haar grenzen zien en als vanzelf gingen ze er veel minder vaak over.

Als je wil opvoeden zonder straffen en zonder beloningssystemen, is je bewust zijn van waar je zit, en wat je nodig hebt, heel belangrijk. Door te weten waar je bent, weet je of je iets moet veranderen aan je aanpak. Of het goed is zoals het is. Of je nu meer rust nodig hebt, of meer uitdagingen. Meer rust leidt namelijk rechtstreeks tot meer geduld en tot een efficiëntere toepassing van je opvoedingsskills, dat weten we allemaal… Als je je rustig voelt, en vol energie, dan is het een eitje om bij het zoveelste conflict tussen de kinderen die dag nog maar eens te herhalen: “he, wat is er aan de hand?”

Zit je te vaak in je paniekzone, dan zijn er gevolgen. In het begin zie je vooral gevolgen aan de oppervlakte. Het lukt je maar niet om de mama of papa te zijn die je wil zijn, ook al heb je alle opvoedboeken gelezen. Je weet wat je wil, maar je kan het simpelweg niet (meer) opbrengen. Doe je daar niets mee, en gaat het verder, dan ga je regelrecht richting depressie of burn-out. Je bijnieren draaien op volle toeren om je de stresshormonen te geven die je nodig hebt om overeind te blijven in je paniekzone, en vroeg of laat, is dat gedaan… Uitgeput. Op. Helemaal op. En dan kan het wel een jaar of langer duren eer je er terug bovenop geraakt.

Zit je te vaak in je comfortzone, dan zijn er ook gevolgen. Aan de oppervlakte kan je vooral het gevoel hebben “pffff, is dit het nu, het leven”? Het lijkt alsof je iedere dag hetzelfde doet, zowel thuis als op het werk. Iedere dag brengt je precies dezelfde dingen als de vorige dag. Er lijkt geen einde aan te komen. Bore-out ligt in dat geval op de loer…

Het is overigens perfect mogelijk om heel vaak in je paniekzone te zitten én heel vaak in je comfortzone. Vaak op verschillende vlakken in je leven. Je zit bijvoorbeeld vaak in je paniekzone thuis, omdat je echt vreselijke nachten meemaakt en je dat echt niet meer kan volhouden. En op het werk zit je heel erg vaak in je comfortzone, telkens opnieuw dezelfde taken en klussen, geen uitdaging. Burn-out en bore-out kunnen perfect samen voorkomen, zeker als je jonge kinderen hebt.

Aard van het beestje speelt natuurlijk ook mee. Zo zijn sommige hooggevoelige mensen zoals ik heel sterk geneigd om de hele tijd van comfortzone naar paniekzone te gaan en weer terug. Ik noem het “leven met je voeten op de gas en de rem tegelijk“. De ene moment lijkt je leven zo saai, dus je beslist om er wat aan te doen, en voor je het weet zit je in je paniekzone omdat je teveel hooi op je vork genomen hebt! Je leven lijkt dan wel een rollercoaster… Regulatie kan je vinden door je stresszone op te zoeken, met andere woorden, een beetje uitdaging opzoeken, maar niet alles tegelijk… dit zijn mensen die gebaat zijn ook bij een beetje routine. Bewust het huishouden doen als routine bijvoorbeeld, kan een grote hulp zijn.

En zo zie je maar… eenmaal je je bewust bent van de zone waarin je je bevindt, kan je kijken of je in die zone wil zijn, of liever in een andere. Je kan stappen ondernemen om bewust naar een andere zone te gaan. Katapulteert “het leven” je geregeld in een zone waar je niet wil zijn, kijk dan eens naar jouw aandeel daarin.

Met wat oefening ga je zo lekker soepel kunnen migreren tussen comfortzone en stresszone, en hey, als de paniekzone zich dan toch eens aandient, geen probleem, daar leer je van. Dan, alleen dan en pas dan, ga je voluit in het leven staan. Dan, alleen dan en pas dan, ga je helemaal de mama of papa zijn die je wil zijn. En gaat opvoeden zonder straffen en zonder beloningssystemen vanzelf. Concrete handvaten daarvoor krijg je later wel eens, maar dit is alvast de onderliggende bodem. Een stevige basis waar je al de rest op kan bouwen. Mijn logo staat niet voor niets in de figuur op de grens tussen comfortzone en stresszone. 😉

Dus… waar zit jij vandaag, nu, op dit moment? In welke zone? En waar wil je naartoe? In welke zone zou je graag zijn nu en straks? Hoe ga je dat aanpakken? Reageer gerust op deze vragen, ik help je op weg als je wil… voor zolang de reacties open staan.

Gratis kennismaken?

Sessie (s) en workshop

Het leven is mooi als je je gevoel accepteert!

Celine Tytgadt

Ik heb al verschillende keren gebruik gemaakt van Helga haar kennis/diensten.

Tijdens de eerste coaching heeft ze mij bewust gemaakt van mijn gevoelens, de poort opengezet tussen mijn hoofd en mijn lichaam. Door mijn burn-out was er daar al een barst gekomen maar ik wist niet hoe er mee om te gaan. Door zelf maar een paar vragen en tips heb ik een reuzen stap vooruit gezet.

Het leven is mooi als je je gevoel accepteert!
En zonet de zomerworkshop gevolgd waar ik de tools in handen heb gekregen om de zomer vol vertrouwen tegemoet te gaan. Het wordt plezant met veel familietijd zonder de frustraties. Ik hang direct mijn documentjes op zodat ik het niet kan vergeten 🙂 dank je