was successfully added to your cart.
Monthly Archives

april 2017

Ik heb rust nodig, maar het is hopeloos.

Ik heb rust nodig, maar het is hopeloos.

Herken je dit?

Of iets soortgelijks? Ik heb … nodig, maar … . In dit blogartikel kijken we samen eens naar de opbouw van zulke zinnen. Wat betekent het eigenlijk? Zijn zulke zinnen helpend, of net niet (het antwoord daarop ken je al zeker ;-)). Hoe buigen we zulke zinnen om zodat ze constructief worden?

Het eerste deel van zo’n zin, is een statement. In jouw hoofd, is dit een waarheid. Maar klopt dit eigenlijk wel? In het voorbeeld is dit het stukje “ik heb rust nodig”. Ik kan me zeker voorstellen dat je snakt naar rust. Maar wat betekent rust? En heb je precies dat nodig, of zou iets anders ook kunnen helpen? Vaak zijn we geneigd om te focussen op datgene waarvan we geloven dat we het niet kunnen hebben. Rust, terwijl de kinderen nog klein zijn. Een prachtige auto, zoals die van de buurman, terwijl we niet zo veel verdienen. Twee heel verschillende dingen, maar met een heel gelijke “gedachtengang”.

Daag jezelf dus uit. Heb je dit echt nodig? Hoe ziet het er concreet uit? Zou iets anders ook kunnen helpen? In het voorbeeld, “ik heb rust nodig”, gaat deze oefening als volgt:

  • Heb ik echt rust nodig? (ja, echt, serieus, absoluut!)
  • Hoe ziet rust er concreet uit? (Hmmm, ja, hier ga je over nadenken dan h√©… een wandeling in de natuur? Een boek lezen zonder kind aan je been? Op je gemak een maaltijd koken?)
  • Zou iets anders ook kunnen helpen? (Goh, ja, een hoop geld, dan kan ik een nanny nemen. ūüėČ Een partner die een beetje meer meehelpt in het huishouden. Een moeder die minder aan mijn hoofd zeurt. Een vriendin die me steunt, in plaats van me altijd het gevoel te geven dat het me alweer niet lukt…)

Zie je al waar dit naartoe gaat? Door het eerste deel van je zin wat nader te bekijken, kom je erachter wat er echt aan de hand is. Van daaruit kunnen oplossingen beter groeien (ik vraag m’n partner om de afwas te doen straks, ik spreek volgende week af met die leuke vriendin, en ik ga minder vaak naar mijn moeder). Maak wat je nodig hebt zo concreet mogelijk.

Dan het tweede deel van je zin. Het stuk achter de “maar”. In het voorbeeld “maar het is hopeloos”. Dit is het stuk van de weerstand, van de overtuiging waarom je het eerste deel van je zin echt niet kan oplossen. Tenminste, dat denk je. Het is ook het stuk van de excuses en de smoesjes. “Ik wil rust maar ik heb geen tijd om te rusten. ” Waar liggen je prioriteiten? Is dit belangrijk?

Voor het tweede deel van de zin gaat de oefening als volgt:

“maar het is hopeloos”. Wat betekent dat, hopeloos? Zonder hoop, voor eeuwig en altijd? Laat alarmbelletjes afgaan, iedere keer als er in je hoofd woorden komen als “nooit”, “altijd”. Meestal komt dat ergens anders vandaan… Dus nee, het is niet hopeloos. Het LIJKT hopeloos. Hoe komt dat? Omdat ik al vaak dingen geprobeerd heb, en die werken niet? Wat heb je al precies geprobeerd en wanneer?¬†Bekijk het eens van een andere invalshoek, probeer eens iets helemaal anders misschien?

Dus nog een keertje het voorbeeld. “ik heb rust nodig, maar het is hopeloos”. Het eerste deel van de zin is wat je wil. Erachter zit je probleem. Bekijk het goed, maak het concreet, formuleer constructieve oplossingen. Het tweede deel van je zin is wat je tegenhoudt. De weerstand, de excuses en de smoesjes. Vraag je af of dit echt zo is. Wees je ervan bewust dat dit het stuk is dat je tegenhoudt. Waar komt deze gedachte vandaan?

Wat is jouw zinnetje? Hoe ziet jou “ik heb … nodig, maar …”. Schrijf jouw zin hieronder in het commentarenveld!

ik ben Helga heel dankbaar dat ik mijn lieve, vrolijke zoon teruggevonden heb

Ik ben Helga heel dankbaar dat ik mijn lieve, vrolijke zoon teruggevonden heb!

Véronique, mama van Seppe

“Ons hooggevoelig zoontje van 7 is altijd al een lief, creatief en leergierig kind geweest. De laatste maanden kreeg hij het echter steeds moeilijker. De ene verschrikkelijke driftbui volgde de andere op. Gaan slapen was al helemaal een drama. We zaten met onze handen in ons haar en probeerden vanalles… psychologe, workshops rond hoogsensitiviteit, … allemaal leerrijk, maar ik had altijd het gevoel dat ze niet tot de kern van het probleem raakten. Toevallig leerde ik via via Helga kennen. Al tijdens onze eerste afspraak gaf ze me concrete tips mee waar ik mee aan de slag kon. Het hielp, we hadden het gevoel dat we terug konden ademen. We stapten in het traject van 4 maand. Het was voor mij een hele geruststelling dat ik haar altijd mocht contacteren… en dat deed ik ook. Steeds gaf ze me nieuwe inzichten, en gaandeweg leerde ik ook mezelf beter kennen. Ik ben haar heel dankbaar dat ik mijn lieve, vrolijke zoon teruggevonden heb!”

Ik z√†g ze gewoon kijken, en denken … (alles over nivea)

… die andere mama aan de schoolpoort, toen mijn kind per ongeluk het hare omver liep.

… de onthaalmoeder, toen ik uitlegde dat mijn baby nog niet alleen in slaap kon vallen.

… mijn moeder, toen ik zei dat ik ging wachten met vaste voeding tot hij zes maanden oud was. En dat ik stukjes ging geven, in plaats van papjes. En toen ik begon over de rapley-methode, zag ik ze al helemaal rollen met haar ogen… Ze dacht vast … .

Soms zien we het zelfs in onze partner… de “rollende ogen”, de “daar is ze weer”, de … omdat je iets probeert te vertellen dat voor jou zo logisch en natuurlijk is, zo belangrijk, maar … het lijkt alsof hij het vooral heel gek vind allemaal.

Een mama stelde me een vraag hierover. Zou¬† het kunnen, dat dit komt, omdat we allemaal zoveel online zitten? Er is minder ruimte voor een echt gesprek? Online communicatie is inderdaad niet zo makkelijk. Zelf herinner ik me nog de tijd dat een e-mailadres hebben iets was dat je als student moest gaan aanvragen bij de dienst informatica (gelukkig zat ik toen op univ want anders had ik wellicht niet geweten dat e-mail bestond). Dat was mijn eerste ervaring met mijn eigen e-mailadres (en zooooooooooooo oud ben ik niet ;-)). En omdat ik geen student informatica was, vonden ze het een beetje raar. Maar ik zag er wel wat in.¬†Pas een hele tijd daarna kwamen de “emoticons”. Waarom?¬†Tja, emotie in een geschreven bericht leggen, bleek¬†lastig. Met miscommunicaties als gevolg (ik bedoelde het zo niet, het was een grapje!).

Maar vandaag¬†de dag, daar aan die schoolpoort, lijkt het wel of¬†velen graag bordjes zouden willen met emoticons op, om te tonen (aarzelend). Zeggen wat je echt denkt, wat je echt vind, blijkt lastig. Je wil niemand kwetsen. Je bent bang wat ze over jou gaan zeggen, of denken. En dus¬†zwijg je. En zwijgt de ander ook. Er wordt¬†wel heel druk met de ogen gerold. En we praten over de zon die schijnt vandaag. En we interpreteren volop, om het gemis aan communicatie in te vullen. Want mensen zijn sociale wezens,¬†communicatie is belangrijk voor ons, maar we missen het vaak, zo een echt goed gesprek. En dan krijg je dingen als “wat denken ze wel niet van mij”, en “ik zie ze al denken dat …”.

Hoe komt dat? Velen onder ons kregen vroeger te horen dat we niet flauw moesten doen. Niet boos mochten zijn. Dat het verdriet dat we toonden, niet nodig was. Niet wenselijk… In plaats van met onze emoties om te leren gaan, leerden we vooral om ze te verstoppen… om alles op te kroppen. Het was alsof een stukje van ons er niet mocht zijn. Best wel zielig, eigenlijk. Met als gevolg dat velen onder ons knap onzeker zijn geworden over alles wat met gevoelens te maken heeft. Want waarom vragen we ons het zelfs af, wat anderen van ons denken? Maakt het eigenlijk uit? Ja en nee. Ja, het maakt uit, want je bent een kuddedier, je wil in groep leven, en je wil aanvaarding van die groep. Nee, want je hoeft geen aanvaarding te krijgen van iedereen. Het volstaat om een klein maar fijn netwerk te hebben, van anderen, die je √©cht begrijpen, waarvan je √©cht wil weten wat ze van je denken, omdat ze gewoon goede dingen denken van je. Mensen die, als je dan toch eens een flater begaat, je dat ook durven zeggen, op een opbouwende manier.

Feit is, dat als je veel bezig bent met wat anderen van je denken, je niet zo goed in je vel zit. Feit is, dat je dan dingen gaat opleggen aan je kinderen omdat je d√©nkt dat dat is wat anderen verwachten… omdat je wil pleasen, omdat je vergeet wat je zelf belangrijk vind. Feit is dat dat niet werkt. Kinderen kijken daar vaak doorheen, onbewust, en dat resulteert dan weer in “niet luisteren” en “vervelend” gedrag. Die ene gedachte “wat zullen ze wel niet van me denken”, heeft vele gevolgen.

Feit is, dat je niet kan weten wat mensen denken. Je kan in niemand zijn of haar hoofd kijken. Als persoon x een slechte dag heeft gehad, dan zal dat een invloed hebben op hoe hij of zij op dat¬†moment over jou denkt. En dat heeft niets, maar dan ook niets,¬†met jou te maken. Zo veel variabelen bepalen wat en hoe iemand denkt. Dus zelfs als je zou weten wat mensen van jou denken, en het zijn niet zo’n mooie dingen, zelfs dan, heeft dat¬†relatief weinig met jou te maken. Het zegt veel meer over hen.

Nu wat heeft de beroemde blauwe pot ermee te maken? Op zich niets. Maar iedereen kent ‘m, en het is een mooi letterwoord, dus gebruik ik de afbeelding om je te herinneren aan het letterwoord. Iedere keer als je zo’n pot ziet, denk dan aan het volgende:

N… Nooit

I… Invullen

V… Voor

E… Een

A… Ander

Als je √©cht wil weten wat een ander denkt, voelt of vindt, stel dan een vraag. Misschien word je wel aangenaam verrast, en krijg je een openhartig, √©cht gesprek. In het slechtste geval (en dat is nog steeds goed), leer je iets over de ander… bijvoorbeeld wie jou energie geeft, en wie jou energie wegneemt. Altijd handig om dat duidelijk te hebben.

Ik daag je uit… ūüėČ (knipoog, handig, in geschreven communicatie, ik bedoel, als je het ziet zitten, als het goed voelt, doe het dan… uit je comfortzone komen is helemaal geweldig!). De volgende keer dat je iemand met zijn of haar “ogen ziet rollen”, of iemand “met een lang gezicht” ziet rondlopen, stel een vraag. Dat zou kunnen zijn “gaat het wel, je ziet er een beetje verdrietig / bezorgd /¬†… uit, of ben ik nu helemaal mis?” Of gewoon “wat vind je daar van?”

Laat een commentaar achter hieronder om me te laten weten hoe dat ging!

Wil je graag af en toe Toffe Tips, weetjes, mini-trainingen en nog veel meer?

* indicates required