was successfully added to your cart.
Monthly Archives

juli 2016

Muggebeet?

Oh help, een gigantische rode vlek op de voet van de oudste. En jeuken dat het doet. Een of ander “beest” heeft hem geprikt. Echt niet handig, op een voetzool. Trap dan ook nog eens met die voet op een duplo blokje en het hek is helemaal van de dam.

De uitdaging bestaat er dan in om :

a) je oren dicht te stoppen tegen het gegil en tegelijk begripvol te blijven

b) geduld, extra geduld, en laat dat nu net op zijn zo op het einde van de dag. Snel even putten uit de reserve-voorraad (reminder voor mezelf : morgen aanvullen).

c) wist je dat ijs heel erg goed werkt tegen jeuk? Ja? En weet je ook hoe je een ijspack op de voetzool van een hysterische kleuter houdt? Ik niet. De papa gelukkig wel.

Je stopt dus het ijspack in een washandje, dat washandje stop je in een ander washandje, en het geheel gebruik je als slof. Handig, toch?

Zentangelen

Onlangs hadden we het over burn-out en bore-out in het ouderschap :

Burn-out en / of bore-out?

Want je kan beide hebben. Burn-out en bore-out willen we niet, wat willen we wel?
Idealiter bevind je je hoofdzakelijk in het gedeelte “flow / routine”. Dit betekent “af en toe iets nieuws en spannends, en geregeld een mooie portie routine en rust”.
Je kan jezelf hieraan herinneren door er rond te zentangelen. Zentangelen is een mooi woord voor tekenen met patronen. Je kan de patronen gebruiken om je doel te visualiseren. Ik zentangelde bijvoorbeeld een kronkelende zigzaglijn tussen flow en routine, om mezelf eraan te herinneren dat ik ten eerste tijdig rust mag nemen, en ten tweede dat ik af en toe uit mijn comfortzone mag komen om een uitdaging op te zoeken. En nee, ik kan niet tekenen 😉 maar daar gaat het niet om.
Dus als jou kind of kinderen aan het tekenen zijn dit weekend, zet je er gezellig bij, neem een blad, en laat je gaan! Als de kinderen willen meedoen, fijn, neem een extra groot blad of kleef er een paar aan elkaar. Vertel hen dat als je iets wil, het helpt om er een tekening van te maken en dan daarrond krulletjes, lijntjes, stippen, … te tekenen. Ik ben benieuwd naar jullie resultaat! 🙂

Burn-out en / of bore-out?

Burn-out en / of bore-out? Ouders van jonge kinderen zijn bijzonder vatbaar voor beide, en ja, je kan wel degelijk én een burn-out én een bore-out hebben. Zo heel gek is dat niet, kleine kinderen hebben is wel eens fysiek zwaar (=> burn-out), en vaak zetten we een stapje terug met werken, hobby’s en dergelijke (=> bore-out).

Een burn-out ontstaat als je te langdurig en te vaak stress ervaart. In het ouderschap kan dat fysieke stress zijn (te weinig slapen, onvoldoende gezond eten, vaker ziek zijn, …) en / of mentale stress (te veel druk ervaren van anderen bijvoorbeeld en de vaardigheden missen om daarmee om te gaan). Of je legt de lat hoog voor jezelf, maar je mist eigenlijk de vaardigheden om je doel te bereiken. Een mooi voorbeeld daarvan is geduld. Vaak willen we oneindig veel geduld, of toch liefst een hele hoop ervan. Maar we zitten met pijnknoppen waar we ons nog niet van bewust zijn. Waardoor we sneller ons geduld verliezen dan we zouden willen. We missen de vaardigheden om met onze gevoelens om te gaan, waardoor we minder geduld hebben. Het goede nieuws daarbij is dat geduld hebben iets is dat je kan leren!

Een bore-out ontstaat als je te langdurig en te vaak … verveling ervaart. Als er te weinig eisen aan je worden gesteld. Als je geen uitdagingen meer kan ervaren. Als je te weinig nieuwe dingen tegenkomt. In het ouderschap wordt dat getriggerd door bijvoorbeeld een stapje terug te zetten in je carrière, geen tijd meer voor hobbies, … of simpelweg te moe om iets nieuws uit te proberen.

De grafiek hierboven toont dit schematisch. De grafiek is gebaseerd op het stressmodel van Mihaly Gsikszentmihalyi. Het rode bolletje bij “angst, stress”, is de situatie waarbij je veel wil (je legt de lat hoog, je ervaart veel druk, …) en nog weinig kan. Dat geeft stress. Het rode bolletje bij verveling is het andere uiterste. Je kan veel in die situatie, maar je doel is laag. Je bent bijvoorbeeld een fantastische manager op het werk, maar managers moeten veel uren doen en dat wil je niet, dus neem je maar een lagere functie zonder uitdaging. Of je bent dol op koken en een fantastische kok, maar je kind is kieskeurig en houdt van simpele dingen. Je kan dan je ei niet kwijt in het koken (als je doel tenminste is dat je kind wat eet van wat jij gemaakt hebt 🙂 ).

Hoe hou je dan wel jezelf gezond? De sleutel is dat blauwe bolletje. Daar ongeveer wil je zitten : rond de lijn tussen flow en routine. Je wil af en toe in routine zitten, en af en toe in flow. Routine staat voor rust, en flow staat voor nieuwe dingen. Beetje spannend, maar niet te. Flow is wat het leven interessant maakt. En af en toe rust heb je ook nodig.

Wat heel interessant is, is dat je niet veel moet willen of kunnen om in routine of in flow te zitten, zoals je kan zien in de grafiek. Weinig kunnen is helemaal oké als je op dat vlak ook weinig wil. Als je enige doel is om je kind een hapje groenten te laten nemen, dan hoef je geen chef-kok te zijn. Je uitdaging ligt dan op een ander vlak. Heel belangrijk is dan ook om even stil te staan bij je doelen, en te checken of je daar over de nodige vaardigheden beschikt. Als dat niet zo is, dan dien je ofwel (tijdelijk!) je doelen bij te stellen, ofwel ervoor zorgen dat je over meer vaardigheden beschikt. Om het burn-out luik aan te pakken bijvoorbeeld, kan je initieel je doelen heel laag zetten, weinig moeten, veel rusten, zodat je fysiek kan recupereren. Daarna kan je terug doelen gaan opbouwen en dat laatste is ook belangrijk om uit bore-out te geraken.

Om in balans te blijven, kan je thuis een zentangle oefening doen. Hierover later meer.

E-coaching of live coaching begeleidt jou in het checken van je doelen en je vaardigheden. We kijken naar welke doelen je precies hebt, als dat duidelijk is voor jou, of we maken je doelen duidelijk. We kijken naar de vaardigheden die je nodig hebt om deze doelen te bereiken en we werken daaraan, op een heel fijne manier. Want nieuwe dingen leren is gewoon leuk om te doen, zeker als je een kind of kinderen onder je vleugels hebt, omdat je zowel jezelf als je kind vooruit helpt. Je creëert rust en harmonie, en je schenkt jezelf én je kind extra porties geduld.

emoties “regelen”

Mensen zijn emotionele wezens. En mijn generatie is alom opgevoed met “tis niet erg”, “niet wenen”, “niet boos zijn” enzovoorts. Onze emoties werden massaal onder de tafel geveegd, genegeerd, … noem maar op, waardoor we nu emoties vaak ervaren als vreemd, raar, we weten niet goed hoe ermee om te gaan… Veel mensen zijn het verleerd om in contact te zijn met hun eigen gevoelens.

En dan komt de hedendaagse visie van ruimte geven aan emoties bij kinderen, heel logisch dat velen daarmee worstelen. We hebben zelf niet geleerd om te gaan met onze emoties, hoe kunnen we het dan leren aan onze kinderen? We hebben wat in te halen, op emotioneel vlak, maar niet iedereen is zich daar ten volle van bewust, bovendien vindt lang niet iedereen de nodige handvaten.

Emotionele regulatie is één van mijn stokpaardjes. Ik vind dat zo boeiend, je kan er oneindig veel kanten mee op, je kan daar zo mooi samen in groeien met je kind. Zo echt leren van mekaar. De ouder heeft vaak “het verstand” en het kind “het pure”. Dat kan je doorgeven aan mekaar, echt heel mooi.

Het lost ongelofelijk veel op ook. Emoties zijn echt de basis, dat zit zelfs nog onder verbindende communicatie. En daarom blijven velen onder ons worstelen met communicatie, vooral als we moe of gespannen zijn. De emoties worden wel eens “vergeten” of weggestopt. Omarm ze, ga er constructief mee om, en zie je hoe communicatie erop vooruitgaat.

deze morgen had ik mezelf bijna liggen

Deze morgen had ik mezelf bijna liggen.

Ik lag in de zetel te genieten van mijn ontbijt. De kinderen idem. Ik had onder andere geroosterd brood gemaakt met “boter” (plantaardig alternatief). En ik hoor “mama, ik wil méér boter”. En ik hoor mezelf antwoorden (zo één van die automatische antwoorden) “daar is toch echt genoeg boter op hoor, die is gesmolten dus je ziet dat niet”.

So far so good.

Hoewel… ik zie nog steeds een boos kindergezicht. “Ik wil méér boter!”. “Ja, dat begrijp ik (joepi, begrip al gevonden), en ik vind toch dat er genoeg boter op is”.

En toen had ik het door. Wat is hier aan de hand? Ik had eigenlijk gewoon geen zin om recht te staan en meer boter te gaan halen. Maar dat is niet wat ik zei. Eigenlijk had ik geen bezwaren tegen de boter op zich.

Dus corrigeerde ik mezelf : de boter staat nog op de tafel, het mes ligt ernaast, ga jij er maar een beetje meer boter op doen.

Hèhè. Veel beter zo. Blij kind, blije mama, win-win!

Waarom opvoeden op maat?

Omdat ik geloof dat elk kind een leven vol harmonie verdient met gelukkige
en rustige ouders en andere opvoeders.

Omdat ik geloof dat we het allemaal in ons hebben om dat te kunnen geven.

Mijn motto: “Waar een wil is, is een weg!”
(en moeilijk gaat ook)