was successfully added to your cart.
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Loopt het leven met je kind niet zoals je zou willen?

Blijf er niet mee zitten. Want het kan ook anders. Ja, je kan meer rust hebben in huis, ook met kleine kinderen. Ja, er is genoeg tijd om alles te doen wat belangrijk is. Ja, je kan je kind opvoeden zonder te hoeven straffen, en zonder beloningssystemen te gebruiken. Wil je dit, omdat je daarvoor kiest? Of stel je vast dat niets maar dan ook niets lijkt te werken? Ben je bereid het anders aan te pakken? Lees verder en…

… laat me je inspireren:

  • in de opvoeding van je kinderen
  • in je eigen leven als mama of papa
  • in je relatie met de mama of papa van je kind… ook als jullie niet meer samen wonen. Zelfs als je partner niet wil meedoen.

Je krijgt concrete handvaten waar je echt mee aan de slag kan. Elke dag, in elke situatie. Geen therapie.

Gratis kennismaken?

Bewust opvoeden, hoe doe je dat? Wat is belangrijk voor jou? Ik toon je hoe je als ouder het beste uit jezelf kan halen en net dat tikje meer. Hoe jij als enige échte expert van je kind, je kind kan begeleiden in het opgroeien. Ik toon je hoe je alles kan meegeven wat jij belangrijk vind.

Steeds met aandacht en respect voor ouder én kind, zonder straffen, en zonder beloningssystemen.

Omdat alles samenhangt…

… werken we samen rond drie aspecten.

Het opvoeden zelf. We streven naar een opvoeding zonder straffen en zonder beloningssystemen. Ook, en misschien wel vooral, als je kind erg temperamentvol is. Of hooggevoelig. Of hoogbegaafd. Of een combinatie, veel hoogbegaafde kinderen zijn immers ook hooggevoelig. En hooggevoelige kinderen met een fel temperament, die bestaan absoluut ook, het is een mythe dat alle hooggevoelige kinderen verlegen, stil en teruggetrokken zijn.

Beter in je vel zitten als mama, of papa. Gaat het wel goed met jou? Het verband tussen jou en je kind is niet altijd duidelijk. Maar als het goed gaat met jou, gaat het vaak ook beter met je kind. En het is gewoon een feit dat als je kind uitdagend gedrag stelt, dat gewoon heel erg vermoeiend, frustrerend, … is om daar iedere dag opnieuw mee aan de slag te “moeten”. Of misschien stelt je kind helemaal geen vervelend gedrag. Gaat het opvoeden eigenlijk prima. Maar voel je je vaak onrustig en onzeker, en ben je je ervan bewust dat dit een effect heeft op je kind dat je niet wil. Misschien stel je (horror!) vast dat je precies zo doet als je eigen mama of papa, dat je precies die dingen doet waarvan je had gezworen dat je ze nooit zou doen? Hoe verander je dat patroon?

Samen opvoeden in de meest brede zin die je je maar kan bedenken. We voeden zelden ons kind helemaal alleen op. Vaak is er een partner. Een school, met een juf en een directie. Een onthaalmoeder. Een kribbe of creche. Je eigen ouders en schoonouders. Allemaal kunnen ze goedbedoelde, en helaas ook minder goedbedoelde commentaren en adviezen hebben. Waardoor je je aardig uit het lood geslagen kan voelen. Hoe ga je daarmee om? Hoe kan jij nu duidelijk maken aan je omgeving dat dit toch wel de manier van opvoeden is waar jij voor staat? Hoe leg je dat uit? Hoe ga je om met verwijten als “jij kan geen grenzen trekken”, “bij mij zou het niet waar zijn”, “laat hem gewoon maar wenen in zijn bed, drie dagen, en dan is dat gedaan”. Jij voelt heel duidelijk dat je dat niet wil. Maar hoe leg je dat uit? En nog belangrijker, hoe krijg je anderen zover dat ze jouw visie respecteren, en liefst ook toepassen op jouw kind?

Opvoeden zonder straffen en zonder beloningssystemen, hoe kan dat?

Opvoeden zonder straffen en zonder beloningssystemen… ik noem het graag “voorbij” straffen en beloningssystemen. Omdat, als je deze manier van opvoeden onder de knie hebt, je geen straffen en beloningssystemen meer nodig hebt. Hoe zou dat zijn? Dit is eigenlijk de opvoeding waar we allemaal van dromen, want we zien onze kinderen onvoorwaardelijk graag. We leggen niet graag voorwaarden op. Diep vanbinnen weet je, voel je dat je je kind graag ziet, ondanks alles. Eigenlijk volg je gewoon heel graag dat gevoel, en zou je willen dat je je kind nooit zou moeten straffen… nooit zou moeten pijn doen. Maar wat doe je dan, als je kind niet luistert? Vaak ontbreekt het je dan aan handvaten, en ga je maar weer straffen. Of een kaart maken om stickers op te kleven. Bij opvoeden op maat kan je die handvaten krijgen. Zodat je niet meer hoeft te straffen. Zodat je stickers kan kopen om mee te knutselen, daar dienen ze voor. 😉

“Als jij je bord leegeet, krijg je een koek als dessert”. Wat als je kind geen honger heeft? En is belonen met ongezond eten eigenlijk wel een goed idee, in onze tijd met veel overgewicht enzo? Allemaal vragen die je je als ouder terecht zou kunnen stellen bij zulke aanpak. Bovendien is het niet leuk om op zulke manier te praten met je kind. Wat maakt dat het vermoeiend kan zijn. Meer en meer ouders zien opvoeden als een opgave. Terwijl het eigenlijk gewoon leuk zou moeten zijn, toch? Hoe zou het zijn, als je kind gewoon gezond zou eten, zoveel als zijn of haar lichaam daar behoefte aan heeft? Zowel op tijdstippen die gezamenlijk zijn voor het gezin (hoofdmaaltijden bijvoorbeeld), als op tijden die het kind zelf kiest (tussendoortjes bijvoorbeeld)?

Meer en meer ouders kiezen voor een opvoedingsstijl waar zelfvertrouwen, gevoelens en communicatie centraal staan. Positief opvoeden is de norm geworden. Onvoorwaardelijk opvoeden (opvoeden zonder als … dan … voorwaarden) voelt heel erg goed, simpelweg omdat we onze kinderen allemaal onvoorwaardelijk graag zien, uiteindelijk. Daarvoor zijn we biologisch geprogrammeerd (gelukkig maar ;-)).

Stel je voor dat alle ouders hun kinderen positief & onvoorwaardelijk zouden opvoeden. De kinderen zouden zeker opgroeien met een beter zelfbeeld, en meer respect voor elkaar. Ze zouden zelfzorg en zorg voor de ander als vanzelfsprekend vinden en toepassen. De kans dat zij later het slachtoffer worden van pesten, burn-out, depressie, … wordt ongelofelijk klein.

Maar wat doe je dan als je kind niet luistert? Moet je (eerlijk…) toegeven dat het ouderschap gewoon teveel van je vraagt?

Zit jij wel goed in je vel?

Snak je naar me-time maar lijkt het er maar niet van te komen? Heb je het gevoel dat je niet aan jezelf toekomt omdat je kind, je partner, … teveel van je vragen en op de eerste plaats komen?

Draaien jouw gedachten vaak in rondjes? Loop je geregeld te piekeren? Ben je soms impulsief en werk je jezelf daardoor in de nesten? Neem je wel eens teveel hooi op je vork? Is zelfzorg nog moeilijk?

Voel je je wel eens onbegrepen, in de war, weet je niet meer wat je voelt? Voel je misschien niets meer, ben je jezelf helemaal kwijt geraakt…?

Hoe zou het zijn, om te begrijpen wat je voelt? Om weer te kunnen voelen? Controle te hebben over je gedachten? Hoe zou het zijn, om te kunnen handelen, steeds op een rustige en respectvolle manier, altijd in contact met jezelf?

Gratis kennismaken?

Samen opvoeden op een manier die goed voelt, hoe doe je dat?

“It takes a village to raise a child”

Maar het dorp is een veeleisende maatschappij geworden, met relatief weinig verbinding. Vaak kennen we onze buren niet, of niet heel erg goed. Onze ouders wonen verder weg, zijn langer actief, hebben hobbies, … het is minder vanzelfsprekend dat zij mee voor de kinderen zorgen. En zelfs als je anderen hebt die mee voor jouw kinderen zorgen, dan nog kan je hart bloeden, als je ziet de manier waarop…

Vaak begint het al in het gezin. Opvoeden doe je samen, of je nu onder hetzelfde dak woont of niet. Maar vaak neem je een groter aandeel voor rekening dan dat je eigenlijk wil. Of je neemt genoegen met een kleiner aandeel dan dat je eigenlijk wil.

Mama vindt dat papa niet genoeg doet. Niet voldoende betrokken is. Papa vindt dat hij niets te zeggen heeft. Hij voelt de frustratie… maar zwijgt. Of is het bij jullie misschien andersom?

Ik werk met ouders die samen opvoeden, en die moeite hebben om hun plekje te vinden binnen het opvoedterrein. De relatie lijkt dan wel een strijdtoneel met de kinderen als pions. Mama zegt dit, papa zegt dat, de ene vind dit en de andere vindt dat… Compromissen maken lukt onvoldoende, of het lijkt wel dat alles een compromis is, waardoor geen van beide nog tevreden is over de manier waarop de kinderen worden opgevoed.

Mama en / of papa komen bij mij in begeleiding. Apart, of samen. Ik vertaal hun standpunten en bemiddel. Zodat zij opnieuw krachtig kunnen samen opvoeden, ongeacht of ze onder hetzelfde dak wonen of niet. Zodat beide partners zich opnieuw goed kunnen voelen in de opvoeding, zodat ze beter kunnen communiceren, en zodat ze eventuele problemen met de kinderen constructief kunnen aanpakken.

Als één van beide partners niet wil meedoen, is dat geen probleem. De andere krijgt dan evengoed handvaten om problemen toch op te lossen. Door je eigen gedrag aan te passen, heb je immers ook een grote invloed op de ander, of die zich daar nu van bewust is of niet.

Opvoeden op maat in de belangstelling

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.