was successfully added to your cart.
Monthly Archives

september 2016

constipatie aanpakken bij je kleuter in 5 stappen

constipatie

Stoelgang hoort zacht te zijn, en regelmatig (liefst dagelijks, minimaal drie keer per week). Als dat niet zo is, spreken we van constipatie. In dit artikel beschrijf ik 5 stappen die je zelf kan zetten om, samen met je kind, constipatie vaarwel te zeggen. Is je kind al een hele poos zindelijk, maar wil de stoelgang op het toilet nog niet goed lukken, dan kan je een kijkje nemen bij de technieken.

Stap 1 : reduceer de fysieke component

De kans dat de oorzaak van constipatie bij je kleuter fysiek van aard is, is heel erg klein. Maar constipatie heeft wel altijd fysieke gevolgen. En die ruim je best eerst uit de weg, zodat de andere maatregelen optimaal werken.

Als je vermoed dat je kindje een fysiek probleem heeft, dan ga je uiteraard naar een arts. De arts kan advies geven bij medicatie die je kind kan nemen om ongemakken te verhelpen.

Sommige ouders staan weigerachtig tegenover het geven van medicatie. Begrijpelijk, maar informeer jezelf goed. Wat zijn de voordelen van het geven van medicatie, en de nadelen van het niet geven? Wat weegt het meeste door?

Als de stoelgang niet zacht is, is de kans groot dat je kind pijn heeft, of ongemak ervaart. Als de stoelgang niet frequent genoeg komt, zet de darm uit. Die is dan steeds beter in staat om grotere hoeveelheden ontlasting vast te houden. Er treedt dan gewenning op aan “niet gaan”. En dat wil je niet.

Check ook de voeding van je kind. Drinkt je kind voldoende? Neemt je kind voldoende vetten? Hoe zit het met de vezels? Veel fruit maakt stoelgang zachter, veel zuivel bijvoorbeeld kan stoelgang harder maken.

Stap 2 : reduceer de emotionele component

Is je kind bang? Ben je bezorgd? Word je soms boos als je kind weigert te gaan? …

Wat doe ik? Wat doet mijn kind, mijn partner? Wat zeg ik? Wat zegt mijn kind, mijn partner? Wat kan je daaruit opmaken?

Neem alle negatieve emoties die rond het stoelgang gebeuren hangen eens onder de loep. Waar komen ze vandaan? Wat is de diepst onderliggende emotie? Zit er onder jouw boosheid misschien frustratie, angst? Probeer dit onder ogen te zien en aan te pakken waar mogelijk. Streef naar rust & kracht.

Visualisatie kan hier helpen, als dat iets is dat werkt voor jou. Visualiseer jezelf, rustig en kalm, in controle over de situatie. Visualiseer je kind met een vlotte stoelgang. Doe wat je moet doen om écht te gaan geloven dat jullie dit kunnen oplossen.

Stap 3 : reduceer de sociale component

Gaat de deur van het toilet op slot als jij gaat? Stoelgang maken is iets natuurlijks, normaals, logisch. Laat je kind het ook zo ervaren, en zorg ervoor dat je kind weet dat jij ook iedere dag gaat. En papa ook. En oma en opa ook. En de juf ook. En de vriendjes ook!

Doe en zeg je dingen die je kind vooruithelpen? Dragen je woorden en daden bij aan het opbouwen van het zelfvertrouwen van je kind? Ja? Fijn! Misschien toch niet helemaal? Check je emoties…

Stap 4 : aan de slag met technieken!

Kijk eens naar de houding van je kind als hij of zij op het toilet zit. De handen zijn best vrij zodat je kind iets kan vasthouden. De knieën zijn hoger dan de heupen. De rug is relaxed, ietsje gebogen is prima. In de praktijk zal een kleuter een zitverkleiner en een krukje nodig hebben.

Zorg er eerst voor dat je kind rustig en comfortabel een paar minuten op het toilet kan zitten in de goede houding. Gespannen kinderen maken geen stoelgang.

Als dat lukt, help je kind dan om actief te persen op het toilet. Dat moet helemaal niet hard zijn. De ideale “perskracht” verkrijg je simpelweg door je kind stevig te laten blazen : een latex handschoen opblazen, een windmolentje laten draaien, … Wees creatief en maak er iets leuks (opletten voor het verstikkingsgevaar van bv een ballon) van. Door je kind de handschoen, het molentje, … zelf te laten vasthouden, stimuleer je meteen de juiste houding.

Stap 5 : kijk in de spiegel

Als je nog geen resultaat kreeg met de vorige stappen, probeer dan eens een laagje dieper te kijken. Je kind probeert je iets te vertellen met dit gedrag, maar wat?

Ben je zelf geconstipeerd? Heb je moeite om iets los te laten? Is er veel oude belasting in je leven? Dan is het hoog tijd om daarmee om te gaan… Ga de uitdaging aan, zoek hulp als je dat nodig hebt (hulp vragen is een teken van kracht!), en kijk toe vol bewondering naar de evolutie in jezelf… en in je kind.

Want jullie zijn verbonden, als de ene verandert, verandert de andere ook!

Dit artikel werd voor het eerst gepubliceerd bij Nieuwetijdskind.

gastmama’s welkom!

Schrijf jij ook wel eens gedicht? Een (blog-) artikel? Maak je mooie foto’s of de prachtigste kleren, knutsels, … noem maar op?

Heb je al een eigen blog en wil je die delen via mijn social media kanalen voor nog meer bereik? Of heb je nog geen eigen blog en wil je gewoon af en toe “meeliften” op mijn blog, Facebook, … ?

Laat het me dan zeker weten, want ik zoek gastmama’s. Een gastmama is voor mij iemand die toffe dingen schrijft / maakt die gedeeld kunnen worden met andere mama’s via internet. Dingen die draaien rond zelfzorg, persoonlijke ontwikkeling, mama zijn, en kindjes natuurlijk. Als je via mijn blog werkt, kan je je eigen account krijgen zodat je zelf dingen kan toevoegen, aanpassen, verwijderen, … . We kunnen ook werken met een RSS feed vanop jouw eigen blog, …

Mogelijkheden zat dus.  (ok)

Bedankt alvast!  (zwaai)

 

Het zal wel beteren… toch?

Ik hoor dat vaak.

“het is een fase”

“het zal wel beteren”

Ja. Misschien. Misschien ook niet, hangt er een beetje vanaf wat de uitdaging is. Veel ouders bijvoorbeeld kennen wel de “apejaren”, zo die jaren dat je kind met geen mogelijkheid tot “luisteren” kan gebracht worden. En ja, dat is een fase, en ja, dat is herkenbaar (zucht). Maar dat is zo rond 3-4 jaar. Echt typisch. Dan is het moeilijk. Maar heel, heel vaak zijn er ook onderliggende mechanismen aan het werk. Je hebt het moeilijk met grenzen aangeven bijvoorbeeld. Je kind lijkt je simpelweg niet te horen. En je pikt dat, omdat … ja, het een fase is zeker?

Jammer genoeg hoor ik dit ook nog vaak bij ouders van vijfjarigen. Zesjarigen. Tegen dat de kinderen dan zeven worden valt vaak de eurocent dat het misschien toch geen fase is. Maar dan ligt het aan het kind. Tja, gewoon koppig hé!

Kies jij voor een label te kleven op je kind? Kies je voor aanvaarden en berusten? Of kan je zeggen “oké, ik ga dit aanpakken, voor mezelf, maar zeker en vast ook voor mijn kind, want leuk is dit absoluut niet”. En het fijne nieuws is, dat als je kind nog maar 3 of 4 is, dat het vaak makkelijker is om bij te sturen. Absoluut is het ook mogelijk als je kind 5, 6, 7 of ouder is. Maar dan gaat het je meer inspanning kosten.

Dus niet twijfelen, actie! Heb jij ook een “lastig” kind dat “niet luistert”? Schrijf dit hieronder in het commentarenveld. Wees gerust, je gaat van mij geen stickers moeten plakken, en je kind nog veel minder een time-out moeten geven. Je gaat ook niet consequent moeten zijn, je gaat helemaal niks moeten loslaten, … Mijn methodes zijn even zacht als bijzonder doeltreffend en ook geschikt voor de meest vastberaden kids! En vooral… ontdek wat jij zelf kan doen, hier en nu. Je eigen acties heb je helemaal zelf in de hand. Zoals een commentaar achterlaten hieronder.

een puinhoop (je)

Ken je dat?

De kinderen zijn buiten aan het spelen. Jij bent even weggeslopen om een afwasje te doen. Je hoort ze lekker spelen in de zandbak. Je denkt “oh, die zijn lekker aan het spelen…” en je gaat even zitten. Mmmmm, heerlijk, die rust. Gewoon even lekker zitten, voor het eerst die dag / week.

Je hoort de kraan lopen buiten. Je denkt “oke, ze nemen een beetje water, tja, dat mag wel hé”. En je luistert of de kraan weer toe gaat. Check. Hehe. Lekker nog even zitten. Je hoort weer de kraan. Hmmm, daar komt precies toch veel water uit, maar oké, de kraan gaat weer toe. En dat “spelletje” herhaalt zich een poosje. Je wéét dat je eigenlijk beter misschien toch een keertje zou gaan kijken… maar je zit net zo lekker! En ze amuseren zich, hoe erg kan het zijn?

Je weet intussen al dat je hoogstwaarschijnlijk een smeerboel gaat mogen opruimen, maar ja, dat doe je dan toch lekker samen?

Wat zou jij doen? Lekker blijven zitten en de smeerboel erbij nemen, of toch gaan kijken (en hoogstwaarschijnlijk de pret bederven)?

Ik koos voor genieten. En lekker blijven zitten. 🙂

 

Ik ben niet meer bang.

De recensie van Marijke op de Facebook pagina maakte iets in me los. Ik realiseerde me plots iets.

Ik ben niet meer bang. Bang voor burn-out. Bang voor bore-out. Een paar jaar geleden zat ik in die put. En toen was ik beter. Maar bang. Bang dat het opnieuw zou gebeuren.

“Ze” zeiden me “pas maar op, veel coaches krijgen een burn-out, dat is zo’n zwaar beroep”. En toch bied ik een samen-groei-traject aan, een traject waarbij ik non-stop beschikbaar ben voor cliënten. Non-stop, binnen mijn eigen, persoonlijke grenzen.  En dat lukt prima, ik kan er zijn voor hen.

Ik ben niet meer bang! Burn-out komt niet van vandaag op morgen. Als het weer op de loer ligt, ga ik het zien aankomen. Ik ga het herkennen, en ik ga de kracht hebben om te zeggen : Stop!

Bang voor burn-out? Nooit meer. Gelukkig maar.

burn-out

5 essentiële tips bij scheiding van brusjes in de kinderopvang en / of op school

 

Mama, waarom moet broer naar de grote school?
5 essentiële tips bij scheiding van brusjes in de kinderopvang en/of op school

Met broer of zus in dezelfde leefgroep, of op dezelfde speelplaats… het geeft een fijn gevoel van veiligheid, vertrouwen, een link naar de thuissituatie. Het is niet altijd evident wanneer dit niet meer kan, omdat bijvoorbeeld de oudste naar een andere school gaat.

Hoe ga je daarmee om als ouder? Hoe kan je je kinderen bij deze overgang begeleiden? Welke suggesties kan je doen bij de kinderopvang of de school?

Tip 1 : Ga de uitdaging aan

Durf de uitdaging aangaan. Het lijkt misschien moeilijk om het hierover met je kind te hebben, zeker als je vermoedt dat je kind al aan het piekeren is. Misschien ben je zelf bang voor het verdriet dat een gesprek zou kunnen losmaken. Misschien denk je “och… het waait wel over” of “we zien wel”, maar als je hier enkel reactief opvoed, mis je een gouden leermoment voor je kind : omgaan met gevoelens.
Bovendien kan je als ouder deze overgang gemakkelijker maken voor je kind, en zo aanpassingsproblemen (huilen “om niks”, nachtmerries, bedplassen, slecht luisteren, …) nadien vermijden.

Tip 2 : Check jezelf

Hoe ga jij om met verandering? Vind je het moeilijk om je kind los te laten? Ben je zelf bezorgd of het wel goed gaat gaan? Wat met het kind dat “achter blijft”?
Neem je eigen gevoelens eens onder de loep, stop ze niet weg, je kind merkt het toch. Ga ermee aan de slag!

Tip 3 : Begeleid je kind proactief bij de overgang

Je kan bijvoorbeeld wat ik noem “een ballonnetje oplaten”. Daarbij ga je, op een rustig moment, een paar werken voor de scheiding (of eerder als je merkt dat je kind er al over piekert) in een één op één contact met het kind, een neutrale vraag stellen. Of een feit zeggen. Zo langs de neus weg. “Zeg, na de vakantie ga je naar de lagere school hé. Dan zit je op een andere speelplaats dan broer.” Er wordt niets geïnsinueerd, niets verondersteld, … . Je hoeft in eerste instantie zelfs niet te informeren naar het gevoel van het kind. Laat simpelweg ruimte. Stop zelf met praten. Luister actief naar je kind, observeer zijn of haar lichaamstaal.

Ga vooral de gevoelens van je kind niet uit de weg. Er is nooit iets mis met een ballonnetje oplaten. Ook als je vermoed dat het totaal geen probleem zal zijn voor je kind (in dat geval heb je gewoon een fijne babbel). En vooral als je vermoed dat het misschien wel een probleem zou kunnen zijn of worden. Wees niet bang om verdriet, angst, … los te maken bij je kind door een gesprek. Die gevoelens komen vroeg of laat toch.

Tip 4 : Help je kind verwerken

Na de verandering, als blijkt dat een kind het moeilijk heeft, kan je je kind helpen verwerken. Neem de tijd om met je kind te praten, het te troosten, … Luister écht naar je kind. Zeg dingen als “ik merk dat het moeilijk voor je is”, “het maakt je precies verdrietig, klopt dat?” Zorg voor wat afleiding en ontspanning als de emoties heel heftig zijn. Zo hebben jullie beiden af en toe pauze. Geef het kind de ruimte om zijn of haar gevoelens te uiten. Moedig je kind aan om zijn of haar gevoel te benoemen. Reageer empathisch, vanuit de leefwereld van het kind. Erken de gevoelens van je kind, hoe bizar ze misschien lijken voor jou (boos, huh?), minimaliseer niets, ontken niets… .

Geef ruimte, en geef ook grenzen aan die ruimte. Zo leer je je kind om zijn of haar gevoelens te uiten op een aanvaardbare manier, met respect voor de beleving van je kind. Begrens je kind enkel als dat nodig is, steeds met liefde en op een positieve, onvoorwaardelijke manier.

Tip 5 : Suggesties voor de kinderopvang en de school

Maak hen bewust van het probleem. Vertel dat je in het verleden al hebt gemerkt dat je kind het moeilijk heeft met verandering… en vertrek van daar. Moedig een proactieve aanpak aan (ballonnetje oplaten). Vertel hen dat zij misschien geen problemen zullen zien, maar dat dit niet wil zeggen dat er geen zijn. Je kind zal dit immers vooral thuis uiten. Bedenk vooral dat jouw kind niet de enige is met dit probleem, ook al heb je anderen er nog niet over horen praten.

5 essentiële tips op een rij :

Ga de uitdaging aan
Check jezelf
Proactief werken (ballonnetje oplaten)
Actief ver-werken
Suggesties voor de kinderopvang en / of de school

Ik wens jullie een fijne overgang toe!

Dit artikel werd eerder gepubliceerd bij Nieuwetijdskind.