was successfully added to your cart.
Monthly Archives

februari 2017

Het is “normaal”… of niet?

Het is normaal…

Af en toe roepen op je kind. Tja, dat gebeurt. Je geduld verliezen, normaal. Boos worden op je kind omdat je een slechte dag had op het werk? Menselijk. Logisch. Kindjes hebben is nu eenmaal zwaar, dat is normaal.

Is dat zo?

Wat is dat, normaal? Normaal betekent “volgens de norm”. De maatschappij bepaalt de norm. Als er met andere woorden maar genoeg mensen zijn die iets doen, dan wordt dat gezien als “normaal”.

En zo is het “normaal” dat men geregeld zijn geduld verliest, roept en schreeuwt op de kinderen, enkel en alleen maar omdat men zelf een slechte dag gehad heeft. De waarheid daarachter is dat de huidige generatie volwassenen heel vaak te horen gekregen heeft als kind “dat is niet erg”. “Stop met wenen”. Boos zijn? Nee hé! Dat mag niet. Mondje dicht.Gedraag je of anders…

Tja.

Of toch niet?

Toen was dat normaal. Want iedereen deed het. Vandaag is het dan weer normaal dat je je kinderen een stem geeft, dat je positief opvoed en dat je probeert rekening te houden met de behoeften van je kind. Tijden veranderen. Het is normaal dat boos zijn mag, maar …

Wat doe je dan met een boos kind? En met een boze jij?

Zelf mocht je niet boos zijn. Je mocht niet verdrietig zijn. En vandaag vinden veel mensen het nog steeds moeilijk om om te gaan met boosheid en verdriet bij zichzelf. Sommige mensen vinden het zelfs oprecht moeilijk om blij te zijn (stel je voor dat iemand me zou zien huppelen, of schaterlachen, hoe gek zou dat zijn???). Hoe leer je dan aan je kinderen om emoties toe te laten? Want emoties kunnen, als ze hevig zijn, best wel overweldigend zijn… een beetje beangstigend ook, als je het niet begrijpt.

Wel… durf ik het zeggen? Huppel eens. Probeer het eens uit. Zo als de zon schijnt en je voelt je vrolijk. Als je dat moeilijk vind, vraag dan aan je kind of hij of zij samen wil huppelen met jou. Je kind kan je tonen hoe dat moet. Huil eens. Praat er eens over (“mijn baas zei me vandaag dat ik iets niet goed had gedaan, maar eigenlijk had iemand anders dat gedaan en ik durfde niets zeggen, ik vond dat zo oneerlijk en dat maakt me boos”). Verfrommel en verscheur eens wat papiertjes. Stamp een paar keer op de grond. Doe eens tien “jumping jacks”. Ga de ramen kei-hard poetsen. Gaat het al beter met die boos? Met dat verdriet? Voelt het veiliger nu om het toe te laten? Kan je het al meer zien voor wat het is, een emotie, een gevoel dat er mag zijn? Toon dit aan je kind. Leg uit hoe je je voelt, en hoe je daarmee omgaat. Kijk ook naar je kind hoe hij of zij emoties uit en daarmee om gaat. Want soms leren de groten van de kleintjes… Leer omgaan met je emoties, zodat je dit ook kan leren aan je kind. Of kijk hoe je kind dat doet, en leer van je kind. Jullie kunnen dit samen!

Dus… volg jij de norm?

Roep jij soms op je kind? Verlies je je geduld, word je boos, enkel en alleen maar omdat je een slechte dag had of niet lekker hebt geslapen? Neem je daar genoegen mee? Volg je de norm?

Of haal je het beste uit jezelf en dan nog een beetje meer? Ga je ermee aan de slag? Bouw je mee aan de norm van morgen?

We were all born to be extra ordinary

-Nisandeh Neta-

Ga jij bewust om met emoties in het gezin? Hoe pak jij het aan?

Mijn dochter nam controle.

's Avonds voltrok zich een wonder. Voor het eerst in haar jonge leventje nam mijn dochter controle. En ze spiegelde. Ze liet mij zien dat ik iets geleerd had.

Leen

Toen ik van Helga het boek Spiegelkind in mijn handen kreeg geduwd tijdens een sessie, voelde ik vooral weerstand. Mijn dochter confronteerde mij zo hard met het kleine meisje in mij. Ik was op dat moment al heel hard aan het werken, aan mijn innerlijke kind. Ik vond dat ik al heel grote stappen had gezet. Maar het gedrag van mijn dochter toonde mij vooral dat ik nog veel werk had. Spiegelkind werd al snel aan de kant gelegd en soms zelfs in de hoek van de kamer gegooid. Vooral wanneer mijn dochter er weer eens een nachtelijk tuttersessie op na hield en ‘niet wilde loslaten’.

En ja ze verbaasde mij wel eens. Ze deed opeens kaka op het potje (loslaten…). Maar als dat enkele dagen weer niet lukte, frustreerde mij het meer dan dat ik de boodschap begreep. In de weken die volgen na de sessie bij Helga doorbrak ik heel wat blokkades bij mezelf. Ik zette grote stappen in mijn persoonlijke ontwikkeling. Ik kon heel wat oude overtuigingen die mij als kind waren aangepraat loslaten. Aan mijn dochter merkte ik daar eerst weinig van.

Tot nog een beetje later. Ik liep weer vast. Ik frustreerde mij dat de dingen niet liepen zoals ik het graag wilde. Ik wou controle over mijn leven en het leek altijd alsof iedereen altijd buiten mij controle had over mij. Ik deed een mentale oefening op zoek naar onderliggende overtuigingen en ging steeds dieper. Bleek dat ik controle uitoefenen op je omgeving niet okay vond. Het leek iets wat ik had meegekregen uit eerdere ervaringen. De mensen in mijn omgeving deden het vooral vanuit onmacht en angst en dat wilde ik niet.

Ik draaide de overtuiging om en kies er voortaan voor om controle hebben over mijn leven vanuit vertrouwen in mijn eigen succesvolle zelf.

 En ’s avonds voltrok zich een wonder. Voor het eerst in haar jonge leven, in haar 2,5 jarig bestaan, nodigde ze mij uit in haar speelwereld. In de hal had ze een chaos gecreëerd met verkleedkleren en haartooi-spullen. Mama moest komen meedoen. Ze duwde mij op de grond en toen ik dat te hard, te laat en te koud vond, sleepte ze een kruk aan. ‘Daar! Mama’. Ze dirigeerde mij en commandeerde. Zij stond aan het roer. Ze vertelde mij wat ik moest aantrekken. De power reversal play die Helga me ook meegaf… ik kon nu pas echt goed zien hoe dat werkte. Mijn dochtertje keek me aan met een meewarige blik omdat ik hoofdpijn kreeg van een te kleine bumba-muts. Ze corrigeerde me toen ik de leeuwenmuts verkeerd opzette. Ze stak een hele parlé af – dirigerend met een stokje – over de dingen des levens en hoe belangrijk het wel niet was om de juiste kleren aan te trekken bij de juiste gelegenheid. Hoe dat in de klas al tot drama’s had geleid.

 

Think. Happy. Thoughts.

Als … dan …

Als mijn kind rustiger zou zijn, dan zou ik gelukkiger kunnen zijn. Als mijn kind maar geen ADHD had, dan … zou het veel makkelijker zijn. Als mijn kind beter groenten zou eten, dan zou het ‘s avonds veel gezelliger zijn aan tafel. Had ik maar een minder temperamentvol kind… het leven zou zo veel gemakkelijker zijn. Had ik maar twee kinderen, of had ik dat tweede kind maar niet gehad… dan … (welkom schuldgevoel?)

Herkenbare gedachten?

Het zijn voorwaardelijke gedachten. Was er maar dit, gebeurde er maar dat, … dan zou alles beter, makkelijker, sneller gaan. Dàn zou ik pas echt gelukkig kunnen zijn, een betere moeder kunnen zijn. Minder vaak mijn geduld verliezen. Misschien herken je zulke voorwaardelijke gedachten wel bij jezelf. En misschien kan je zelfs op betere momenten tegen jezelf zeggen “komop, eigenlijk is dat niet zo”.

Maar onze hersenen, die werken anders.

Die geloven dat echt. Dus als je zulke gedachten hebt, weet dan dat ze je tegenhouden om gelukkiger op te voeden. Ben jij je bewust van zulke gedachten? Weet je al dat ze eigenlijk niet waar zijn? Wil je er vanaf? Als het antwoord “nee” is, klik dan vooral op dat kruisje rechts bovenaan, en ga verder met je leven. Want dan kan jij met dit artikel nu, op dit moment, niets doen.

Als het antwoord “ja” is, lees dan vooral verder…

Komaf maken met negatieve gedachten doe je zo.

Een clïente vertelde me eens “ik ben heel erg goed in het omgaan met negatieve gedachten. Als ik ze voel opkomen, dan stop ik ze meteen, ik blok ze af en stop ze weer weg!”. Ze ervaarde naar eigen zeggen misschien weinig negatieve gedachten… maar ze keerden wel iedere keer opnieuw weer. Eigenlijk, gaf ze toe, nam het best veel energie. Ik toonde haar het volgende truukje:

S : step-back

T : think

O : options

P : proceed

Step-back : Neem even afstand van de situatie. Wat is er aan de hand? Neem even pauze, sta stil bij wat er gebeurt, en bij de gedachte die je daarbij hebt.

Think : Gebruik je denken. Wat denk ik nu? Wat voel ik hierbij? Let op welk gevoel de gedachte bij je losmaakt.

Options : Hoe ga je nu verder? Hoe zou je normaal gezien verder gaan? Is dat oké? Wat zijn de mogelijke alternatieven? Daag je gedachte uit. Klopt dit echt? Is dat echt zo? Zou het ook iets anders kunnen zijn?

Proceed : Dit is het actie gedeelte. Op basis van de opties die je hierboven bedacht, kies je nu hoe je verder wil gaan. Dat kan met een actie zijn, maar ook met een bepaalde positieve gedachte. Je kiest er dan voor om de negatieve gedachte te vervangen door een positieve. Dit geeft je minder stress. Heradem!

Om haar eraan te herinneren deze oefening te doen telkens ze een negatieve gedachte voelde opborrelen, vroeg ik haar een post-it omhoog te hangen op de ijskast en op de spiegel in de badkamer. Toen ze met de oefening startte, leek het wel dweilen met de kraan open. “Is dit nu echt de bedoeling?”, vroeg ze me. “Al die gedachten onderzoeken, dat vraagt best veel energie.” Ik herinnerde haar eraan dat ze wegstoppen ook veel energie vroeg. Ok. Na een paar weken was ze erdoor. De negatieve gedachten waar ze vroeger zo vaak last van had, bleken eigenlijk bijna allemaal hetzelfde te zijn. De “analyse” was dus heel snel gemaakt. En weg waren de gedachten!

Alles wat je nodig hebt…

Je hebt niet veel nodig om negatieve gedachten voorgoed te doen verdwijnen. Je hebt een truukje nodig (zie hierboven). Je hebt een beetje creativiteit nodig (Options? Proceed hoe?). En heel veel geduld (Step-Back, Think). Zo de moeite waard als je het beste uit jezelf wil halen. En denk eraan… Geen enkel truukje verandert je leven als je het alleen maar leest. Je wil dit ook gaan toepassen, dus maak jouw post-its, en begin eraan. Laat me hieronder in het commentaren veld even weten hoe dat gaat.

Verander je gedachten, en word gelukkiger, zonder voorwaarden. Misschien lukt het zelfs om gelukkig te zijn zoals een kind.

 

Succes!